บทที่ 47 จุดจบของชะตาเดิม

รุ่งเช้า พระราชวังที่เคยเต็มไปด้วยความวุ่นวายกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด

แสงอาทิตย์แรกของวันสาดผ่านยอดกำแพงเมือง ไม่มีแสงสีขาวจากประตูข้ามโลกอีกต่อไป

เยว่ชิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองท้องฟ้าอยู่นาน

เมื่อคืนแสงสุดท้ายของประตูดับลงแล้ว

และจนถึงตอนนี้ มันยังไม่ปรากฏขึ้นอีก

นางควรจะรู้สึกโล่งใจ

แต่ในใ...