บทที่ 9 หึง!

หลังจากพารินลดามาที่ห้องฉุกเฉินและทำการตรวจด้วยตนเอง จนได้รู้ว่ารินลดาทำงานหนักไม่ได้พักติดต่อกันมากกว่า 36 ชม. จนร่างกายทนไม่ไหว ทั้งอ่อนเพลียและไข้ขึ้นสูง นั่นก็ทำให้อคิระเฝ้าถามตัวเองว่าเขาทำเกินไปไหม

หลังจากให้ยาลดไข้และแทงเข็มน้ำเกลือให้เรียบร้อยแล้ว อคิระก็โทรศัพท์ฝากเวรคุณหมอท่านอื่น ก่อนจะเฝ้าอยู่ข้างเตียงรินลดาไม่ห่าง

ดวงตาคมเข้มทอดมองใบหน้ายามหลับใหล รินลดาที่ดูไร้พิษภัยไม่มีตรงไหนเลยที่มีเค้าว่าหล่อนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ ผอ.นิรันดร์

หรือความจริงแล้ว หล่อนกับ ผอ. ไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ

นั่นแค่ ผอ. เรียกหล่อนไปให้ช่วยงานอะไรสักอย่าง

นั่นแค่เขาเข้าใจผิด

นั่นแค่...

ฝ่ามือหนาเผลอเอื้อมปัดไรผมที่ปรกหน้าผากหล่อนออกอย่างเบามือ ความรู้สึก ‘แอบรัก’ ในวันวานแวบเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง

แต่ความรู้สึกที่ตีรวนในใจตอนนี้มันทำให้อคิระทรมาน ไม่อยากเชื่อว่าหล่อนเป็นคนของ ผอ.นิรันดร์ แต่สายตาตัวเองไม่โกหกแน่ คนไม่มีอะไรกัน จะทำท่าทางใส่กันแบบนั้นได้อย่างไร

คนหนึ่งส่งจูบ อีกคนทำท่ามินิฮาร์ท

เด็กยังมองออกเลยว่าทั้งคู่มีความลึกซึ้ง

แล้วทำไมเขาต้องหลอกตัวเองด้วย เพียงเพราะจะบรรเทาความเจ็บเหรอ

“ทำไมคุณต้องทำตัวแบบนี้ด้วยรินลดา ถ้าคุณเป็นคนเดิมที่ผมเคยปลื้ม ผมคงไม่ต้องใจร้ายกับคุณขนาดนี้”

อคิระแนบใบหน้ากับฝ่ามือแบบบาง พึมพำความปวดร้าวหัวใจ แต่แล้วจู่ๆ ประตูห้องก็เปิดโพล่งออก จนเขาต้องรีบผละใบหน้าออกห่างและปล่อยมือหล่อนทันที

ผอ.นิรันดร์ เดินรี่เข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และเมื่อเห็นรินลดานอนให้น้ำเกลือ ใบหน้าซีดเผือด ร่างสันทัดปรี่เข้ามาเกาะข้างเตียง

"น้องรินเป็นอะไร! ใครทำอะไรลูก... เอ่อ... ใครทำอะไรพยาบาลริน!"

อคิระพยายามสะกดความรู้สึกส่วนลึกให้จมดิ่ง เพราะสิ่งที่พยายามหลอกตัวเองว่ารินลดาไม่ได้มีอะไรกับ ผอ.นิรันดร์ ดูเหมือนว่าไม่มีความจริงสักนิด ในเมื่อเวลานี้ ตอนนี้ ผอ.นิรันดร์ กำลังโกรธเกรี้ยว

“พยาบาลรินพักผ่อนไม่เพียงพอครับท่าน เลยเป็นไข้เพราะโหมงานหนัก"

"โหมงานหนัก หรือว่าถูกใครบางคนกลั่นแกล้งกันแน่!"

ผอ.นิรันดร์ จ้องหน้าอคิระอย่างเอาเรื่อง

"ผมเตือนคุณแล้วนะหมออาร์ต ว่าอย่าลุแก่อำนาจ"

ใช่... ผอ. เคยเตือนเขาแล้วครั้งหนึ่ง ในวันที่รินลดาได้บรรจุ เขาโดน ผอ. เรียกไปตำหนิเรื่องกิริยาไม่เหมาะสม ซึ่ง ผอ. ยืนยันหนักแน่นว่ารินลดาได้บรรจุเพราะความสามารถของตัวหล่อนเอง

ท่านไม่พูดเรื่องชู้สาว ส่วนเขาก็ไม่กล้าพูดคำนั้นออกไป ทั้งหมดเลยกลายเป็นความคลุมเครือที่เขาต้องพิสูจน์เอง

นั่นทำให้เขาระบุให้รินลดาเข้าไปเป็นนางพยาบาลส่งเครื่องมือในห้องผ่าตัด เพื่อต้องการให้หล่อนพิสูจน์ความสามารถ แต่แล้วเขาก็ทำพลาดเอง ระงับอารมณ์ไม่ให้โกรธหล่อนไม่ได้อยู่ดี

แล้วตอนนี้อีกล่ะ สิ่งที่เห็น ควรให้เขาโกรธไหม เพราะแค่รินลดาขยับตัว ผอ.นิรันดร์ ก็ลืมเรื่องโกรธเขาและถลาไปนั่งเก้าอี้ข้างเตียงทันที

“น้องริน เป็นยังไงบ้าง หือ... เจ็บตรงไหน ปวดตรงไหน บอก... บอกสิ”

ภาพท่าน ผอ. ที่กุมมือรินลดาไว้ตลอด กิริยาที่ทำคือแผ่วเบาทะนุถนอมดั่งรักใคร่ที่สุด ทั้งหมดนั้นแทบทำให้อคิระเผาไหม้เพราะร้อนไปทั้งร่าง

นั่นทำให้ความเห็นใจที่หล่อนเจ็บป่วยเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น กลายเป็นความโกรธที่ทวีคูณเพิ่มไปอีก

"ถ้าท่าน ผอ. ห่วง 'พยาบาลคนโปรด' ขนาดนี้ ทำไมไม่ให้หล่อนลาออกไปนอนเล่นอยู่ที่คอนโดฯ ล่ะครับ จะส่งมาให้เป็นภาระของทีมแพทย์ทำไม"

อคิระพูดลอดไรฟัน พยายามแล้วที่จะไม่พูดสิ่งที่ตรงกับใจ แต่เขาห้ามตัวเองไม่ได้ ยิ่งความโกรธแผดเผา เขาก็อยากพูดให้แรงกว่านี้

"หมออาร์ต! คุณพูดอะไร"

"พูดตามที่ผมเห็นครับ ผมขอตัวไปทำงานก่อน ไม่อยากกวนเวลา 'ส่วนตัว' ของท่านกับคุณพยาบาลรินลดา"

อคิระพูดจบก็หันหลังออกจากห้องไปในทันที เพราะให้อยู่มองภาพบาดตาบาดใจต่อ ใจเขาคงระเบิดในไม่ช้า นั่นทำให้เขาไม่ทันได้เห็นว่ารินลดาที่ปรือตาขึ้นมองเขา มีหยาดน้ำตากบเพียงใด