บทที่ 3 เธอเปลี่ยนไปแล้ว
“คุณธาวินกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงทักทายดังขึ้นจากหน้าบ้าน ทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะเห็นแม่บ้านวัยกลางคนยืนรอต้อนรับอยู่ตรงประตูพร้อมรอยยิ้ม
“ครับ ป้าสมพร” ธาวินพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยทักทายสั้น ๆ ตามนิสัย
“กลับมาคราวนี้หล่อขึ้นกว่าเดิมอีกนะคะ ป้าแทบจำไม่ได้เลย”
“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ บ้านอีกครั้ง
ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลหันไปถามแม่บ้าน
“ป้าสมพรคะ ห้องของธาวินจัดเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณผู้หญิง ป้าให้เด็ก ๆ เข้าไปจัดเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”
“ดีเลยค่ะ”
ผู้เป็นแม่พยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับมาหาลูกชาย
“ธาวิน ไปพักผ่อนก่อนนะลูก เดินทางมาตั้งไกล เย็น ๆ ค่อยลงมาทานข้าวพร้อมกัน”
ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“ครับ” ธาวินก้าวเข้าไปในบ้าน ก่อนจะหยุดมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม บ้านหลังเดิมสวนที่คุ้นเคย และบรรยากาศที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานถึงห้าปี
แต่ท่ามกลางทุกสิ่งที่ยังคงเหมือนเดิม กลับมีเพียงคนคนเดียวที่เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้เปลี่ยนไปมากแค่ไหน นิราชาหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอจะได้พบมาตลอดการเดินทางกลับครั้งนี้
ธาวินไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาเดินขึ้นไปยังห้องของตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปและปิดลงเบา ๆ
หลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมง ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะพักสักหน่อย ก่อนจะลงไปพบทุกคนในช่วงเย็น ไม่นานนัก ธาวินก็หลับไปบนเตียงนุ่ม หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาหลายชั่วโมง
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งแสงแดดยามเย็นสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นริ้ว ๆ ภายในห้อง ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ขยับตัว ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ
ธาวินนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น แต่กลับไม่มีข้อความใหม่แม้แต่ข้อความเดียว
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเลื่อนดูหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรอให้มีข้อความจากใครบางคนปรากฏขึ้น ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคงไม่มี
นิราชายังไม่ทักมา ทั้งที่เธอรู้ดีว่าวันนี้เขาจะกลับถึงประเทศไทย
แต่จนถึงตอนนี้...หญิงสาวที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอดหลายปี กลับไม่มี
แม้แต่ข้อความสั้น ๆ มาถามไถ่เขาสักคำ
“ยังไม่คิดจะทักกันอีกหรือไง” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วลุกจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง
ไม่นานนัก...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“คุณธาวินคะ ป้ามาตามลงไปทานข้าวค่ะ”
ทันทีที่ได้ยินเสียงของป้าสมพร ชายหนุ่มที่กำลังจัดแต่งแขนเสื้ออยู่หน้ากระจกก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ทานข้าว...” ธาวินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกา
ถึงเวลาแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นก็คงได้เจอเธอแล้ว
เพียงแค่คิดถึงตรงนั้น สีหน้าที่เคยบึ้งตึงมาตลอดทั้งวันก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
โดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นคลายออก ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเก็บอาการของตัวเองกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ควรจะดีใจขนาดนั้นเสียหน่อย อย่างมากก็แค่ได้เจอคนที่ไม่ได้เห็นหน้ามาห้าปีเท่านั้นเอง
“ครับ เดี๋ยวผมลงไป” ธาวินตอบกลับไป ก่อนจะเหลือบมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง
ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ตลอดทั้งวันที่กลับมาถึงบ้าน สายตาของเขากลับเผลอมองหาใครบางคนอยู่ซ้ำ ๆ คนที่เขาเฝ้ารออยากพบเจอเป็นคนแรกหลังจากกลับมา
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสลัดความคิดนั้นออกจากหัว แล้วเดินออกจากห้องไป เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง ธาวินก็เห็นพ่อและแม่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
เขาหยุดมองเก้าอี้ว่างอีกหนึ่งตัวโดยไม่รู้ตัว ที่ของนิราชา
“นั่งสิลูก” แม่เอ่ยเรียก
ธาวินเดินไปนั่งลงอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเหลือบมองเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง
ที่ยังว่างอยู่
“นิราชาล่ะครับ ยังไม่กลับเหรอครับ?”
คำถามหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเขาไม่ได้ตั้งใจจะถาม
แม่มองลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“ยังจ้ะ น้องโทรมาบอกแม่แล้วว่าวันนี้จะกลับดึกหน่อย”
“งานเยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” น้ำเสียงของธาวินยังคงเรียบนิ่ง
แต่ความหงุดหงิดเล็ก ๆ กลับซ่อนอยู่ในแววตา
“ช่วงนี้ที่บริษัทงานเยอะ พ่อถึงบอกแกไงว่า กลับมาแล้วก็รีบไปช่วยน้อง”
ธาวินไม่ได้ตอบอะไร เพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงจัดการอาหารตรงหน้า
อาหารหลายอย่างทยอยถูกนำมาวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมของอาหารที่คุ้นเคยลอยขึ้นมาแตะจมูก ทุกเมนูล้วนเป็นของโปรดที่ธาวินชอบมาตั้งแต่เด็ก
“มีแต่ของโปรดของลูกทั้งนั้นเลยนะ” แม่เอ่ยขึ้นพลางยิ้มอย่างเอาใจ
“ลองชิมดูสิลูก ป้าสมพรตั้งใจทำไว้ต้อนรับธาวินเลยนะ”
“ครับ” ธาวินตอบรับ แต่สีหน้ากลับไม่ได้ดูตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้าเท่าไรนัก
เขาตักอาหารเข้าปากเพียงไม่กี่คำ ก่อนจะวางช้อนลง
“เป็นยังไงลูก อร่อยไหม?” แม่ถามอย่างเอาใจ
“อร่อยครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“งั้นก็กินเยอะ ๆ นะลูก”
“ครับ” ธาวินตอบรับอีกครั้ง ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารเข้าปากอย่างว่าง่าย
แต่ถึงอาหารบนโต๊ะจะเป็นของโปรดมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเรียกความสนใจของชายหนุ่มได้มากพอ
เพราะสิ่งที่เขาสนใจจริง ๆ กลับเป็นเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะ ที่ยังไม่มีเจ้าของกลับมานั่งเสียที
ป้าสมพรที่เดินเข้า ๆ ออก ๆ อยู่บริเวณนั้นเหลือบมองชายหนุ่ม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน
“คุณธาวินคะ ถ้าอาหารไม่ถูกปาก บอกป้าได้นะคะ เดี๋ยวป้าทำอย่างอื่นเพิ่มให้”
“ไม่เป็นไรครับ อร่อยดี”
“แล้วทำไมทานนิดเดียวเองล่ะคะ?”
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ผมไม่ค่อยหิวครับ”
ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้ไม่หิว แค่คนที่อยากนั่งกินข้าวด้วยกันยังไม่กลับมาเท่านั้นเอง
