บทที่ 22 ไข่เจียวคุณหมี

ช่วงบ่าย

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เพิ่งก้าวพ้นบันไดคฤหาสน์ลงมา ทำเอามาเฟียใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนหันไปมองทันที เฟยหลงรีบวางประคองจานอาหารในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหา พลางทอดสายตามองดวงตากลมโตบวมเป่งของเด็กรั้นที่พยุงร่างกายอันสั่นเทาเดินลงมาด้านล่างทั้งที่พิษไข้ยังรุมเร้า

“ลงมาทำไมครับ อากำลังย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ