บทที่ 15 ลูกศิษย์

อี๋นั่วมองนางอย่างตะลึงงันเจือยินดีที่มีคนเรียกเขาว่าอาจารย์ เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยรับใครเป็นลูกศิษย์สักคน ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “ฮ่า ๆ ๆ”

เว่ยซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เขาไม่เจ็บหรือทำไมถึงหัวเราะอยู่ได้ “ท่านอาจารย์หัวเราะทำไมหรือเจ้าคะ”

“เจ้ามันไม่ใช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ