บทที่ 16 ลืมผัวแก่คราวพ่อ

“เปลี่ยนทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอด”

พูดพร้อมเข้าประชิดตัว กอดเอวคอดเล็กและรั้งให้ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ ซึ่งรินลดาก็ดิ้นขลุกจะลง

“หมอ... หมออาร์ต! นี่ปล่อย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ปล่อย!”

"ใช่! ผมมันบ้า! บ้าที่เคยคิดว่าคุณเป็นคนดีไง! แต่สุดท้ายคุณมันก็เห็นแก่เงิน!”

“คุณพูดบ้าอะไร! อื้อ!...