บทที่ 15 หน้าที่แห่งขัตติยนารี

“อย่าเพิ่งนะวิรุณ!”

น้ำพระเสียงที่เอ่ยห้ามพร้อมสายพระเนตรเว้าวอนแกมขอร้อง ทำให้เท้าที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูขององครักษ์หนุ่มชะงักลง เขาหันกลับมามองเพื่อรอฟังเหตุผลที่สำคัญพอจะทำให้เขาเปลี่ยนความตั้งใจ

“ท่านคิดหรือว่าองค์วิษณุวรกานต์จะทรงยอมปล่อยเรากลับไปง่ายๆ แล้วหากเรากลับไปตอนนี้ ทางโกสินทร์นครย่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ