บทที่ 127 คลั่งรักคุณลูกหนี้ - หนี้แค้น

“เป็นไปได้ไหม ว่าอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด กูว่าเรียกน้องเขามาถามดีกว่า ถามให้รู้เรื่องไปเลย”

ทิวากรถอนใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้มาสวม

“กูไม่ได้เข้าใจผิด แต่กูเห็นเองกับตาตัวเอง”

“แต่บางทีสิ่งที่มึงเห็น อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิดก็ได้นะโว้ย”

ทิวากรหันขวับ ดวงตาคมเข้มวาวโรจน...