บทที่ 19 ปิดบัง
ดวงตากลมโตเหม่อเลื่อนลอยมองบนเพดานสีขาวด้วยสายตาพร่ามัว ร่างของเธอขยับเคลื่อนไหวตามแรงที่ชายหนุ่มส่งให้อย่างหนักหน่วง
น้ำรักขาวขุ่นที่ถูกปล่อยเข้ามาก่อนหน้านั้นค่อยๆ ย้อนทะลักออกจากช่องทางสีหวานไหลเลอะผ้าปูที่นอนหยดแล้วหยดเล่า
ยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่ทำเหมือนต้องการผูกมัดชีวิตเธอให้ยึดติดอยู่กับเขาตลอดไป
“ฟริน…” เอ่ยเรียกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักเขาให้ถอยห่างแต่กลับไม่ได้ช่วยอะไร
“เหนือเจ็บ หยุดได้แล้ว”
ใบหน้าคมคายโน้มลงประกบจูบแนบชิดปิดเสียงร้องคราง สอดเรียวลิ้นเข้าช่วงชิงความหวานในโพรงปากเล็ก
“แม้แต่หน้าฉันก็ไม่อยากมองแล้วหรือไง”
“เหนือเกลียดฟริน”
“ออนท็อปหน่อยมั้ย จะได้เลิกปากดี”
สิ้นประโยคนั้น ร่างของดาวเหนือถูกพลิกให้ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่ด้านบนแบบไม่ได้เต็มใจ เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างโกรธเคือง
“ขยับสิ ทำเหมือนที่เคยทำ”
“เหนือไม่ทำ”
“อย่าอวดเก่ง ตราบใดที่-วยฉันมันยังคาอยู่ในตัวของเธอ”
“อ๊ะ!”
ปัก! หญิงสาวยกมือกุมท้องด้วยความจุกแน่นเมื่อชายหนุ่มเป็นฝ่ายอัดกระแทกท่อนเอ็นสวนขึ้นมาจนสุดความยาวครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับต้องการเอาชนะ
นานหลายชั่วโมงที่ต้องทนเป็นเครื่องระบายอารมณ์โดยไม่รู้ว่ามันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน จนสติที่มีค่อยๆ เลือนหายดับมืดลงไป
ฟรินหย่อนตัวนั่งข้างหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียง ก้มลงจูบบนรอยช้ำที่ข้อเท้าเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีกแทนคำขอโทษก่อนจะหยิบยาขึ้นมาทาให้
-หลายวันผ่านไป-
“เหนือ เหนือ ได้ยินมั้ย”
ดาวเหนือรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงคนพูดคุยที่ดังอยู่ข้างหู หัวสมองหนักอึ้งราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไอร้อนที่แผ่กระจายออกจากร่างกายบ่งบอกว่าเธอกำลังป่วยหนัก “พอแล้วฟริน เหนือไม่ไหว”
คนตัวเล็กส่ายหน้าปฏิเสธแบบไม่มีสติมากนักเมื่อมองเห็นชายหนุ่มที่นั่งข้าง สติที่มีอยู่ไม่เต็มร้อยทำให้เธอรู้สึกสับสนไปชั่วขณะว่าเขาคือใครกันแน่
เขาใช้ฝ่ามือแนบลงบนหน้าซีดเผือดของหญิงสาวเพื่อวัดไข้ “นี่แฟรงก์เองนะ ทำไมตัวร้อนขนาดนี้”
“แฟรงก์ ขอยาให้เหนือกินหน่อยได้ไหม~” พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเป็นเหมือนความหวังสุดท้ายในตอนนี้ “เหนือไม่ไหวแล้ว พาเหนือออกไปจากทีนี่”
“ไอ้หมวย! รีบไปหยิบกุญแจรถมาให้เฮียที เฮียจะพาเหนือไปโรงพยาบาล”
“ถ้าเฮียฟรินรู้จะมีปัญหามั้ย หมวยกลัวนะ” หมวยเฟย์หันมองซ้ายขวาเลิ่กลั่กพอสบจังหวะที่เฮียฟรินขับรถออกไปก็รีบตามเฮียแฟรงก์ให้เข้ามาดูทันที เป็นเหมือนที่คิดว่าดาวเหนืออยู่ในห้องนี้!
“มีปัญหาก็ช่างแม่ง! ไอ้น้องเวรนี่แม่งโรคจิตเกินไปแล้ว”
แฟรงก์ขบกรามกัดฟันแน่นเมื่อมองเห็นโซ่ล่ามขาของคนตัวเล็กที่นอนหมดสภาพสวมเพียงเสื้อยืดของน้องชาย
จากนั้นจึงรีบช้อนตัวอุ้มเธอเดินออกมาจากห้องเพื่อพาไปส่งโรงพยาบาล
“เหนืออยู่ไหน” ฟรินที่เพิ่งมาเอ่ยถามอย่างร้อนรน เขาออกไปซื้อของมาเตรียมไว้ให้เธอ แต่พอกลับมาถึงห้องพบเพียงแต่ความว่างเปล่า
“…..”
“กูถามว่าเมียกูอยู่ไหน”
“จะไปรู้เหรอ” แฟรงก์ละสาตาจากหน้าจอทีวีมองไปยังน้องชาย
“มึงอย่ากวนประสาท” ฟรินตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของพี่ชายอย่างแรง แต่แฟรงก์กลับไหวไหล่แสยะยิ้มอย่างไม่รู้สึก
“บอกให้โง่น่ะสิ เดี๋ยวมึงก็ตามไปทำร้ายเหนืออีก”
“ไม่ใช่เรื่องของมึงไอ้แฟรงก์ อย่ายุ่งกับเมียกู”
เฟย์วานั่งเงียบมองพี่ชายสองคนที่กำลังเล่นสงครามเย็นผ่านทางสายตา ไม่เคยเห็นคนทั้งสองทะเลาะกันจริงจังแบบนี้มาก่อนเลย “พวกเฮียอย่าทะเลาะกันได้มั้ย ไม่งั้นหมวยจะไปฟ้องพ่อจริงๆ นะ”
“งั้นก็บอกเฮียมาว่าเหนืออยู่ไหน”
“ตอนนี้ซ้ออยู่โรงพยาบาล ต้องนอนให้น้ำเกลือดูอาการสองถึงสามวัน”
“…..”
“เมียมึงเจ็บขนาดนี้ เลิกบ้าได้แล้ว” แฟรงก์ผลักอกน้องชายอย่างแรงให้ถอยห่าง ถ้ามันยังหาเรื่องไม่จบ เขาจะยกขาถีบแบบไม่ลังเล
“บอกกูมาว่าเหนืออยู่ไหน กูจะไปหาเธอ”
“เหนือเป็นคนขอร้องกูเองว่าไม่ให้บอกมึง”
“ไอ้แฟรงก์!”
“มึงทำเหี้ยอะไรไว้ ก็รับกรรมไปเองแล้วกัน”
“…..”
