บทที่ 2 ทำไมเธอไม่ไปรับ
รถยนต์คันหรูแล่นออกจากสนามบินได้ไม่นาน ธาวินที่นั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง สายตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่ภาพตึกสูงและถนนหนทางที่คุ้นเคย
ค่อย ๆ ผ่านไปทีละแห่ง ประเทศไทยในวันนี้ไม่ต่างจากความทรงจำของเขามากนัก
แต่มีบางอย่างที่ต่างออกไป...เขาไม่ได้เห็นเธอ
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ไม่มีข้อความจากนิราชา ไม่มีสายเรียกเข้า
แม้แต่คำว่า “เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะ” ก็ยังไม่มี
นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะดับหน้าจอลงด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“กลับมาคราวนี้ดูเงียบ ๆ ไปนะเรา” เสียงมารดาดังขึ้นจากเบาะด้านหน้า
“ผมก็ปกติดีครับ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยตอบทันที
ผู้เป็นแม่หลุดยิ้ม ก่อนจะหันกลับมามองลูกชายอย่างจับผิด
“ปกติดีของลูกคือเปิดโทรศัพท์ดูทุกสองนาทีเหรอ?
ถ้าไม่รอใครอยู่ก็บอกแม่ได้นะ”
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองมารดาผ่านกระจกมองหลัง
“ผมแค่กำลังปรับตัวให้เข้ากับอากาศประเทศไทยครับ”
ผู้เป็นแม่ยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เพราะถ้าลูกชายกำลังปรับตัวกับอากาศจริง ๆ...
ก็คงไม่มีเหตุผลอะไรต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนั้น
ส่วนคนถูกมองกลับทำเพียงถอนหายใจ ก่อนหันหน้ากลับไปทางหน้าต่างอีกครั้ง
เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองจะหงุดหงิดอะไรนักหนา
ก็แค่...นิราชาไม่ได้มารับ แค่ไม่ได้เจอกันตั้งห้าปี แล้วเขาก็อยากเห็นหน้าเธอเป็นคนแรกหลังกลับมา มันก็เท่านั้น
แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ธาวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดหน้ารายชื่อและหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง นิราชา ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหน้าจอค้างอยู่ครู่หนึ่ง
โทรดีไหม? เพียงเสี้ยววินาที เขาก็เปลี่ยนใจ
ถ้าเธอรู้ว่าเขาโทรไปถามเรื่องไม่มารับ มีหวังได้คิดว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจ
ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสียหน่อย ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
“เดี๋ยวถึงบ้านก็คงได้เจอกัน” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น...ในใจของธาวินกลับยังมีคำถามเดิมวนเวียนอยู่ไม่หยุด
ทำไมเธอไม่ไปรับเขา?
และคนที่เขายังไม่รู้เลยว่า...เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอจะยังเป็นนิราชาคนเดิมที่เขาจากมาหรือเปล่า
“จริงสิ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นราวกับเพิ่งนึกบางอย่างได้ “พรุ่งนี้แกเข้าบริษัทกับพ่อเลยนะ”
ธาวินละสายตาจากวิวด้านนอก หันกลับมามองผู้เป็นพ่อผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“พรุ่งนี้เลยเหรอครับ?”
“ใช่” ผู้เป็นพ่อตอบเสียงจริงจัง “พรุ่งนี้เลย”
“ผมเพิ่งกลับมาถึงเองนะครับ” ธาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับต้องการเตือนว่าตัวเองเพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทยได้ไม่นาน
“ก็เพราะเพิ่งกลับมาถึงนี่แหละ ถึงต้องรีบเข้าไปทำความรู้จักงาน” ผู้เป็นพ่ออธิบาย
“ต่อไปแกต้องเข้ามาดูงานหลายส่วน จะได้รู้ว่าตอนนี้บริษัทเป็นยังไงบ้าง”
ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“ครับ”
“คุณก็ให้ลูกพักก่อนเถอะค่ะ” ผู้เป็นแม่รีบพูดแทรกขึ้นมา
“เดินทางมาตั้งหลายชั่วโมง ให้ลูกพักสักวันสองวันไม่ได้หรือไง”
“จะพักอะไรนักหนา” ผู้เป็นพ่อสวนกลับทันที ก่อนจะหันมามองลูกชายผ่านกระจกมองหลัง “กลับมาแล้วก็รีบเข้าไปช่วยงานที่บริษัทสิ”
ผู้เป็นแม่หันไปมองสามีอย่างไม่เห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ลูกเพิ่งกลับมาเองนะคุณ”
“ผมรู้ครับ” ผู้เป็นพ่อถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่ตอนนี้งานที่บริษัทกำลังยุ่งมากแค่ไหน คุณก็รู้นี่ครับ”
“ฉันรู้ค่ะ แต่ลูกก็เพิ่งกลับมาเอง ให้พักสักหน่อยเถอะค่ะ”
“เฮ้อ...คุณก็นะ” ผู้เป็นพ่อส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ธาวินที่นั่งฟังบทสนทนาของพ่อกับแม่มาตลอดเงียบ ๆ จึงเอ่ยถามขึ้น
“ช่วงนี้งานที่บริษัทเยอะมากเหรอครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ” ผู้เป็นพ่อหันกลับมาตอบ
“โดยเฉพาะงานบัญชี ช่วงนี้ค่อนข้างเยอะ น้องรับผิดชอบหลายอย่างอยู่คนเดียว”
ธาวินนิ่งฟัง
“แกกลับมาแล้วก็ควรเข้าไปช่วยดูงานน้องบ้าง จะได้แบ่งเบาภาระกัน”
คำว่า “น้อง” ทำให้ธาวินเหลือบตามองผู้เป็นพ่อทันที
“นิราชาเหรอครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ” ผู้เป็นพ่อพยักหน้า
“ช่วงที่แกไม่อยู่ น้องช่วยงานที่บริษัทมาตลอด แถมยังต้องรับผิดชอบหลายอย่างด้วย”
ธาวินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่านิราชาจะเข้าไปมีบทบาทกับงานในบริษัทมากขนาดนั้น ในความทรงจำของเขา เธอยังคงเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มักเดินตามเขาไปไหนมาไหน คอยถามนั่นถามนี่ และมักโดนเขาดุอยู่เป็นประจำ
แต่ห้าปีที่เขาไม่อยู่...เธอคงโตขึ้นมากแล้วสินะ
“แล้วตอนนี้เธอทำงานส่วนไหนครับ?”
“ก็ฝ่ายบัญชีเหมือนเดิม” ผู้เป็นพ่อบอก
“แต่ช่วงหลัง ๆ น้องรับผิดชอบงานมากขึ้น พ่อเองก็ไว้ใจให้ดูหลายเรื่อง”
“อืม...” ธาวินตอบรับเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง
เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาอย่างประหลาด
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่คิดว่า...กลับบ้านแล้วจะได้เจอนิราชา
แต่พอรู้ว่าในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ เธอมีชีวิตเป็นของตัวเอง มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ และสามารถจัดการทุกอย่างได้โดยไม่ต้องมีเขาอยู่ข้าง ๆ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองพลาดอะไรไปหลายอย่าง
“เอาล่ะ ถึงบ้านแล้ว” เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้น ทำให้ธาวินละสายตาจากหน้าต่าง
รถยนต์ค่อย ๆ แล่นผ่านประตูรั้วบ้าน ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปจอดบริเวณ
หน้าบ้าน
ธาวินมองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ บ้านหลังเดิม สวนยังคงเป็นสวนเดิม ต้นไม้ใหญ่ที่เขาเคยนั่งเล่นใต้ร่มเงายังคงอยู่ที่เดิม ทุกอย่างแทบไม่ต่างจากความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน
มีเพียงผู้คนบางคนเท่านั้น...ที่เขายังไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
ชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมา ก่อนจะยืนมองบ้านอยู่ครู่หนึ่ง
การกลับมาครั้งนี้ควรเป็นเพียงการกลับมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว
แต่ไม่รู้ทำไม...ตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงจากเครื่องบิน สิ่งที่อยู่ในหัวของเขากลับมีเพียงคนคนเดียว “นิราชา” และตอนนี้...เขาแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นเธออีกครั้ง
