บทที่ 1 การกลับมาของธาวิน
ฟู่ววว...
เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินดังกระหึ่ม ก่อนที่ล้อลำใหญ่จะกระทบกับรันเวย์พร้อมแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ เครื่องบินค่อย ๆ ลดความเร็วลงและเคลื่อนตัวเข้าสู่หลุมจอด ท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวของสนามบิน
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หลังจากหลับมาตลอดช่วงท้ายของเที่ยวบิน ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่กับภาพสนามบินเบื้องหน้า
ประเทศไทย...
ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว
ธาวิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้เพิ่งเรียนจบจากต่างประเทศ และกำลังจะกลับมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มตัว
ทันทีที่ประตูเครื่องบินเปิดออก เขาก้าวลงจากเครื่องด้วยท่าทางสุขุม ใบหน้าคมเรียบนิ่งแทบไม่แสดงอารมณ์ เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงสแล็กเรียบกริบทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้โดยสารคนอื่น แม้ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากใครก็ตาม
หลายปีที่อยู่ต่างประเทศไม่ได้ทำให้ธาวินเปลี่ยนไปมากนัก
หรือถ้าจะมีอะไรเปลี่ยน ก็คงเป็นแววตาที่ดูเย็นชาและจริงจังขึ้นกว่าเดิม
ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่เดินสวนกันไปมา
แต่สิ่งแรกที่เขาทำกลับไม่ใช่การมองหาคนขับรถ ไม่ใช่การมองหาพ่อหรือแม่
แต่เป็นการกวาดสายตามองหาใครบางคน
หญิงสาวที่เขาไม่ได้เห็นหน้ามาหลายปี คนที่เขาเฝ้าคิดมาตลอดว่า ทันทีที่กลับถึงไทย เขาจะได้เจอเธอเป็นคนแรก
ธาวินมองไปทางประตูทางออก ก่อนจะเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทยืนโบกมืออยู่ไม่ไกล
“ธาวิน!”
เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้น
ชายหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะเห็นทั้งพ่อและแม่ยืนอยู่พร้อมกับคนขับรถ มารับเขากันครบทุกคน
ยกเว้นคนที่เขากำลังมองหา
ธาวินเดินเข้าไปหาครอบครัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อและแม่
“สวัสดีครับ”
เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย
ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นลูกชาย
“ในที่สุดก็กลับมาสักที แม่คิดถึงจะแย่”
“ครับ”
ธาวินตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง
ไม่มี
ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังรอใครบางคน แต่ตั้งแต่ก้าวลงจากเครื่อง เขาก็เฝ้ามองหาเธออยู่ตลอด
ผู้เป็นแม่สังเกตเห็นสายตาของลูกชาย จึงเอ่ยถามขึ้น
“มองหาใครอยู่หรือเปล่าลูก?”
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“นิราชาล่ะครับ”
เพียงได้ยินชื่อ รอยยิ้มของผู้เป็นแม่ก็เหมือนสะดุดไปเล็กน้อย
“อ๋อ...นิราชาไม่ได้มาจ้ะ”
คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของธาวินเปลี่ยนไปทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“ไม่ได้มา?”
เขาเอ่ยซ้ำอีกครั้ง
“ใช่จ้ะ”
“ทำไมครับ”
น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นลงโดยไม่รู้ตัว
ธาวินขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาแจ้งกับทุกคนล่วงหน้าแล้วว่าเที่ยวบินจะมาถึงวันนี้ และกำหนดการกลับมาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร หากนิราชารู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว...เธอก็น่าจะจัดการงานของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อมารับเขาได้
อย่างน้อยก็ควรให้ความสำคัญกับการกลับมาของเขาบ้าง
“ใจเย็น ๆ ก่อนลูก” ผู้เป็นแม่รีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายเริ่มตึงขึ้น
“บริษัทช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะน่ะลูก น้องเลยติดงาน”
“แต่นิราชาก็รู้ไม่ใช่เหรอครับว่าผมกลับวันนี้”
สีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง
“รู้จ้ะ แม่ถึงได้บอกให้ลูกใจเย็น ๆ ไง” ผู้เป็นแม่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปลอบใจ “งานที่บริษัทคงมีเรื่องให้จัดการจริง ๆ เดี๋ยวตอนเย็นก็ได้เจอกันที่บ้านแล้วลูก”
ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เพียงมองมารดาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าความไม่พอใจในแววตากลับไม่ได้จางลง
“ก็ควรเคลียร์งานให้เสร็จสิครับ”
คำพูดสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่คนอย่างเขาไม่ควรต้องรอใคร
คนเป็นแม่กลับรู้ดีว่า...ลูกชายกำลังงอน
และคงไม่มีใครรู้ว่าเหตุผลที่ธาวินหงุดหงิดตั้งแต่ก้าวแรกที่กลับถึงประเทศไทยนั้น ไม่ใช่เพราะไม่มีใครมารับ
แต่เป็นเพราะ...
คนที่เขารอให้มารับกลับไม่มา
ธาวินเดินตามผู้เป็นพ่อและแม่ไปอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าหล่อยังคงเรียบนิ่งเหมือนคนที่ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเมื่อครู่มากนัก
แต่ความจริงแล้ว ในหัวของเขากลับมีเพียงเรื่องเดียววนเวียนอยู่ไม่หยุด
นิราชา
ในเมื่อเขาแจ้งวันกลับให้ทุกคนรู้ล่วงหน้าแล้ว เขาก็คิดเอาไว้ว่า...คนแรกที่เขาจะได้เห็นหลังจากกลับถึงประเทศไทยก็คงเป็นเธอ
แต่สุดท้ายกลับไม่มีแม้แต่ข้อความสักข้อความ
ไม่ถามว่าเครื่องลงหรือยัง
ไม่ถามว่าเดินทางเหนื่อยไหม
และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ...
เธอไม่มารับเขา
“เอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะเรา”
เสียงผู้เป็นพ่อดังขึ้นอย่างรู้ทัน ขณะเดินไปขึ้นรถ
ธาวินปรายตามองคนพูดเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ผมไม่ได้เอาแต่ใจครับ”
เขาเถียงกลับทันที
“เหรอ?”
คนเป็นพ่อหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ขณะที่ผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
ธาวินไม่พูดอะไรต่อ เขาหันหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ ปล่อยให้ภาพเมืองที่ไม่ได้เห็นมานานค่อย ๆ เคลื่อนผ่านสายตา
ห้าปี...
เขากลับมาแล้ว
และครั้งนี้เขาไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวเท่านั้น
ทว่าในบรรดาทุกสิ่งที่เขาคิดถึงตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลับมีอยู่เพียงคนเดียวที่เขาอยากเห็นหน้าเป็นพิเศษ
เด็กผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อห้าปีก่อน
และคนที่เขายังไม่รู้เลยว่า...
เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอจะยังเป็นนิราชาคนเดิมที่เขาจากมาหรือเปล่า
