บทที่ 71 ยอมให้เป็นใหญ่

หลังจากกอดประสานใจกันเนิ่นนานจนความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องนอนใหญ่ เฟยหลงก็ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างเชื่องช้า สายตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนยิ้มอย่างไม่รู้เบื่อ มือหนาลูบข้างแก้มใสเบา ๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อย ๆ

“จริงสิ...เมื่อเช้ายังบ่นว่าเพลีย ๆ นอนต่ออีกสักหน่อยดี...