บทที่ 12 เรือนเหมยร้างกับความลับสิบห้าปี

ยามเช้า

ฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดตก กลิ่นดินชื้นลอยปะปนกับกลิ่นดอกเหมยที่ปลิวมาตามลม

หลินเยว่ชิงยืนอยู่หน้าตำหนักแพทย์หลวง มองผ่านหน้าต่างเข้าไปยังห้องด้านใน

เซียวจิ่งเหยียนยังไม่ฟื้นเต็มที่

แม้หมอหลวงจะบอกว่าพ้นอันตรายแล้ว แต่พิษยังคงอยู่ในพระโลหิต

“พระชายา”

เสี่ยวหลานเดินเข้ามา

“มีอะไร?”

“มีคนฝา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ