บทที่ 64 คุณคนคลั่งไคล้ - ขอโอกาส

ก้านตองถึงกับต้องหลับตาพ่นลมหายใจ พยายามแล้วจะถอยห่าง แต่นนทวรรธน์กลับตามติดไม่ปล่อย และถ้าไม่ให้เขาได้พูด เขาก็คงไม่เลิกตอแย

“ก็ได้ ปล่อยฉัน”

ท่อนแขนอบอุ่นที่ตวัดรัดรอบเอวของหล่อนไว้ ค่อยๆ คลายออก แต่ความอบอุ่นที่ค่อยๆ จางหายไปก็ทำให้หัวใจของก้านตองหนาวยะเยือก ยอมรับว่าอยากให้ความอบอุ่นนั้นคงอยู่...