บทที่ 44 กฎสุดท้ายของประตู

เสียงประตูหินปิดลงด้านหลังดังสนั่น

เยว่ชิงหันกลับไปมองเพียงครู่เดียว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วหันกลับมา ทางเดินภายในสุสานทอดยาวเข้าไปในความมืด มีเพียงแสงสีขาวจากอักขระบนผนังที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นตามจังหวะที่พวกนางเดินผ่าน

เซียวจิ่งเหยียนยังคงจับมือของนางเอาไว้ไม่ปล่อย

ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ