บทที่ 45 หายไปไหน

หลังจากพากันเดินกลับเข้ามาในบ้านพักตากอากาศด้วยความเงียบเชียบจนน่าอึดอัด เฟยหลงก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบดตัวยาวริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นผืนทะเลมืดมิด ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักพลางหลับตาลงช้า ๆ ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าลึก ๆ ในใจ แผ่นหลังกว้างที่เคยอบอุ่นและเป็นที่พึ่งพิงให้ผิงอันเสมอ บัดนี้กลับดูโดดเดี่ยว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ