บทที่ 1 การกลับมาของธาวิน

ฟู่ววว...

เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินดังกระหึ่ม ก่อนที่ล้อลำใหญ่จะกระทบกับรันเวย์พร้อมแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ เครื่องบินค่อย ๆ ลดความเร็วลงและเคลื่อนตัวเข้าสู่หลุมจอด ท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวของสนามบิน

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หลังจากหลับมาตลอดช่วงท้ายของเที่ยวบิน ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่กับภาพสนามบินเบื้องหน้า

ประเทศไทย...

ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว

ธาวิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้เพิ่งเรียนจบจากต่างประเทศ และกำลังจะกลับมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มตัว

ทันทีที่ประตูเครื่องบินเปิดออก เขาก้าวลงจากเครื่องด้วยท่าทางสุขุม ใบหน้าคมเรียบนิ่งแทบไม่แสดงอารมณ์ เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงสแล็กเรียบกริบทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้โดยสารคนอื่น แม้ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากใครก็ตาม

หลายปีที่อยู่ต่างประเทศไม่ได้ทำให้ธาวินเปลี่ยนไปมากนัก

หรือถ้าจะมีอะไรเปลี่ยน ก็คงเป็นแววตาที่ดูเย็นชาและจริงจังขึ้นกว่าเดิม

ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่เดินสวนกันไปมา

แต่สิ่งแรกที่เขาทำกลับไม่ใช่การมองหาคนขับรถ ไม่ใช่การมองหาพ่อหรือแม่

แต่เป็นการกวาดสายตามองหาใครบางคน

หญิงสาวที่เขาไม่ได้เห็นหน้ามาหลายปี คนที่เขาเฝ้าคิดมาตลอดว่า ทันทีที่กลับถึงไทย เขาจะได้เจอเธอเป็นคนแรก

ธาวินมองไปทางประตูทางออก ก่อนจะเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทยืนโบกมืออยู่ไม่ไกล

“ธาวิน!”

เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้น

ชายหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะเห็นทั้งพ่อและแม่ยืนอยู่พร้อมกับคนขับรถ มารับเขากันครบทุกคน

ยกเว้นคนที่เขากำลังมองหา

ธาวินเดินเข้าไปหาครอบครัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อและแม่

“สวัสดีครับ”

เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย

ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นลูกชาย

“ในที่สุดก็กลับมาสักที แม่คิดถึงจะแย่”

“ครับ”

ธาวินตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง

ไม่มี

ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังรอใครบางคน แต่ตั้งแต่ก้าวลงจากเครื่อง เขาก็เฝ้ามองหาเธออยู่ตลอด

ผู้เป็นแม่สังเกตเห็นสายตาของลูกชาย จึงเอ่ยถามขึ้น

“มองหาใครอยู่หรือเปล่าลูก?”

ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“นิราชาล่ะครับ”

เพียงได้ยินชื่อ รอยยิ้มของผู้เป็นแม่ก็เหมือนสะดุดไปเล็กน้อย

“อ๋อ...นิราชาไม่ได้มาจ้ะ”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของธาวินเปลี่ยนไปทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“ไม่ได้มา?”

เขาเอ่ยซ้ำอีกครั้ง

“ใช่จ้ะ”

“ทำไมครับ”

น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นลงโดยไม่รู้ตัว

ธาวินขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาแจ้งกับทุกคนล่วงหน้าแล้วว่าเที่ยวบินจะมาถึงวันนี้ และกำหนดการกลับมาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร หากนิราชารู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว...เธอก็น่าจะจัดการงานของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อมารับเขาได้

อย่างน้อยก็ควรให้ความสำคัญกับการกลับมาของเขาบ้าง

“ใจเย็น ๆ ก่อนลูก” ผู้เป็นแม่รีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายเริ่มตึงขึ้น

“บริษัทช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะน่ะลูก น้องเลยติดงาน”

“แต่นิราชาก็รู้ไม่ใช่เหรอครับว่าผมกลับวันนี้”

สีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง

“รู้จ้ะ แม่ถึงได้บอกให้ลูกใจเย็น ๆ ไง” ผู้เป็นแม่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปลอบใจ “งานที่บริษัทคงมีเรื่องให้จัดการจริง ๆ เดี๋ยวตอนเย็นก็ได้เจอกันที่บ้านแล้วลูก”

ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เพียงมองมารดาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าความไม่พอใจในแววตากลับไม่ได้จางลง

“ก็ควรเคลียร์งานให้เสร็จสิครับ”

คำพูดสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่คนอย่างเขาไม่ควรต้องรอใคร

คนเป็นแม่กลับรู้ดีว่า...ลูกชายกำลังงอน

และคงไม่มีใครรู้ว่าเหตุผลที่ธาวินหงุดหงิดตั้งแต่ก้าวแรกที่กลับถึงประเทศไทยนั้น ไม่ใช่เพราะไม่มีใครมารับ

แต่เป็นเพราะ...

คนที่เขารอให้มารับกลับไม่มา

ธาวินเดินตามผู้เป็นพ่อและแม่ไปอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าหล่อยังคงเรียบนิ่งเหมือนคนที่ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเมื่อครู่มากนัก

แต่ความจริงแล้ว ในหัวของเขากลับมีเพียงเรื่องเดียววนเวียนอยู่ไม่หยุด

นิราชา

ในเมื่อเขาแจ้งวันกลับให้ทุกคนรู้ล่วงหน้าแล้ว เขาก็คิดเอาไว้ว่า...คนแรกที่เขาจะได้เห็นหลังจากกลับถึงประเทศไทยก็คงเป็นเธอ

แต่สุดท้ายกลับไม่มีแม้แต่ข้อความสักข้อความ

ไม่ถามว่าเครื่องลงหรือยัง

ไม่ถามว่าเดินทางเหนื่อยไหม

และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ...

เธอไม่มารับเขา

“เอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะเรา”

เสียงผู้เป็นพ่อดังขึ้นอย่างรู้ทัน ขณะเดินไปขึ้นรถ

ธาวินปรายตามองคนพูดเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ผมไม่ได้เอาแต่ใจครับ”

เขาเถียงกลับทันที

“เหรอ?”

คนเป็นพ่อหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ขณะที่ผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

ธาวินไม่พูดอะไรต่อ เขาหันหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ ปล่อยให้ภาพเมืองที่ไม่ได้เห็นมานานค่อย ๆ เคลื่อนผ่านสายตา

ห้าปี...

เขากลับมาแล้ว

และครั้งนี้เขาไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวเท่านั้น

ทว่าในบรรดาทุกสิ่งที่เขาคิดถึงตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลับมีอยู่เพียงคนเดียวที่เขาอยากเห็นหน้าเป็นพิเศษ

เด็กผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อห้าปีก่อน

และคนที่เขายังไม่รู้เลยว่า...

เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอจะยังเป็นนิราชาคนเดิมที่เขาจากมาหรือเปล่า

บทถัดไป