บทที่ 20 อ้อมกอดแห่งรัตติกาล

อาชาสีนิลควบตะบึงทะลวงความมืดมิด ล่วงเลยมาจนถึงลานโล่งกว้างที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน เสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายยังคงกวดไล่หลังมาติดๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น องค์วิษณุวรกานต์ทรงรั้งบังเหียนให้ม้าทรงหมุนตัวกลับอย่างกะทันหัน!

กษัตริย์หนุ่มทรงใช้พระหัตถ์ข้างที่เจ็บเรื้อรังง้างขึงสายธนูจนสุดแรง แม้พิษร้ายจะแล่นพล่าน...