บทที่ 17 ได้ในสิ่งที่การแล้วก็ออกไป

เฟยหลงผละใบหน้าขึ้นมาสบตากับเด็กรั้นแสนสวยตรง ๆ นัยน์ตาคู่คมกริบฉายแววราบเรียบทว่าแฝงความเด็ดขาดขั้นสุด ชายหนุ่มปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทอดสายตามองลึกลงมาที่ร่างเพรียวบางอรชรซึ่งนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงกว้าง รังสีความกดดันและอำนาจดิบ ๆ ยังคงแผ่ซ่านจนทัศนียภาพรอบกา...