บทที่ 30 อย่าผลักไสอาเลย

เฟยหลงยังคงกุมมือบางของคนป่วยแน่นไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาคู่คมเฝ้ามองดวงหน้าหวานที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อยเพราะพิษไข้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งรัก ทั้งหวง และนึกโทษตัวเองอยู่ซ้ำ ๆ ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นก้าวไปชุบน้ำอุ่นบิดหมาดจากอ่างแก้วใบเล็กที่เตรียมไว้ ก่อนจะกลับมาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงตามเ...