บทที่ 74 ไม่มีอะไรสำคัญกว่าลูกเมีย

ผิงอันครางอื้ออึงในลำคออย่างขัดใจนิด ๆ แต่ก็ยอมหลับตาพริ้มซบหน้าเข้าหากลิ่นอายกายแกร่งอันคุ้นเคย มือเรียวเล็กเอื้อมไปกำสาบเสื้อลำลองของสามีไว้หลวม ๆ ปล่อยให้ความเงียบสงบในเรือนกระจกที่มีเพียงเสียงนกร้องแว่วมาจากในสวนช่วยกล่อมให้จมดิ่งลงสู่ความเคลิบเคลิ้ม

ทว่า... ความสงบสุขของมาเฟียใหญ่ระดับเฟยหลง ม...