บทที่ 44 ร้ายขายผ้า

หมอหลิวเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วไม่ได้ถามอีก แค่เจิ้นเสิ่นอ๋องดื่มยาตรงเวลาที่เขากำชับ หมอหลิวก็ถือว่าตนทำงานได้สำเร็จลุล่วงแล้ว เรื่องอื่นเขาไม่จำเป็นต้องรู้ เขาคำนับคราหนึ่งแล้วจึงเดินออกจากห้องไป

ด้านหน้าประตูเรือนนอนของเจิ้นเสิ่นอ๋อง ท่ามกลางความเงียบ ซ่งฉือถามสหายขึ้นว่า “เจ้าว่าท่านอ๋องจะกินขนม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ