บทที่ 47 หนูคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับอา

คำสารภาพรัวเร็วที่ปนเปไปด้วยเสียงสะอื้นไห้ของเด็กรั้น ทำเอามาเฟียใหญ่ตระกูลหรงยืนนิ่งงันไปราวกับถูกแช่แข็ง นัยน์ตาคู่คมที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึก บัดนี้สั่นระริกและเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ความเจ็บปวดและก้อนความหน่วงที่กัดกินหัวใจของเขามาตลอดทั้งคืนถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอุ่นวาบที่...