บทที่ 37 ของขวัญอะไรใส่ นิ้วนางข้างซ้าย

ผิงอันย่นจมูกใส่คนเจ้าแผนการทันควันเมื่อได้ยินข้อแม้แกมบังคับนั่น ยัยน้องดึงผ้าห่มลงมาจ้องหน้าเฟยหลงตาคว่ำ แต่สุดท้ายเมื่อเทียบกับการต้องนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องกว้าง ขืนสู้รบตบมือต่อไปมีหวังคุณอามาเฟียได้เปลี่ยนใจไม่ให้ไปไหนแน่ ๆ

“เผด็จการไม่มีใครเกินเลยค่ะ... เอาก็เอา ขู่เก่งจริง ๆ” เสียงหวานบ่นอุบ...