บทที่ 3 รัชทายาทผู้มองนางไม่เหมือนเดิม
ภายในตำหนักจื่อเฉินเงียบงัน
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้เปลวเทียนสั่นไหวไปมา
หลินเยว่ชิงนั่งอยู่ตรงข้ามเซียวจิ่งเหยียน
ระหว่างพวกเขามีเพียงถ้วยชาหนึ่งใบวางอยู่บนโต๊ะ
ถ้วยที่มีพิษ
และเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะสามารถเอาชีวิตนางได้ หากมันตกไปอยู่ในมือของคนผิด
เซียวจิ่งเหยียนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
“เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อใด?”
เยว่ชิงสบตาเขา
“รู้เรื่องอะไรหรือเพคะ?”
“อย่าเสแสร้ง”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นลง
“พิษที่ขอบถ้วย เจ้ารู้ว่ามันอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ก่อนจะยกถ้วยขึ้นดื่ม”
เยว่ชิงเงียบ
เขาสังเกตเห็นจริง ๆ
สมกับเป็นรัชทายาทที่ขึ้นชื่อว่าเฉลียวฉลาดที่สุดในราชสำนัก
“หม่อมฉันเพียงสงสัย”
“สงสัย?”
“เพคะ”
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ดื่ม?”
คำถามนั้นทำให้เยว่ชิงนิ่งไป
จะให้นางบอกว่าเพราะนางรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ?
ถ้าพูดออกไป เกรงว่าพรุ่งนี้นางคงได้กลายเป็นคนเสียสติในสายตาทุกคน
เยว่ชิงจึงเลือกตอบเพียงครึ่งเดียว
“เพราะหม่อมฉันไม่เชื่อใจคนในวัง”
เซียวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“แม้แต่ข้า?”
“โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ตัวหม่อมฉัน”
เขามองนางนิ่ง
“เจ้ากำลังบอกว่าข้าก็เป็นหนึ่งในคนที่เจ้าไม่ไว้ใจ?”
เยว่ชิงชะงัก
ในนิยายเดิม เซียวจิ่งเหยียนไม่เคยสนใจความรู้สึกของชายา
แต่ชายาตัวจริงกลับรักเขามาก
ดังนั้นทุกครั้งที่เขาถาม นางมักจะตอบด้วยคำหวานหู
แต่ตอนนี้...
เยว่ชิงไม่ใช่คนเดิม
“พระองค์เป็นรัชทายาท”
นางตอบอย่างสงบ
“หม่อมฉันย่อมไม่กล้าไว้ใจพระองค์ทั้งหมด”
เซียวจิ่งเหยียนมองนางอยู่นาน
ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ดี”
เยว่ชิงขมวดคิ้ว
“ดี?”
“อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็รู้จักระวังตัว”
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาอีกครั้ง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพิษชนิดนี้คืออะไร?”
เยว่ชิงส่ายหน้า
“ไม่ทราบเพคะ”
“พิษหงส์หลับ”
นางนิ่ง
เซียวจิ่งเหยียนกล่าวต่อ
“หากเข้าสู่ร่างกายเพียงเล็กน้อย จะทำให้หมดสติ หากได้รับมากพอจะทำให้หัวใจหยุดเต้น”
เยว่ชิงมองถ้วยชา
“เช่นนั้น...หากวันนี้หม่อมฉันดื่มเข้าไป”
“เจ้าคงไม่มีโอกาสนั่งอยู่ตรงนี้”
คำตอบตรงไปตรงมาทำให้นางรู้สึกเย็นวาบ
แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามีพิษ แต่นางเพิ่งตระหนักว่าคนที่ต้องการฆ่านางไม่ได้คิดเพียงจะทำให้นางเสียหน้า
พวกมันต้องการให้ นางตายจริง ๆ
“พระองค์ทรงสงสัยใคร?”
เยว่ชิงถาม
“ทุกคน”
“รวมถึงพระสนมเอกหรือไม่?”
เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้ตอบทันที
“เหตุใดเจ้าจึงถามถึงนาง?”
“เพราะหม่อมฉันพบสิ่งผิดปกติที่ตำหนักของนาง”
“อะไร?”
เยว่ชิงยังไม่ทันตอบ—
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
ขันทีคนสนิทเดินเข้ามา
“องค์รัชทายาท”
“พูด”
“เมื่อครู่มีคนพบสาวใช้ของพระสนมเอกออกจากตำหนักลับพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งเหยียนหรี่ตา
“นางไปที่ใด?”
“ห้องเก็บของเก่าทางทิศตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่ชิงลุกขึ้นทันที
“ห้องเก็บของ?”
เซียวจิ่งเหยียนหันมองนาง
“เจ้ารู้จักสถานที่นั้น?”
เยว่ชิงรู้ทันทีว่าตนเผลอแสดงอาการมากเกินไป
“ไม่เพคะ”
“เช่นนั้นเหตุใดจึงตกใจ?”
“เพราะ...”
เยว่ชิงคิดอย่างรวดเร็ว
“หม่อมฉันเพียงคิดว่าคงไม่มีเหตุผลใดที่สาวใช้ของสนมเอกต้องไปที่นั่นในเวลานี้”
เซียวจิ่งเหยียนมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ
“ไปกันเถอะ”
“ไปไหนเพคะ?”
“ห้องเก็บของ”
เยว่ชิงชะงัก
“พระองค์จะเสด็จไปเอง?”
“ใช่”
“แล้วหม่อมฉัน...”
“เจ้าก็ไปด้วย”
---
ห้องเก็บของเก่าทางทิศตะวันตก
สถานที่แห่งนี้เงียบและมืดกว่าบริเวณอื่นของวัง
เซียวจิ่งเหยียนเดินนำหน้า ส่วนเยว่ชิงเดินตามอยู่ด้านหลัง
นางกวาดตามองรอบ ๆ
ทันใดนั้น—
นางเห็นเงาคนวิ่งผ่านกำแพง
“ตรงนั้น!”
เยว่ชิงชี้ทันที
ทหารรีบวิ่งตามไป
เสียงฝีเท้าดังวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทหารจะลากหญิงสาวคนหนึ่งกลับมา
นางคือสาวใช้จากตำหนักสนมเอก
หญิงสาวคุกเข่าลงทันที
“องค์รัชทายาท โปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ!”
เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้าไปหา
“เจ้ามาที่นี่ทำอะไร?”
“หม่อมฉัน...”
“ตอบ!”
สาวใช้ตัวสั่น
“หม่อมฉันเพียงมาหาของเพคะ”
“ของอะไร?”
นางเงียบ
เยว่ชิงสังเกตเห็นมือของสาวใช้กำบางอย่างเอาไว้
“ในมือเจ้ามีอะไร?”
สาวใช้หน้าซีด
เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้าให้ทหาร
ทหารดึงมือของนางออก
สิ่งที่ปรากฏคือ...
ขวดยาสีดำขนาดเล็ก
เยว่ชิงหัวใจเต้นแรง
นี่คือขวดยาที่ถูกใช้ในคดีวางยาพิษตามเนื้อเรื่องเดิม
แต่ทำไมมันถึงปรากฏเร็วขนาดนี้?
“เปิดมัน”
เซียวจิ่งเหยียนสั่ง
ขันทีรับขวดไปตรวจสอบ
ไม่นานสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
“องค์รัชทายาท...เป็นพิษหงส์หลับพ่ะย่ะค่ะ”
ทุกคนเงียบ
เยว่ชิงหันไปมองสาวใช้
“ใครสั่งเจ้า?”
สาวใช้ร้องไห้
“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”
“โกหก”
เยว่ชิงพูดเสียงเรียบ
“ถ้าไม่มีคนสั่ง เจ้าจะเอาของสิ่งนี้มาทำไม?”
“หม่อมฉัน...”
“และถ้าเจ้าคิดจะใช้พิษนี้กับใครจริง ๆ เหตุใดจึงถือมันไว้กับตัว?”
สาวใช้ชะงัก
เยว่ชิงยิ้มเย็น
“เพราะเจ้าต้องการให้คนพบมัน”
เซียวจิ่งเหยียนหันมองนาง
สาวใช้หน้าซีดกว่าเดิม
“พระชายาหมายความว่า...”
“คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้ต้องการให้พวกเราจับคนร้าย”
เยว่ชิงมองขวดยาพิษ
“พวกเขาต้องการให้เราเชื่อว่า สนมเอกเป็นคนทำ”
เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไป
นั่นหมายความว่า...
คนที่อยู่เบื้องหลังอาจต้องการสร้างความขัดแย้งระหว่างชายากับสนมเอก
และผู้ที่ได้ประโยชน์จากความขัดแย้งนี้...
อาจไม่ใช่คนในวังหลัง
แต่เป็นใครบางคนที่อยู่เหนือพวกนาง
---
คืนนั้น
หลังกลับถึงตำหนัก เยว่ชิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง
นางคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมด
มีบางอย่างผิดปกติ
ในนิยายเดิม สาวใช้คนนี้ไม่เคยถูกจับ
ขวดยาพิษก็ไม่เคยปรากฏก่อนวันเกิดเหตุ
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป
หรือเป็นเพราะ...
การที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว?
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
เสียงชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลัง
เยว่ชิงหันกลับ
เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ตรงประตู
“พระองค์ยังไม่กลับหรือเพคะ?”
“ข้ามีเรื่องจะถาม”
“เรื่องอะไร?”
เขาเดินเข้ามาใกล้
“เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าสาวใช้กำลังจะไปที่ห้องเก็บของ?”
เยว่ชิงนิ่ง
“บังเอิญเพคะ”
“ข้าไม่เชื่อ”
“เช่นนั้นพระองค์จะทำอย่างไร?”
เซียวจิ่งเหยียนหยุดตรงหน้านาง
ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของนาง
“ข้าจะหาคำตอบเอง”
เยว่ชิงหัวใจเต้นแรง
ชายผู้นี้ฉลาดเกินไป
ถ้านางยังทำตัวผิดปกติต่อไป เขาจะต้องรู้แน่ ๆ ว่านางกำลังปิดบังบางอย่าง
แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ...
เซียวจิ่งเหยียนเองก็มีความลับที่ไม่เคยบอกใคร
และเขากำลังสงสัยว่า...
หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอาจรู้เรื่องในวังมากกว่าที่ควรรู้
ชายหนุ่มหันหลังกลับ
ก่อนออกจากห้อง เขาหยุดแล้วกล่าวว่า
“พรุ่งนี้ไปพบเสด็จแม่กับข้า”
เยว่ชิงชะงัก
“ฮองเฮาหรือเพคะ?”
“ใช่”
เขาหันกลับมามองนาง
“และระวังตัวให้ดี”
“เหตุใดเพคะ?”
เซียวจิ่งเหยียนตอบเพียงสั้น ๆ
“เพราะคนที่ต้องการชีวิตเจ้า...”
แววตาของเขาเย็นลง
“อาจไม่ได้มีเพียงคนเดียว”
ประตูปิดลง
เยว่ชิงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่า...
การเปลี่ยนชะตาอาจไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด
เพราะยิ่งนางพยายามหลีกหนีจากบทเดิมมากเท่าไร...
ศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก็ยิ่งเผยตัวออกมาเร็วขึ้นเท่านั้น
