บทที่ 15 ไม่ยอมเสียเธอ
ครืด…สมาร์ตโฟนแผดเสียงร้องดังนานนับชั่วโมงเมื่อมีสายเรียกเข้า
ดาวเหนือเหลือบสายตามองเพียงนิด ก่อนจะเห็นรายชื่อของฟรินปรากฏอยู่บนหน้าจอ เขาพยายามส่งข้อความและติดต่อโทรหาเธอหลายสาย
แต่สิ่งที่ทำคือปล่อยมันไว้แบบนั้น!
‘27สายไม่ได้รับ’
‘12ข้อความยังไม่ได้อ่าน’
ร่างบางกดฟังคลิปเสียงย้ำๆ เพื่อเตือนใจตัวเองว่าที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องหลอกลวงจากผู้ชายที่เธอรักจนหมดหัวใจ
คนตัวเล็กนั่งทอดสายตาเหม่อมองไปบนท้องฟ้าที่มืดสนิท มีเพียงแสงดาวที่สาดส่องระยิบระยับพอให้เห็นแค่ลางๆ เธอนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ยอมลุกไปไหนตั้งแต่บ่ายจนถึงดึก
“ดึกแล้วนะหนู ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?”
“…..” ดาวเหนือดึงสติกลับคืนมายกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแบบลวกๆ
หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง เธอเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลสวนสาธารณะแห่งนี้ สังเกตเห็นดาวเหนือมานั่งใจลอยคนเดียวตั้งแต่บ่ายจนถึงมืดค่ำ
“เป็นผู้หญิงมานั่งที่มืดๆ คนเดียวมันอันตรายนะ บ้านอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวป้าไปส่ง”
“ขอบคุณค่ะป้า แต่หนูขอนั่งตรงนี้อีกสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ”
“ถ้าอยากให้ป้าช่วยอะไรบอกได้นะ ป้าอยู่แถวๆ นี่แหละ”
“ขอบคุณค่ะป้า” ดาวเหนือฝืนยิ้มทั้งน้ำตา ต่อให้วันนี้จะเจอเรื่องราวเลวร้ายมากแค่ไหนแต่ก็ยังมีคนใจดีกับเธออยู่บ้าง
พรึ่บ!
“อ๊ะ!” ร่างเล็กเซถลาไปตามแรงดึง จ้องมองคนที่เพิ่งมาใหม่ เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนักที่ได้เจอฟรินที่นี่
“ฉันโทรตั้งหลายสายทำไมไม่รับ แล้วมานั่งทำอะไรตรงนี้”
ฟรินถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด กว่าเขาจะจับสัญญาณมือถือจนตามมาเจอเธอได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันก็ไม่ได้ยากถ้าคิดจะทำ
“…..”
“ไม่ได้ยินที่ถามหรือไง”
“เหนื่อยมั้ย” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยแววตาสั่นเครือ พยายามทำท่าทางให้เป็นปกติเพราะไม่อยากดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้
“อะไร”
“เหนื่อยมั้ยที่ต้องคอยเล่นละครตบตาเหนือ”
“เธอหมายถึงเรื่องอะไร ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อย” ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นหลังจากได้ยินประโยคกำกวม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจ้องมองใบหน้าแสนหวานอย่างต้องการคำตอบ “มีอะไรก็พูดมา ไม่ต้องยืดเยื้อ”
“…..” ดาวเหนือกดเปิดคลิปเสียงที่องศาส่งให้ โดยมีฟรินที่คอยฟังอยู่
‘กูรู้มึงไม่ได้จริงจังกับเธอมึงแค่อยากเอาชนะกู เลิกยุ่งกับเหนือซะ!’
‘ตอนนี้ยังไม่เบื่อ ไว้ถ้ากูเบื่อเมื่อไหร่จะบอกแล้วกัน ถนัดกินของเหลือจากกูอยู่แล้วนิ’
ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง ล้วงมวนบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋ากางขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะพ่นควันหนักๆ จนลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
“ได้ยินชัดมั้ย ถ้าไม่ชัดเหนือจะได้เปิดให้ฟังอีกรอบ”
โทรศัพท์ถูกกระชากออกจากมือของหญิงสาว ในขณะที่เธอกำลังจะกดเปิดคลิปเสียงให้เขาฟังอีกครั้ง
“ที่ทำไปทั้งหมดเพราะแค่อยากเอาชนะองศาใช่มั้ยหรือว่าอยากเอาชนะเหนือด้วย”
“ไปเอาคลิปนี้มาจากไหน”
“จากไหนไม่สำคัญ มันสำคัญตรงที่ฟรินเข้ามาหลอกเหนือ”
“ฉันไม่เคยหลอกเธอ”
“ถ้าคนในคลิปไม่ใช่ฟรินแล้วจะเป็นใคร”
“รู้แค่ว่าฉันไม่เคยหลอกเธอ”
“หยุดโกหกสักทีได้มั้ย ในชีวิตของฟรินมันมีอะไรที่จริงใจบ้าง” เสียงหวานสั่นเครืออย่างหนัก ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้เมื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
ที่ผ่านมาเธอทุ่มเทให้ทุกสิ่งทุกอย่างแต่เขากลับมองเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมืออยากเอาชนะ
“เหนือเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว ที่ผ่านมาฟรินไม่เคยรักเหนือเลย”
“จะเอาอะไรไว้ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน”
เขาพยายามจะเช็ดน้ำตาออกให้ แต่เธอกลับเบือนหน้าหันหนีราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา
“ไม่ไปไหนทั้งนั้น ฟรินไม่ต้องมายุ่งกับเหนือ จากนี้ไม่ต้องมาแตะตัวเหนือ” ดาวเหนือผลักคนตรงหน้าให้ถอยห่าง จ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
“หมายความว่าไง”
“ฟรินน่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าเหนือหมายถึงอะไร”
“…..” ดวงตาคู่คมวาดสายตามองไปรอบๆ เริ่มอยู่ไม่นิ่งคล้ายคนคิดหนัก ถึงแม้จะไม่ได้พูดคำว่าเลิกกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียเธอไป
“เหนือจะถือว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยคบกันตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ”
“ฉันไม่เลิก!”
“แค่ของเหลือเดนแบบเหนือ ฟรินจะมาสนใจทำไม”
“ไม่เคยคิดแบบนั้น”
“ถ้าไม่คิดจะพูดทำไม”
“…..” ฟรินยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ ถอนหายใจลากยาวหลังจากได้ยินคำพูดเล่านั้น
“อย่ามายุ่งกับเหนืออีก” ดาวเหนือจ้องมองคนตรงหน้าแบบไม่หลบสายตา แต่ครั้งนี้กลับเป็นเขาเองที่เบือนหน้าหันหนี “เหนือให้ฟรินไปหมดทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรจะให้ฟรินทำร้ายอีกแล้ว”
“ไปขึ้นรถ จะพากลับบ้าน”
“บอกว่าอย่ามาแตะต้องตัวเหนือไง จากนี้ไม่ต้องมาให้เหนือเห็นหน้า”
“…..” เขาไม่ฟังในสิ่งที่เธอบอก คว้ากระเป๋าสะพาย ฉุดดึงคนตัวเล็กให้เดินตามมาขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล
“ปล่อยนะฟริน! ทำบ้าอะไร เหนือไม่ไป”
ดาวเหนือถูกเหวี่ยงเข้ามาในรถ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยืนขวางประตูเอาไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้อีก
“อย่าคิดที่จะไปจากฉัน” มือหนาสั่นเทาเลือนไปประคองใบหน้าแสนหวานที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา
ดวงตาคู่คมแฝงไปด้วยความหวาดระแวงเพราะไม่อยากสูญเสียเธอไป โกรธทุกคนที่เป็นตัวต้นเหตุ โกรธแม้กระทั่งตัวเองที่ทำให้ความสัมพันธ์ต้องกลายเป็นแบบนี้
รู้ตัวว่าผิด! แต่เขาเองก็เสียเธอไปไม่ได้เหมือนกัน…
“ถ้าเธอบอกเลิกฉัน ฉันจะตามไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้!”
“…..”
