บทที่ 49 หายโกรธนิดนึงก็ได้

เฟยหลงเคี้ยวเนื้อกุ้งรสหวานฉ่ำลงคอหน้าตาเฉย พลางแกล้งเลียริมฝีปากหยักช้า ๆ ทอดสายตาคมกริบวิบวับมองเด็กรั้นที่ตอนนี้เขินจนหน้าแดงลามไปถึงคออย่างผู้ชนะ

“กินเก่งขู่เก่งขนาดนี้ แสดงว่าหายเหนื่อยจากการนั่งแท็กซี่ตามง้ออาแล้วใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้า นุ่มนวลทว่ากวนประสาทในที

“อาหลงอ่า! ชิ... ไม่ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ