บทที่ 8 หวงแบบไหน

สองวันผ่านไป

ภายในคลับหรูระดับไฮเอนด์ย่านใจกลางเมืองที่ถูกปิดโซนวีไอพีเพื่อความเป็นส่วนตัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพงและควันซิการ์จาง ๆ ชายหนุ่มวัยหลักสี่กลุ่มหนึ่งในชุดสูทสากลที่ดูภูมิฐานกำลังนั่งหัวเราะเฮฮา พูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตอย่างออกรสออกชาติ

และคนที่นั่งอยู่กึ่งกลางโซฟาตัวยาวหนังแท้ก็คือ ‘หรงเฟยหลง’ ผู้นำตระกูลหรงผู้ยิ่งใหญ่ ชายหนุ่มปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักเกล็ดมังกรจีนที่พาดผ่านแผงอกหนาและลามขึ้นมาถึงช่วงลำคออย่างเป็นเอกลักษณ์ ในมือหนากำลังแกว่งแก้วเหล้าคริสตัลที่มีก้อนน้ำแข็งทรงกลมละลายอยู่ช้า ๆ

“เอ้า! พวกเราชนแก้วหน่อยเว้ย! ในที่สุดพญามังกรแห่งตระกูลหรงก็ยอมออกจากถ้ำมาหาเพื่อนฝูงได้สักที!” ‘พายุ’ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนที่ปัจจุบันเป็นเจ้าของธุรกิจเดินเรือยักษ์ใหญ่ตะโกนลั่นพลางยื่นแก้วมาชน

“เออ! กูนึกว่ามึงสิ้นลายมาเฟีย กลายเป็นคุณพ่อลูกอ่อนถาวรไปแล้วซะอีกนะไอ้เฟยหลง ชวนไปไหนก็ไม่ไป บอกต้องกลับไปเฝ้าหลาน ตรวจการบ้านหลานตลอดสิบกว่าปีมาเนี่ย กูล่ะนับถือใจมึงจริง ๆ” ‘เมฆา’ เพื่อนอีกคนที่เป็นสารวัตรหนุ่มใหญ่สมทบพลางหัวเราะร่า

เฟยหลงยกเหล้าขึ้นจิบเงียบ ๆ มุมปากหยักลึกผุดรอยยิ้มบาง ๆ แววตาคู่คมกริบที่เคยดุดันใส่คนทั้งโลกพลันผ่อนคลายลงเมื่ออยู่กับเพื่อนสนิทที่กอดคอโตมาด้วยกัน

“หนูอันยังเด็ก... ตอนนั้นถ้ากูไม่คอยดูแล ยัยตัวแสบก็คงดื้อจนคฤหาสน์พังไปแล้ว” เฟยหลงแก้ต่างเสียงทุ้มเรียบ แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความภาคภูมิใจและเอ็นดูเด็กในปกครองอย่างปิดไม่มิด

“ยังเด็กอะไรล่ะครับเพื่อน ตอนนี้หลานสาวมึงอายุ 18 เป็นสาวมหาวิทยาลัย สวยสะพรั่งจนไอ้สิงห์บอกกูว่ามึงแทบจะยกกองทัพบอดี้การ์ดไปถล่มคณะมนุษย์ฯ เพราะหวงหลาน” พายุแกล้งแซว แววตาคนเจนโลกมองเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน “ถามจริง ๆ เถอะวะเฟยหลง... มึงหวงหลานสาวตามหน้าที่ผู้ปกครองจริง ๆ หรือว่ามึง... ‘หวง’ แบบอื่นวะ?”

คำถามตรงจุดของเพื่อนทำเอาบรรยากาศในโต๊ะเงียบลงไปอึดอัดเล็กน้อย เฟยหลงชะงักแก้วเหล้าในมือ แววตาคู่คมไหววูบไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจหน้าผาน้ำแข็ง ชายหนุ่มยกนิ้วหนาขึ้นลูบรอยสักมังกรตรงช่วงปกเสื้อเชิ้ตด้านนอกเบา ๆ อย่างใช้ความคิด

เขารู้อยู่แก่ใจมาตลอดสิบกว่าปี... ว่าความรู้สึกที่มีให้ผิงอันมันแปรเปลี่ยนไปไกลเกินกว่าคำว่าอาหลานตั้งนานแล้ว ยิ่งเด็กสาวเติบโตขึ้น หัวใจของเขาก็ยิ่งทวีความรุ่มร้อนและหวงแหน ไม่อยากให้ใครหน้าไหนได้สิทธิ์ครอบครองดวงใจดวงนี้เด็ดขาด

“หนูอันเป็นเด็กในปกครองของกู... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องทั้งนั้น” เฟยหลงตอบเสียงต่ำดุดัน แววตาพญามังกรวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งจนเพื่อน ๆ ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

“เออ ๆ กูก็แค่เตือน มึงน่ะระวังไว้เถอะ เด็กวัยนี้เข้ามหาวิทยาลัยสังคมมันกว้าง เดี๋ยวก็มีหนุ่ม ๆ โปรไฟล์ดี ๆ มารุมจีบ ถึงตอนนั้นต่อให้มึงมีไม้เรียวเลเซอร์ก็ห้ามเขาไม่อยู่หรอกว่ะ” เมฆาส่ายหัวพลางขำ

ตัง!

เฟยหลงวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจกแรงจนเกิดเสียง แววตาคมกริบเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีในพริบตา ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่รังสีอำมหิตของความหึงหวงที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาเพื่อน ๆ ถึงกับหุบปากฉับแกล้งทำเป็นกระดกเหล้าเข้าปากแก้เก้อ

พญามังกรหนุ่มใหญ่วัย 41 ปีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอทันที รูปวอลเปเปอร์เป็นรูปผิงอันในชุดนักศึกษาวันแรกที่เขายืนส่งเธอขึ้นรถ ใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มตาใสมาให้... แค่เห็นหน้าหลานสาว ความรุ่มร้อนดุดันในอกเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนลึกซึ้ง

นิ้วหนาเลื่อนกดส่งข้อความเข้าไลน์ส่วนตัวของเด็กในปกครองทันที:

‘อาดื่มเหล้ากับเพื่อนอยู่ครับ หนูอันเข้านอนหรือยัง? อย่าลืมห่มผ้าหนา ๆ นะครับเด็กดื้อ’

เฟยหลงมองข้อความที่ขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ ทันที พร้อมสติกเกอร์รูปเด็กผู้หญิงส่งหัวใจรัว ๆ กลับมา ชายหนุ่มหลุดยิ้มมุมปากอย่างแสนรัก แววตาคลั่งรักเปิดเผยจนเพื่อน ๆ บนโต๊ะที่แอบมองอยู่ถึงกับส่ายหัว พากันกุมขมับลอบขำเบา ๆ

มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ตระกูลหรงที่ใคร ๆ ก็ขยาด บัดนี้โดนเด็กอายุ 18 สยบอยู่หมัดจนกู้ไม่กลับ และต่อให้เพื่อนจะเตือนเรื่องหนุ่ม ๆ ในมหาวิทยาลัยยังไง หรงเฟยหลงคนนี้ก็ไม่กลัว... เพราะตราบใดที่เกล็ดมังกรบนอกเขายังอุ่นวาบเพราะสัมผัสอ้อนของเธอ เขาก็พร้อมจะขัดขวางผู้ชายทุกคนบนโลกเพื่อหวงรักเด็กในปกครองคนนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว!

เวลาเกือบเที่ยงคืน... รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรงอย่างเงียบเชียบ เฟยหลงก้าวลงจากรถ ท่วงท่าการเดินยังคงมั่นคงทรงอำนาจสมเป็นผู้นำตระกูลแม้จะดื่มไปไม่น้อย ชายหนุ่มส่งเสื้อสูทนอกให้สิงห์รับไปถือไว้ ก่อนจะเยื้องย่างขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน ทว่าจุดหมายปลายทางกลับไม่ใช่ห้องนอนใหญ่ของตัวเอง... แต่เป็นห้องนอนของยัยตัวแสบ

แกรก...

มือหนาหมุนลูกบิดประตูห้องนอนของผิงอันเบา ๆ แล้วแทรกตัวเข้าไปในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวส่องผ่านผ้าม่าน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียงกว้าง ทอดสายตามองเด็กสาววัย 18 ปีที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา โดยมีเจ้าคุณปู่เก้าสั้นหมาดัชชุนแก่นอนขดตัวอ้วนกลมอยู่ปลายเตียง

เฟยหลงทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงนุ่มอย่างเบามือ แววตาคมกริบยามอยู่ท่ามกลางความมืดฉายประกายความหวงแหนและคลั่งรักท่วมท้น นิ้วหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมนุ่มที่ปรกใบหน้าเนียนใสของหลานสาวออกให้อย่างอ่อนโยน

“อื้อ... อาหลงเหรอคะ?”

เสียงหวานใสครางพึมพำแผ่วเบา ผิงอันปรือตากลมโตขึ้นท่ามกลางความสลัว เด็กสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงทันทีเมื่อจำกลิ่นกายประจำตัวของคุณอาได้ แต่คราวนี้นอกจากกลิ่นน้ำหอมภูมิฐานแล้ว มันยังแฝงไปด้วยกลิ่นวิสกี้จาง ๆ ที่ทำให้อาหลงดูอันตรายและชวนให้ใจสั่นขึ้นกว่าทุกวัน

“อาทำให้ตื่นหรือเปล่าครับ? เด็กดื้อ” เฟยหลงเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อมองหน้าหลานสาวชัด ๆ จนรอยสักเกล็ดมังกรตรงแผงคอโผล่พ้นขอบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงสามเม็ด

ผิงอันใจเต้นตึกตักไม่เป็นดีกรีกับระยะห่างที่ใกล้เกินไป มือเรียวสวยเอื้อมไปจับปลายเนคไทที่ห้อยหลวม ๆ ของอาหลงทันทีตามความเคยชิน ราวกับจะใช้มันยึดเหนี่ยวอาการใจสั่น นิ้วชี้เล็กจิ้มและเคาะเบา ๆ ลงบนรอยสักมังกรตรงช่วงลำคอเสื้อด้านนอกซ้ำ ๆ เพื่อชาร์จพลังอ้อนกลบเกลื่อนความขัดเขิน

“หนูอันยังไม่หลับสนิทค่ะ... อาหลงไปดื่มมาเยอะเลยเหรอคะ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย หน้าก็ดุ ตา ก็...” ผิงอันพูดอ้อมแอ้ม ช้อนนัยน์ตากลมโตดื้อตาใสขึ้นสบตา แต่พอสบเข้ากับสายตาคมกริบที่ร้อนแรงผิดปกติของคนแก่ เธอก็ต้องรีบหลบตาพัลวัน

“เพื่อน ๆ บังคับให้อาดื่มครับ... เพราะอาไม่ได้ออกไปหาพวกมันมาสิบกว่าปี” เฟยหลงยอมตามใจให้หลานสาวดึงเนคไทเล่น มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กของผิงอันเอาไว้ แผ่ซ่านความร้อนระอุจากฝ่ามือจนเด็กสาวหน้าร้อนผ่าว ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งไล้หลังมือนุ่มของเธอแผ่วเบา “พวกมันบอกว่า อาสิ้นลายมาเฟียเพราะมัวแต่กลับมาเฝ้าเด็กดื้อที่บ้าน... ผิงอันว่าจริงไหมครับ?”

“ไม่จริงสักหน่อย... อาหลงยังดุยังขี้สั่งเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ” ผิงอันอุบอิบตอบ แก้มกลมป่องขึ้นอย่างแสนงอน

เฟยหลงหลุดยิ้มมุมปาก ความรู้สึกนุ่มฟูในอกมันเอ่อล้นจนเขาอยากจะดึงร่างเพรียวบางนี้เข้ามาตระกองกอดไว้ใจจะขาด แต่พญามังกรสายซึนก็ยังคงพยายามรักษามาดผู้ปกครองเอาไว้ ชายหนุ่มปล่อยมือเล็ก ก่อนจะเอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกให้หลานสาว พลางยกมือหนาลูบหัวเธอเบา ๆ

“ดุเพราะหวงครับ... นอนได้แล้วนะเด็กดี พรุ่งนี้มีเรียนเช้า เดี๋ยวอาไปส่งครับ”

“ค่ะอาหลง... ขับรถเหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำนอนได้แล้วน้า” ผิงอันดึงผ้าห่มมาปิดหน้าครึ่งหนึ่ง ส่งเสียงหวานบอกลา

เฟยหลงลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูง ชายหนุ่มจ้องมองเด็กในปกครองด้วยสายตาหวงรักลึกซึ้งอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทันทีที่ประตูปิดลง ผิงอันก็ทิ้งตัวลงนอนกอดหมอนข้างแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระเบิดพั่ก ๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง แก้มสองข้างแดงซ่านร้อนผ่าวไปหมด