บทที่ 27 อาหวงหนูมากเกินไป

แรงกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งดำเนินต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด ร่างบอบบางของผิงอันสั่นคลอนไปตามแรงส่งมหาศาล ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความจุกและความเสียวซ่านที่ตีรวนจนสมองขาวโพลน มือบางทั้งสองข้างทำได้เพียงจิกทึ้งผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

“ฮึก... อื้อออ! อาหลง... เบา... เบาก่อน” ผ...