บทที่ 12 ความสัมพันธ์แบบไหน
-สองเดือนผ่านไป-
“กี่โมงแล้ว”
ดาวเหนือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย มองเห็นฟรินกำลังนั่งจ้องหน้าจอโน๊ตบุ๊คด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“บ่ายสามสิบห้า”
“ทำไมไม่ปลุกเหนือ”
“กรนดังซะขนาดนั้น ใครจะไปกล้าปลุก” เขาอมยิ้มเล็กน้อย ก้มมองร่างบางที่กำลังนอนหนุนตักไม่ยอมลุกไปไหน
ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามพวงแก้มของหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน เขาและเธอให้สถานะคบกันแบบเปิดเผยในฐานะคนรักมาเป็นระยะเวลาสองเดือน
“อย่ามาพูดมั่วนะ เหนือไม่เคยนอนกรน”
“น้ำลายเปียกกางเกงฉันขนาดนี้ ยังจะมาเถียงอีก”
“…..” คนตัวเล็กทำหน้างอ รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เผลอจ้องมองไปยังกางเกงสแล็คสีดำของฟรินที่มีรอยเปียกเป็นวงกว้าง
“จ้องนานขนาดนั้น ระวังมันตื่นแล้วจะเจ็บตัว” ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้จูบเธอเบาๆ ก่อนจะใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างอย่างแรงด้วยความมันเขี้ยว
“อื้ออ…เจ็บ” ดาวเหนือสะดุ้งด้วยความเจ็บ สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก “เหนือไม่ได้มองตรงนั้นของฟรินสักหน่อย”
“ก็เห็นจ้องก็นึกว่าอยากโดนซะอีก”
“…..”
“การบ้านวิชาภาษาอังกฤษกับรายงานสังคมที่ต้องแก้ ฉันจัดการให้แล้ว เธอลองเข้าไปเช็คดูในอีเมล์อีกที”
“ฟรินทำการบ้านให้เหนือหมดเลยเหรอ”
“อืม”
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าเหนือมีการบ้านอะไรบ้าง”
“โทรไปถามเพื่อนเธอ”
“งานของตัวเองเยอะกว่าเหนืออีก คราวหลังไม่ต้องลำบากทำให้เหนือแล้วนะ” ดาวเหนือบอกอย่างเกรงใจ แค่ลำพังงานของเขาที่มีอยู่ก็ล้นมือมากแล้ว แต่ยังเสียเวลามาทำงานให้เธอ
“ทำการบ้านให้เมีย เขาไม่ได้เรียกว่าลำบาก”
“…..” ดวงตาคู่สวยวาดสายตาหันมองซ้ายขวาหลังจากได้ยินประโยคนั้น กลัวว่าคนอื่นผ่านมาแล้วจะดูไม่ดี
“อยู่กันแค่สองคน ไม่มีใครได้ยิน” ฟรินพูดอย่างราวกับรู้ทันว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ “รีบเก็บของสิ เดี๋ยววันนี้ไปส่ง”
“บ้านเราอยู่ไกลกัน ฟรินขับรถไปส่งเหนือทุกวันแบบนี้มันสิ้นเปลืองนะ เดี๋ยวเหนือกลับเองก็ได้”
“แค่ไปรับส่งเธอทุกวัน มันไม่ได้ทำให้ฉันตายหรอก”
“…..”
“ฉันจะไปรอที่รถ เก็บของเสร็จรีบตามมา”
ยังไม่ทันได้ให้คำตอบ ฟรินก็รีบเดินหนีออกไปเสียก่อน ทำให้คนตัวเล็กรีบเก็บของใส่กระเป๋าวิ่งตามเขาออกมาติดๆ
-บนรถ-
“เพิ่งสูบบุหรี่มา ขอดูดปากหน่อยได้มั้ย” ฟรินหันไปมองร่างบางที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ในขณะที่รถกำลังจอดติดไฟแดง
“ไม่เอา เหม็น” ดาวเหนือบอกปฏิเสธ เบือนหน้าหนียามที่ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ
“แป๊บเดียว”
“เหนือบอกว่าไม่ก็คือไม่ไง”
“เดี๋ยวโอนให้แสนนึง”
“…..”
“สามแสนก็ได้ถ้ายอมให้จูบ”
“เหนือไม่ชอบเลย” ดาวเหนือทำสีหน้างอแงเมื่อฟรินจะพยายามจะดึงเธอเข้าไปจูบให้ได้
“รู้แล้ว ตอนนี้ก็พยายามเลิกอยู่”
ชายหนุ่มถอดแว่นตาออกจากใบหน้า ประกบจูบริมฝีปากสอดเรียวลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็กอย่างดูดดื่ม
ก่อนที่ดาวเหนือจะยอมแพ้เป็นฝ่ายถอนจูบออกก่อน
“คืนนี้ไปนอนด้วยกันมั้ย เดี๋ยวไปรับที่บ้านเหมือนเดิม”
“ไม่เอา”
“กลัวโดนฉันเอาเหมือนครั้งก่อนเหรอ”
“ฟริน!” ร่างบางเหวใส่อย่างหมดความอดทนไม่คิดว่าฟรินจะพูดคำนี้ต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะแฟรงก์ที่นั่งอยู่เบาะหลัง
ตั้งแต่ไอ้ฟรินมันมีเมีย ที่นั่งประจำก็ต้องเสียสละให้ดาวเหนือ ส่วนเขาก็ต้องย้ายมานั่งเบาะหลังแทน
“ชินแล้ว เชิญตามสบาย” แฟรงก์ที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่แรกพูดแทรกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
ดาวเหนือน่ะไม่เท่าไหร่ มีแต่น้องชายนั้นแหละที่วอแวคอยจับคอยจูบเธออยู่ตลอด “ถ้าจะฟัดกันขนาดนี้ แวะเข้าโรงแรมเอากันเลยมั้ย เดี๋ยวกูนั่งรอบนรถ”
“มึงพกถุงมามั้ย กูขอหน่อย” ฟรินหันกลับมาถาม พร้อมแบมือยกยิ้มมุมปากยียวนใส่พี่ชาย อยากลองกวนประสาทมันกลับแค่นั้นเอง
“ไอ้น้องเวร! กูประชดเว้ย”
“…..”
“พอเปิดตัวนี่เอาใหญ่ ทั้งผัวทั้งเมีย”
“เป็นแค่แฟนก็พอ”
“จะมาฟงมาแฟนอะไรไอ้แว่น มึงอย่ามาดัดจริต”
“…..” ฟรินตวัดสายตามองพี่ชายด้วยสายตาเรียบนิ่งส่งสัญญาณเพื่อให้มันหยุดพูด แต่คนอย่างไอ้แฟรงก์มีเหรอที่จะยอมหยุดง่ายๆ
“สงสัยกูคงต้องโทรบอกเจ๊ปาลินให้เตรียมซองไว้รับขวัญหลานแล้วมั้ง”
“…..”
“ดูแล้วกูน่าจะได้เลี้ยงหลานก่อนเรียนจบ”
“อย่าปากดีไอ้แฟรงก์!”
“ระวังตัวด้วยนะเหนือ อย่าไปไว้ใจมันมาก ไอ้แว่นมันเลวกว่าที่คิด”
สิ่งที่แฟรงก์พูดทำเอาดาวเหนือถึงกลับรีบหันมามองแฟนหนุ่มในทันที เธอไม่ได้คิดมากเพราะรู้ว่าแฟรงก์คงพูดเล่นเหมือนทุกครั้ง
“เงียบปากสักทีเถอะ”
“…..”
รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าบ้านของดาวเหนือเป็นประจำอย่างเช่นทุกวัน
“ขอบคุณที่มาส่ง” ก่อนลงจากรถไม่ลืมที่จะหันไปกล่าวขอบคุณ
“ไหนรางวัล”
“แล้วฟรินอยากได้อะไร”
“หอมแก้มฉันสองที”
“แค่สองพอนะ”
“หรือจะจูบแรงๆ ด้วยก็ได้ ฉันไม่ติด”
“แค่หอมแก้มก็พอ”
“จะทำอะไรก็ทำ”
ดาวเหนือรั้งใบหน้าคมคายให้เข้าใกล้ ฝังปลายจมูกหอมแก้มชายหนุ่มหลายครั้ง
“ถ้าถึงบ้านแล้วจะโทรหา”
“โอเค งั้นเหนือไปก่อนนะ”
แฝดทั้งสองมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป ก่อนที่แฟรงก์จะเป็นคนเปิดบทสนทนา
“สรุปมึงกับเหนือนี่เอายังไง จริงจังใช่มั้ย”
“…..”
“เหนือดูรักมึงนะไอ้ฟริน ถ้าไม่จริงจังก็หยุดได้แล้ว หยุดตั้งแต่ตอนนี้” แฟรงก์พูดเสียงอ่อน ยามคิดเห็นใบหน้าของดาวเหนือ “ยังไงก็เพื่อนกูเหมือนกัน กูสงสารเหนือ”
“ถ้ากูอยากหยุดเดี๋ยวกูหยุดเอง”
“แล้วมึงจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”
“…..”
“แล้วถ้าเหนือรู้ความจริงว่ามึงกำลังหลอกเธอ เหนือจะรู้สึกยังไง”
“เอาไว้ให้มาถึงวันนั้นก่อนแล้วกัน”
“…..”
