บทที่ 22 ไออุ่นในคืนหนาว

เมื่อเสด็จมาถึงเนินเขาที่ทอดยาวสูงจากพื้นดินพอประมาณ องค์วิษณุวรกานต์ทรงรั้งม้าให้หยุด ก่อนจะเสด็จพระดำเนิน [1] ออกสำรวจบริเวณโดยรอบ จนกระทั่งพบชะง่อนถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งพอจะใช้เป็นที่พักพิงในค่ำคืนนี้ได้ ทว่าถ้ำนั้นกลับมีขนาดเล็กเกินกว่าจะนำอาชาเข้าไปหลบภัยด้วย จึงทรงจำต้องผูกม้าทรงเอาไว้กับต้นไม้ใหญ...