บทที่ 49 รับความจริงไม่ได้

เจิ้นเสิ่นอ๋องเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงมาตรงกลางศีรษะ “ไม่จริง” เขาพูดคล้ายละเมอ “แล้วหมอหลวงที่เสด็จแม่ใหญ่ส่งมาดูแลข้าเล่า” ในแววตาของเขาดูสับสนมึนงงไปหมด

“ท่านคงหมายถึงหมอหลิว” เขาไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขาทำให้นางพอคาดเดาได้ นางสังเกตแต่แรกแล้วว่าหมอหลวงคนนั้นไม่น่าไว้ใจ

เขาถามขึ้นอีกครั้ง “ข้ากับเส...