บทที่ 40 น้องงูของหนูอัน

“อาก็ให้หนูหยุดพักผ่อนตั้งชั่วโมงกว่าแล้วไงครับ ตอนทานข้าวอาก็ตักอาหารดูแลหนูอย่างดีเลยไม่ใช่เหรอ” เฟยหลงหัวเราะในลำคอแผ่วเบาอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“ชั่วโมงเดียวเนี่ยนะค๊า! แถวบ้านเรียกกะพริบตาค่ะไม่ได้เรียกหยุดพัก!” ผิงอันหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเล็กดันอกแกร่งไว้แน่น “อาหลงจะหน้ามืดเกินไปแล้วนะ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ