บทที่ 4 อดีตที่ไร้ค่า...ปัจจุบันที่หวงแหน

เวลาสี่โมงเย็นเป๊ะ... รถเก๋งสปอร์ตหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคณะมนุษยศาสตร์อย่างเงียบเชียบ ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ร่างสูงใหญ่กำยำของเฟยหลงในวัย 41 ปีที่ยังคงหล่อเหลาและเปี่ยมบารมีก้าวลงมา ชายหนุ่มจงใจปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นเกล็ดรอยสักมังกรจีนสีดำสนิทที่พาดผ่านแผงอกหนาและลามขึ้นมาถึงช่วงคอเสื้ออย่างน่าเกรงขาม... ลุคแด๊ดดี้มาเฟียสุดอันตรายทำเอาสาว ๆ ทั้งคณะที่เดินผ่านถึงกับเหลียวหลังและพากันหน้าแดงซ่าน

ผิงอันที่กำลังจะเดินไปขึ้นรถตู้คันเดิม พอเห็นอาหลงขับรถสปอร์ตมารับด้วยตัวเอง เด็กสาวก็ตาโตด้วยความประหลาดใจ ร่างเพรียวบางรีบก้าวเท้าเร็ว ๆ ตรงดิ่งมาหาคุณอาทันที

“อาหลงขา! วันนี้ทำไมมารับเองล่ะคะเนี่ย? งานเสร็จแล้วเหรอ” เสียงหวานใสอ้อนเจื้อยแจ้ว

เฟยหลงไม่ตอบ แต่เอื้อมมือหนาไปรับกระเป๋าผ้าของหลานสาวมาถือไว้ สายตาคมกริบตวัดไปมอง ‘นนท์’ ที่เดินตามหลังผิงอันมาติด ๆ มาเฟียใหญ่จ้องเขม็งราวกับราชสีห์กำลังมองเหยื่อ แรงกดดันมหาศาลทำเอาเด็กหนุ่มสถาปัตย์ถึงกับหน้าซีดเผือด ก้าวขาไม่ออก ราวกับโดนแช่แข็งไว้กลางอากาศ

“อาหลง... อย่าทำหน้าดุใส่เพื่อนนู๋อันสิคะ” ผิงอันขยับเข้าไปยืนเบียดใกล้ชิดร่างสูงใหญ่ มือเรียวสวยเอื้อมไปจับปลายเนคไทเส้นหรูของอาหลงแล้วออกแรงดึงเบา ๆ ให้คุณอาตัวโตยอมก้มหน้าลงมาสบตากับเธอใกล้ ๆ นิ้วเรียวจิ้มและเคาะเบา ๆ ลงบนรอยสักเกล็ดมังกรตรงช่วงลำคอเสื้อด้านนอกซ้ำ ๆ เป็นการ ‘ชาร์จพลังอ้อน’ กิริยาแสนน่ารักที่ปรับเปลี่ยนมาตามวัยหมุนหัวใจพญามังกรให้ละลายกลายเป็นความอ่อนใจในพริบตา

“อาไม่ได้ทำอะไรครับ... แค่ดูว่าเพื่อนเราคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เฟยหลงลดโทนเสียงลงจนทุ้มนุ่ม ยอมตามใจให้หลานสาวดึงเนคไทเล่น พลางลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างแสนรัก ก่อนจะเหลือบสายตาคมดุไปสำรวจถุงมาการองในมือผิงอัน “แล้วนั่นขนมอะไร? อาสั่งคนทำเค้กช็อกโกแลตของโปรดไว้ให้ที่บ้านแล้ว ทิ้งถุงนี้ไปซะ”

“โถ่... ของเพื่อนให้มาตามมารยาทต่างหากเล่า อาหลงขี้หวงขึ้นทุกวันเลยน้า หน้าแก่ขึ้นอีกหนึ่งปีแล้วเนี่ย คริคริ” ผิงอันหัวเราะร่าอย่างรู้ทัน แกล้งเขย่งเท้าจุ๊บแก้มสากของคุณอาฟอดใหญ่เพื่อตัดรำคาญ

“หึ... ปากดีจริงนะตัวแสบ ขึ้นรถครับ” เฟยหลงหลุดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้หลานสาวก้าวขึ้นไปนั่งอย่างทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิง

ก่อนจะปิดประตูรถ เฟยหลงหันกลับไปมองนนท์อีกครั้ง แววตาราชสีห์กลับมานิ่งสนิทดุดัน ชายหนุ่มยกนิ้วหนาขึ้นลูบรอยสักมังกรตรงช่วงปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองเบา ๆ เป็นเชิงข่มขู่กลาย ๆ ว่า ‘อย่าให้กูเห็นมึงเข้าใกล้หลานกูอีกเป็นครั้งที่สอง’ จนเด็กหนุ่มสถาปัตย์ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาแทบไม่ทัน

สิงห์ที่แอบดูเหตุการณ์อยู่บนรถอีกคันถึงกับส่ายหัว พลางกุมขมับลอบขำ... เจ้านายตระกูลหรงผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลายเป็นคนแก่ขี้อิจฉาและขี้หวงหลานสาววัย 18 ปีแบบกู้ไม่กลับ แต่ก็นั่นแหละ ตราบใดที่พญามังกรเฟยหลงยังมีไม้เรียวในมือที่พร้อมจะฟาดผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้ผิงอัน คฤหาสน์ตระกูลหรงก็คงต้องต้อนรับกองทัพบอดี้การ์ดชุดนักศึกษาไปอีกยาวนานแน่นอน!

หลังจากเหตุการณ์หน้าคณะมนุษยศาสตร์ในวันนั้น กิตติศัพท์ความโหดและหวงหลานสาวของผู้นำตระกูลหรงก็เลื่องลือไปทั่ว จนผิงอันแอบแซวคุณอาอยู่บ่อย ๆ ว่าขี้หวงเกินเหตุ แต่เด็กสาวในวัย 18 ปีไม่มีวันรู้เลยว่า ภายใต้คำว่า 'ผู้ปกครอง' ที่แสนขรึมนั้น... หัวใจของหรงเฟยหลงแอบคิดไปไกลกว่านั้นนานแล้ว

เขารักของเขา... ทะนุถนอมมาตั้งแต่ตัวเท่าเมี่ยง บัดนี้เติบโตเป็นสาวสะพรั่งสวยสะดุดตา หัวใจของพญามังกรวัย 41 ปีจึงยิ่งทวีความรุ่มร้อนและหวงแหน อยากจะซ่อนเธอไว้ไม่ให้ใครเห็น และต้องคอยกดข่มความรู้สึก 'อยากครอบครอง' นั้นไว้ด้วยคำว่าคุณอา

จนกระทั่งค่ำวันหนึ่ง... ณ ห้องอาหารคฤหาสน์ตระกูลหรง

อาหารโปรดของผิงอันถูกจัดวางเต็มโต๊ะ เฟยหลงในชุดลำลองแต่ยังคงดูดีมีภูมิฐานคอยคีบกุ้งแก้ววางลงในจานของหลานสาวด้วยความใส่ใจ แววตาที่มองเด็กสาวเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้รับ

"สิงห์... พรุ่งนี้การประชุมร่วมทุนกับทางเดชา กรุ๊ป ใครเป็นคนเข้ามาคุย?" เฟยหลงเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่แก้มกลม ๆ ของผิงอันที่เคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างเอ็นดู

"เอ่อ... ทางโน้นแจ้งมาว่าเป็นคุณ 'รินลดา' ครับนายน้อย เธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศและเข้ามาคุมโปรเจกต์นี้แทนคุณพ่อครับ"

กึก...

ตะเกียบในมือของเฟยหลงไม่ได้ชะงักเพราะความอาลัยอาวรณ์ แต่คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที แววตาอบอุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกร้าวขึ้นและนิ่งสนิทดุจศิลา ชายหนุ่มปรายสายตาคมกริบมองสิงห์เป็นเชิงเตือนไม่ให้พูดอะไรที่มันจะระคายหู 'เด็กในปกครอง' ของเขา

"รินลดา... ใครเหรอคะอาหลง? ชื่อเพราะจัง" ผิงอันช้อนสายตากลมโตขึ้นถามตาใส มือเรียวสวยเอื้อมไปจับปลายเนคไทที่อาหลงยังไม่ได้ถอดออกแล้วดึงเบา ๆ อย่างอ้อน ๆ

"คนรู้จักเก่าแก่น่ะครับ เรื่องธุรกิจของผู้ใหญ่ ผิงอันไม่ต้องสนใจหรอกนะ... กินนี่เพิ่มสิครับ อาสั่งให้คนครัวทำไว้ให้" เฟยหลงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นนุ่มนวล ยกมือหนาขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กสาวอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงที่ใช้อ่อนโยนลงผิดกับแววตาดุดันเมื่อครู่ลิบลับ

หลังจากมื้ออาหาร ผิงอันขอตัวไปเดินเล่นกับคุณปู่เก้าสั้นที่สวนหย่อม เฟยหลงเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวทันที ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมกระจกบานกว้างที่มองลงไปเห็นหลานสาวกำลังวิ่งเล่นกับเจ้าหมาแก่ดัชชุนอยู่ด้านล่าง แววตาของมาเฟียใหญ่ไหววูบด้วยความรู้สึกท่วมท้น

เขารู้ดีว่า 'รินลดา' คืออดีตที่เคยเลิกรากันไปนานแล้ว และการกลับมาของเธอในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจไม่ได้ทำให้ใจของเขาสั่นคลอนเลยสักนิด สิ่งเดียวที่หรงเฟยหลงกังวลและห่วงที่สุดในตอนนี้... คือกลัวว่าคนพวกนั้นจะนำความวุ่นวายมาสู่ผิงอัน แก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา

"นายน้อยครับ... คุณรินลดาเธอฝากข้อความมาว่า อยากนัดทานข้าวนอกรอบเป็นการส่วนตัวก่อนการประชุมวันพรุ่งนี้ครับ" สิงห์เดินเข้ามาใกล้พลางรายงาน

"ปฏิเสธไป" เฟยหลงเค้นเสียงต่ำดุดัน แววตาเย็นยะเยือกจับจ้องไปที่ร่างเพรียวบางของผิงอันด้านล่างไม่วางตา "บอกเธอว่ากูคุยแค่เรื่องงานในเวลาทำการเท่านั้น ถ้านอกเหนือจากนั้น... กูไม่ว่าง"

"แต่คุณรินลดาเธออ้างเรื่องความสัมพันธ์เก่า..."

"ความสัมพันธ์เก่าเหรอ?" พญามังกรหนุ่มใหญ่เค่นยิ้มหยัน นิ้วหนาลูบรอยสักมังกรตรงช่วงคอเสื้อของตัวเองเบา ๆ "อดีตก็คืออดีต สิงห์... มึงก็รู้ว่าตอนนี้หัวใจของกูมีไว้เพื่อหวงใคร... เด็กคนเดียวที่กูจะให้ความสำคัญและปกป้องด้วยชีวิต คือผิงอันเท่านั้น ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้หลานกูต้องระคายใจ ทั้งเรื่องงาน... และเรื่องส่วนตัว!"

สายตาคมกริบของมาเฟียวัย 41 ปีฉายแววคลั่งรักและหวงแหนขั้นสุด ยามที่เห็นผิงอันเงยหน้าขึ้นมาโบกมือให้เขาจากสวนด้านล่าง เฟยหลงยกมือขึ้นโบกตอบพร้อมรอยยิ้มละมุน

อดีตแฟนเก่าจะกลับมายังไงเขาไม่สน เพราะสถานะเดียวที่พญามังกรคนนี้จะมอบให้เด็กในปกครอง... คือผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะ 'หวงรัก' และตีตราจองไว้ในใจตลอดไป!