บทที่ 11 รักแบบไหน
ชายหนุ่มยืนกอดอกจ้องมองดาวเหนือที่กำลังนอนหลับเปลือยกายคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เรือนร่างอรชรมีเพียงผ้าห่มผืนหนาปกปิดเอาไว้
“อื้อ…ฟรินพอก่อน เหนือไม่ไหวแล้ว”
ร่างเล็กที่นอนคว่ำหน้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อสัมผัสได้ถึงท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่กำลังสอดใส่เข้ามาในช่องทางคับแน่นจากทางด้านหลังเป็นรอบที่สามของคืนนี้
น้ำสีขาวขุ่นที่ถูกปล่อยเข้าไปก่อนหน้านั้น ค่อยๆ ไหลย้อนทะลักออกจากร่องรักสีหวานยามที่แก่นกายลำใหญ่ขยับเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบ
ใบหน้าคมคายยกยิ้มด้วยความพอใจ เห็นร่องรักของเธอกลืนกินความเป็นชายของเขาจนหมด “ไหวหรือไม่ไหว เดี๋ยวฉันตัดสินใจให้เอง”
ปัก! เสียงเนื้อกระทบบั้นท้ายขาวเนียนดังตามแรงกระแทกที่ชายหนุ่มส่งให้ โดยไม่มีทีท่าว่าฟรินจะยอมจบมันง่ายๆ
คนตัวเล็กกัดปากแน่นกลั้นเสียงร้องครางยามที่ฝ่ามือหนาสอดเข้าล้วงเข้ามาบีบเคล้นเนินอกขาวเนียน ปลายนิ้วเรียวลูบวนไปยังยอดอกย้ำๆ
“บะ…เบากับเหนือหน่อยได้มั้ยฟริน” ดาวเหนือหันกลับไปมองใบหน้าคมคายด้วยสายตาเว้าวอน แต่ฟรินกลับมองว่ามันยั่วยวนจนอดใจไม่ไหว สะบัดเอวสอบเข้าใส่จนร่างเล็กเคลื่อนไหวสั่นคลอน
เขาขบกรามแน่นมองคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ใต้ร่างอย่างขุ่นเคือง แค่คิดว่าเธอกำลังจะคิดตีจากก็ทนแทบไม่ไหว
“จะทำอีกมั้ย”
“…..”
“ถ้าไม่ตอบจะได้ปล่อยใน!”
“อื้อ ฟริน…”
ท่อนแขนแกร่งกดลงบนท้ายทอยบอบบางจนใบหน้าแสนหวานแนบลงบนที่นอน ก่อนที่ร่างหนาจะทิ้งตัวลงมาซ้อนทับแนบชิดแผ่นหลังขาวเนียน กระซิบข้างหูเบาๆ “ของเก่าที่ฉันปล่อยเข้าไปครั้งก่อนยังคาอยู่เลยนะ จะให้ซ้ำอีกใช่มั้ย”
“ไม่แล้ว เหนือจะไม่ทำแบบนั้นอีก”
“ขอปล่อยอีกสักรอบแล้วจะไม่กวน”
“…..”
-เช้าวันต่อมา-
“วันนี้น่ารักกว่าทุกวัน” ฟรินมองคนตัวเล็กผ่านเงาสะท้อนในกระจกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “รู้มั้ยว่าฉันหวง”
จับปลายคางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาโน้มริมฝีปากลงไปจูบเธอเบาๆ อย่างหวงแหน ดาวเหนืออยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย กระโปรงอัดพลีทยาวเลยหัวเข่าขึ้นมานิดหน่อย
“ทำไมชอบถักเปียให้เหนือ”
“ฉันว่ามันเหมาะกับเธอ”
“แต่เหนือโตแล้วไม่ใช่เด็ก”
“เธอเหมือนเด็ก ตัวเล็กเท่าหมวยเฟย์” ฟรินมองดาวเหนืออย่างนึกเอ็นดู ระดับความสูงและรูปร่างของเมียกับน้องสาวถือว่าไล่เลี่ยกัน
“จะบอกว่าเหนือเป็นน้องใช่มั้ย” ดาวเหนือเป็นคนตัวเล็กบอบบาง ตาโตผิวขาว นิสัยอ่อนหวานตรงตามสเปกที่เขาชอบทุกอย่าง
“สำหรับเธอ ฉันให้เป็นเมียเท่านั้น”
“…..”
“ฉันชอบตอนที่เธอมีรอยดูดตรงนี้นะ” ฟรินถอดแว่นตาออกจากใบหน้า โน้มริมฝีปากลงไปขบเม้มออกแรงดูดบนลำคอขาวเนียนจนเกิดรอย
“ฟรินอย่าดูดแรง”
“ถ้ารอยมันจางฉันจะซ้ำทุกวัน”
“อย่าทำรอยได้มั้ย”
“งั้นก็เลือกมาว่าจะให้ดูดหรือให้เอา”
“ไม่ให้ทำสักอย่าง เดี๋ยวไปเรียนสาย”
“งั้นหยุดสักวัน จะได้ไม่สาย”
“อย่ามาทำให้คนอื่นเสียการเรียน ถ้าจะหยุดก็หยุดไปคนเดียวเลย” มือบางดันอกแกร่งให้ถอยห่าง ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วรีบเดินหนีออกมา
“…..”
-มหาวิทยาลัย-
“เลิกเรียนเดี๋ยวมารับ ตกลงมั้ย” ฟรินหันมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ตั้งแต่ออกจากบ้านมาเธอเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดคุย
“เหนือปฏิเสธได้ด้วยเหรอ”
“ไม่ต้องประชด” เขาหยิบบัตรเครดิตออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นมันให้กับเธอ “เก็บไว้ใช้ อยากได้อะไรก็รูดเอา เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”
“ฟรินเก็บไว้เถอะ เหนือไม่อยากได้”
“หรือจะให้โอนเข้าบัญชีแทน?” ฟรินปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ กดเข้าแอพพลิเคชั่นของธนาคารแล้วโยนให้คนตัวเล็ก “อยากได้เท่าไหร่ก็โอนเอา”
“แล้วจะมาให้เงินเหนือทำไม”
“เมื่อคืนฉันใช้งานเธอหนักไปหน่อย ถือว่าเป็นคำปลอบใจจากฉันแล้วกัน”
“ขอบคุณที่มีน้ำใจ แต่ทีหลังไม่ต้อง”
“…..”
ปึง! ดาวเหนือรีบลงจากรถก่อนจะปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่มอย่างแรง
“อุ๊ยตาย! พวกฉันตาฝาดไปหรือเปล่าที่เห็นแกมากับพ่อหนุ่มแว่นคนนั้น” มินดาเอ่ยกระแหนะกระแหนหลังจากที่เห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ดาวเหนือถอนหายใจลากยาวทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง
“ไม่ต้องปฏิเสธนะ รอยดูดที่คอแกชัดมาก หลักฐานมัดตัวแน่น ยังไงก็ดิ้นไม่หลุด” เจ้าขาชะเง้อใบหน้าเข้าใกล้ มองสำรวจความผิดปกติของดาวเหนือตั้งแต่หัวจรดเท้า
ถึงเพื่อนจะใช้รองพื้นปกปิดแต่ก็ยังเห็นรอยจางๆ อยู่บนลำคอ
“อะไรเจ้าขา จะมาจ้องหน้าเราทำไม”
“ยอมรับกับพวกฉันมาซะดีๆ แกกับฟรินเป็นอะไรกัน”
“ก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง” จะบอกว่าเพื่อนก็ไม่สนิทใจ เพราะคงไม่มีเพื่อนที่ไหนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งนอนด้วยกันแบบนี้ หรือจะบอกว่าแฟนก็ไม่ใช่อีก “แค่คู่นอนล่ะมั้ง”
“เอ้า! พวกแกไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกเหรอ”
“แค่พลาดมีอะไรกัน เรื่องมันยาว วันนี้คงเล่าไม่จบ”
“ถ้าแบบพวกแกสองคน เขาไม่เรียกว่าพลาดค่ะ เขาเรียกตั้งใจ” มินดาออกความเห็น โดยมีซอลกับเจ้าขาคอยนั่งฟังแบบเงียบไป “ฟรินมันรักแกนะ มันจ้องจะเอาแกทำเมียตั้งแต่แรกหรือเปล่า”
มินดาเคยนึกสงสัยระแคะระคายแต่ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งมากนักเพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคน
“คงไม่ใช่หรอก เขาแค่อยากเอาชนะองศา” เพราะรู้ว่ากลุ่มเพื่อนของสองแฝดมีเรื่องราวบาดหมางกับกลุ่มขององศา
“แกมองไม่ออกจริงดิยัยเหนือ พวกฉันมองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ฟรินมันรักแก สายตาที่มองแกมันดูไม่เหมือนมองเพื่อนเลยสักนิด”
“…..”
“ส่วนแกก็รักฟรินเหมือนกัน ยอมรับความจริงได้แล้วเหนือ”
“…..”
-หลังเลิกเรียน-
“วันนี้ไม่ไปเตะบอลกับแฟรงก์เหรอ” ดาวเหนือวิ่งกระหืดกระหอบรีบมาขึ้นรถของฟรินที่จอดรออยู่หน้าตึกคณะ
“ขี้เกียจ”
“แล้ววันนี้จะพาเหนือไปไหน”
“หิวหรือยัง จะแวะหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน อยากกินอะไรตามใจเธอ”
“อะไรก็ได้”
“งั้นเอาราเมงร้านเดิมที่เธอชอบ”
“ไม่คิดว่าฟรินจะจำได้”
“ถ้าเป็นเธอจำได้ทุกเรื่อง”
ฟรินดึงมือของหญิงสาวขึ้นมาจูบเบาๆ หลายครั้ง โดยมีเธอคอยนั่งจ้องมองการกระทำของเขาแบบเงียบๆ ในสมองเอาแต่ครุ่นคิดถึงคำพูดของเพื่อนก่อนหน้านั้น
“จ้องหน้าทำไมมีอะไรก็พูดมา”
“ฟรินรักเหนือมั้ย”
“…..” บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทลงทันตาเห็น ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงานอยู่
“ว่าไง รักเหนือหรือเปล่า ทำไมไม่ตอบ”
“มีคำถามที่ยากกว่านี้มั้ย อันนี้ง่ายไป เสียเวลาตอบ” ฟรินถามกลับสายตาของเขาเอาแต่จับจ้องมองไปยังถนนที่อยู่เบื้องหน้าไม่กล้าหันหน้ามาสบตากับเธอตรงๆ
“ตอบมาก่อน”
“อืม”
“อืมคืออะไร”
“รัก”
“…..” ดาวเหนือยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อเรียกสติ หัวใจเธอเต้นแรงจนรู้สึกใจสั่น สูดลมหายใจเฮือกใหญ่มองไปยังคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกสับสน
“แล้วเธอล่ะ คิดยังไงกับฉัน”
“เหมือนกัน”
“เหมือนกันคือ?” ถึงแม้จะไม่ได้หันไปมองหน้าแต่กลับตั้งใจฟังทุกประโยคอย่างตั้งใจ
“เหนือรักฟรินเหมือนกัน”
“ถ้ารักแบบเพื่อนไม่ต้อง เพราะฉันมีเพื่อนเยอะแล้ว” เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำว่ารักจากปากเธอ
ดาวเหนือมักจะพูดอยู่เป็นประจำว่ารักเขากับแฟรงก์สองคนเท่ากัน แต่มันก็แค่ความรักแบบเพื่อนสนิท…
ไม่ใช่ความรักในแบบที่เขาต้องการ
“ถ้าจะรัก ก็ให้รักฉันแบบผัว แบบอื่นไม่เอา”
“อืม ก็ตามนั้นแหละ”
“ตามนั้นคือ?” ใบหน้าคมคายหันมองคนตัวเล็กอย่างต้องการคำตอบ สำหรับเขาไม่เคยเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน
“ถ้าอยากให้เหนือรักแบบผัวก็จะรัก”
“…..”
“ฟรินยิ้มอะไร?”
“ไม่มีอะไรแค่จะถามว่าเป็นแฟนกันมั้ย?”
“…..”
