บทที่ 42 คิดถึง

รถซิสแทนคันหรูเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าคณะอย่างนิ่มนวล ทิ้งให้ผิงอันยืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติ ยัยน้องยกมือขึ้นตบแก้มใสเบา ๆ สองสามทีเพื่อไล่ความร้อนผ่าวออกไป ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดไปยังห้องบรรยายรวมชั้น 4 ทันที

“ยัยอัน! ทางนี้ ๆ พวกฉันนึกว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ