คุณหมอขา...

เสียงร้องไห้แผดจ้าของน่านน้ำดังก้องจนแก้วหูเต้นตุบ เข็มยาวบนนาฬิกาแขวนผนังสีขาวเหนือเคาน์เตอร์พยาบาลชี้เลขเก้าพอดี อีกสิบนาทีจะสิบโมงเช้า ธารน้ำกระชับอ้อมแขนที่โอบกอดร่างเล็กซึ่งกำลังดิ้นรนสุดชีวิต เสื้อยืดตัวโคร่งคอย้วยที่เธอคว้ามาใส่ลวกๆ ก่อนออกจากบ้านเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อผสมน้ำมูกของเด็กวัยสามขวบ

เมื่อคืนเธอกลับถึงห้องตอนตีสามหลังจากร้องเพลงสี่ชั่วโมงติดที่ร้านอาหารแถวทองหล่อ นอนเอาหัวแตะหมอนได้ไม่ทันไร ตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้าก็พบว่าตัวของน้องสาวร้อนจี๋จนผิวขึ้นปื้นแดง ปรอทวัดไข้ดิจิทัลร้องเตือนที่สามสิบแปดจุดห้าองศา ข้าวต้มหมูสับที่อุตส่าห์ตื่นมาต้มให้ถูกปัดทิ้งจนเลอะพื้นครัว และตอนนี้ สภาพของเธอก็ไม่ต่างจากซากศพเดินได้ที่มีรอยคล้ำใต้ตาเป็นปื้นหนา

"ไม่เอา ไม่หาหมอ น่านกลัว น่านจะกลับบ้าน ฮือออ"

สองแขนป้อมของน่านน้ำกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าสีเทาหม่นไว้แน่น ใบหน้ากลมแดงก่ำเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา เท้าคู่เล็กที่สวมรองเท้าแตะลายการ์ตูนถีบอกพี่สาวไม่ยอมหยุด พยาบาลสาวสองคนพยายามยื่นกล่องของเล่นไขลานและลูกโป่งเป่าลมเข้ามาหลอกล่อ แต่เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แหลมแสบแก้วหูกลับยิ่งกระตุ้นให้เด็กหญิงแหกปากดังกว่าเดิมจนผู้ปกครองที่นั่งรอคิวในแผนกกุมารเวชกรรมหันมามองเป็นตาเดียว

สายตาเหล่านั้นไม่ได้มีแค่ความสงสาร มันเจือความรำคาญใจที่เด็กส่งเสียงรบกวนความสงบ และสิ่งที่ธารน้ำกลัวที่สุดคือสายตาที่กำลังตั้งคำถามว่าเธอเป็นแม่ภาษาอะไรถึงคุมลูกตัวเองไม่ได้

"น่านน้ำคนเก่ง ฟังพี่น้ำก่อนนะคะ" ธารน้ำพยายามกดเสียงให้นิ่งที่สุด ทั้งที่ลำคอแห้งผากจนแสบ "คุณหมอแค่จะช่วยฟังเสียงปอด ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว ดูสิคะ มีของเล่นตั้งเยอะแยะเลย"

"ไม่ฟัง น่านม่ายอาววว"

เด็กน้อยสะบัดหน้าหนีจนผมเปียเบี้ยว กระต่ายเน่าหลุดมือตกลงไปกองกับพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาด พยาบาลก้มลงเก็บส่งคืนให้ แต่น่านน้ำกลับกรีดร้องหนักขึ้นไปอีกเพราะคิดว่าจะถูกแย่งของรัก

ประตูห้องตรวจหมายเลขสามเปิดออกพอดี ชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินออกมา เขาไม่ได้ก้าวเท้าเร่งรีบเหมือนบุคลากรทางการแพทย์คนอื่นที่วิ่งวุ่นในเช้าวันจันทร์ แขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าหม่นด้านในถูกพับขึ้นลวกๆ เหนือข้อมือ เผยให้เห็นเส้นเลือดชัดเจนบนท่อนแขนแข็งแรง แว่นสายตากรอบโลหะบางเฉียบช่วยบดบังดวงตาคมดุที่ดูเฉยชาจนเกือบจะเข้าขั้นไร้ความรู้สึก

ป้ายชื่อบนอกซ้ายระบุชัดเจนว่า นพ. ทิวเขา วรโชติ

ธารน้ำกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ภาพกุมารแพทย์ในอุดมคติที่ต้องมีรอยยิ้มหวานหยดย้อยเหมือนหลุดมาจากโฆษณานมผงพังทลายลงในวินาทีนั้น หมอคนนี้ดูเหมือนคนที่จะหักคะแนนพฤติกรรมเด็กมากกว่าจะแจกลูกอม ท่าทางนิ่งสนิทและใบหน้าเรียบเฉยทำให้เธอใจเสีย หรือเขาจะเดินออกมาต่อว่าที่น้องสาวเธอส่งเสียงรบกวนคนไข้คนอื่น

"เบอร์สิบสองใช่ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น ไม่มีหางเสียงกระโชกโฮกฮาก แต่ก็ไม่มีแววประนีประนอมอยู่ในนั้น

"ชะ...ใช่ค่ะ หมอ" ธารน้ำตอบละล่ำละลัก พยายามรวบตัวน้องที่ดิ้นจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

"เชิญข้างในครับ"

ทิวเขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจ ทิ้งให้ธารน้ำอุ้มน้องสาวที่เริ่มแผลงฤทธิ์รอบใหม่เดินตามเข้าไป พยาบาลสาวส่งยิ้มแห้งๆ ให้เป็นเชิงให้กำลังใจก่อนจะปิดประตูบานเลื่อนตามหลัง

ภายในห้องตรวจกว้างขวางและเย็นเฉียบด้วยไอเครื่องปรับอากาศ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ลอยแตะจมูก บนโต๊ะทำงานมีกองแฟ้มประวัติคนไข้จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทิวเขานั่งลงบนเก้าอี้หมุนฝั่งตรงข้าม เขาดึงชาร์ตข้อมูลขึ้นมาดูโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองสองพี่น้องที่กำลังยื้อยุดกันอยู่บนเก้าอี้คนไข้

"ไข้สูงตั้งแต่กี่โมงครับ" มือหนาจับปากกาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ

"น่าจะ...เอ่อ ประมาณเจ็ดโมงเช้าค่ะ วัดได้สามสิบแปดจุดห้า ทานยาลดไข้ไปแล้วแต่ไม่อยากอาหารเลย แล้วก็ไอแห้งๆ ด้วยค่ะ"

ธารน้ำตอบพลางใช้มือลูบหลังน้อง น่านน้ำหยุดกรีดร้องแล้ว แต่ยังคงสะอื้นฮักจนตัวโยน ซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเธอแน่น ไม่ยอมแม้แต่จะหันไปสบตากับชายแปลกหน้าในชุดกาวน์สีขาว

"ให้ทานยาลดไข้ขนาดเท่าไหร่ครับ"

"ห้าซีซีค่ะ"

"น้ำหนักตัวล่าสุดเท่าไหร่"

คำถามตัดตรงประเด็นจนธารน้ำชะงัก เธอเริ่มจำไม่ได้ว่าชั่งน้ำหนักน่านน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เดือนก่อนหรือสองเดือนก่อน ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอย สมองที่อดนอนประมวลผลเชื่องช้า "น่าจะ...สิบสามกิโลกรัมค่ะ"

ทิวเขาเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด แว่นสายตาปรับระดับตามองตรงมาที่เธอ สายตาคู่นั้นกวาดมองรอยคล้ำใต้ตา เส้นผมที่มัดรวบหลวมๆ จนหลุดลุ่ย และเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของเธออย่างละเอียด เขาไม่ได้เอ่ยปากวิจารณ์ แต่ความเงียบเพียงสามวินาทีนั้นกลับทำให้ธารน้ำรู้สึกเหมือนถูกจับแก้ผ้ากลางที่สาธารณะ

เขากำลังคิดว่าเธอเป็นผู้ปกครองที่ไม่ได้เรื่องอยู่แน่ๆ

"ขอหมอฟังเสียงปอดหน่อยนะครับ" ทิวเขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อหันไปพูดกับร่างเล็กที่นั่งขดอยู่

"ม่ายเอา หมอจะฉีดยา น่านเจ็บ ฮือออ" น่านน้ำกรีดร้องขึ้นมาทันทีที่เห็นทิวเขาหยิบหูฟังตรวจโรคสีดำขึ้นมาถือไว้ เธอถีบขาปัดป่าย ดึงชายเสื้อยืดของพี่สาวจนคอเสื้อแทบจะขาด