บทที่ 4 ทำเป็นไม่สนใจ
หลังจากทานอาหารเสร็จ ธาวินเดินออกมานั่งที่ห้องนั่งเล่นกับพ่อและแม่
เสียงโทรทัศน์เปิดคลออยู่เบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ แต่ความสนใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“เฮ้อ...”
“เป็นอะไรของแก?” พ่อเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นท่าทางของลูกชายที่ดูเหมือนกำลังหงุดหงิดกับอะไรบางอย่าง
“เปล่าครับ” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ตั้งแต่กลับมานี่ แกถอนหายใจไม่รู้กี่รอบแล้ว”
“ผมแค่เหนื่อยจากการเดินทางครับ”
คำตอบเดิม ๆ ทำให้แม่เหลือบมองลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน
ดูท่าแล้วคนที่ทำให้ลูกชายของเธอถอนหายใจอยู่ตลอด คงไม่ใช่เรื่องงานอย่างแน่นอน
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นจากบริเวณหน้าบ้าน
ธาวินที่นั่งพิงโซฟาอยู่ถึงกับชะงัก สายตาคมหันไปทางประตูทันที หัวใจที่เมื่อครู่ยังนิ่งเฉยกลับเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับลง
ป้าสมพรที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นหยุดฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“น่าจะคุณนิราชากลับมาแล้วนะคะ”
เพียงได้ยินชื่อของนิราชา ธาวินก็เผลอยืดตัวขึ้นนั่งตรงโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุด...เธอก็กลับมาแล้วหลังจากรอมาทั้งวัน เขาก็จะได้เจอเธอเสียที
ธาวินกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ทำทีเป็นสนใจรายการโทรทัศน์ตรงหน้า
ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรกับการกลับมาของเธอเลยแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มพยายามเก็บอาการ ทำสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ขณะที่เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง
แม่หันไปมองตามเสียง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
“อ้าว...ภาคิน วันนี้มาส่งน้องเหรอลูก”
ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับนิราชายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองทันที
“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า”
“วันนี้ผมไปรับนิราชาที่บริษัท แล้วพาไปทำแล็บที่โรงพยาบาลครับ เลยกลับดึกหน่อย”
“อ๋อ...จ้ะลูก แล้วกินอะไรมากันหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณป้า” เสียงของนิราชาดังขึ้นจากทางด้านหลัง
เพียงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หัวใจของธาวินก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่ง ทำเป็นสนใจรายการโทรทัศน์ตรงหน้า ราวกับไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าใครเพิ่งกลับมาถึงบ้าน
พลางคิดน้อยใจในใจว่า อุตส่าห์รอมาทั้งวัน เธอไม่คิดจะทักเขาก่อน เขาก็จะไม่เป็นฝ่ายทักเหมือนกัน
ไม่นาน ภาคินกับนิราชาก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโซฟาที่ธาวินนั่งอยู่
“สวัสดีค่ะพี่ธาวิน” เสียงหวานเอ่ยทักขึ้น
ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า
แทนที่จะทักทายกลับด้วยความดีใจ ชายหนุ่มกลับตอบเพียงสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ครับ” จากนั้นก็เบือนสายตากลับไปยังหน้าจอโทรทัศน์ทันที ทำราวกับว่าการได้พบเธอหลังจากห่างหายกันไปนานถึงห้าปี เป็นเพียงเรื่องธรรมดาอย่างหนึ่งในชีวิต
ภาคินมองธาวิน ก่อนจะเอ่ยทักทายตามมารยาท
“กลับมาแล้วเหรอธาวิน เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม เดินทางมาตั้งหลายชั่วโมง”
ธาวินเหลือบมองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอโทรทัศน์ตามเดิม
“ไม่เหนื่อย” น้ำเสียงเรียบนิ่ง ตอบสั้นเสียจนแทบไม่มีบทสนทนาต่อ
“นั่งก่อน ภาคิน” ลุงเอ่ยชวนให้นั่งคุยกันก่อน
“ไม่ละครับคุณลุง ผมขอตัวกลับเลยดีกว่าครับ วันนี้ผมแค่มาส่งนิราชาเฉย ๆ ครับ”
“อ้าว...จะกลับแล้วเหรอลูก” ป้าถามขึ้นด้วยความเสียดายเล็กน้อย
“ครับ พรุ่งนี้ผมมีธุระแต่เช้า” ภาคินยิ้มให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง
ก่อนจะหันไปมองนิราชา “งั้นพี่กลับก่อนนะครับ”
“ค่ะพี่ภาคิน ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
“ไม่เป็นไรครับ” ภาคินเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปแตะไหล่ธาวินเบา ๆ อย่าง
คนคุ้นเคย
“วันนี้พี่กลับก่อนนะ ไว้วันไหนว่าง ๆ ค่อยนัดกินข้าวกัน ถือเป็นมื้อเลี้ยงต้อนรับ
ธาวินกลับมาเมืองไทยแล้วกัน”
ธาวินเหลือบมองมือที่แตะอยู่บนไหล่ของตัวเอง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองภาคินเพียงครู่เดียว
“ครับ” คำตอบสั้น ๆ หลุดออกมาพร้อมน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่ภายในใจกลับหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
นิราชาหันไปเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับกระเป๋าและของที่ภาคิน
ถือมาช่วยเธอ
ชายหนุ่มเหลือบมองไปทางทั้งคู่เพียงเสี้ยววินาที สายตาคมกวาดมองของในมือภาคิน ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่นิราชา มือที่วางอยู่บนพนักโซฟาขยับเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
แต่เพียงครู่เดียว ธาวินก็รีบเบือนสายตากลับไปยังหน้าจอโทรทัศน์ ทำเหมือนไม่ได้สนใจอะไร ทั้งที่ความจริงเขาเห็นทุกอย่าง
เขารอมาทั้งวันเพียงเพื่อจะได้เจอเธอ แต่ดูเหมือนว่าสำหรับนิราชาแล้ว การกลับมาของเขาจะไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาและทำเป็นสนใจรายการตรงหน้าต่อไป ในเมื่อเธอไม่คิดจะสนใจเขา เขาก็จะไม่สนใจเธอเหมือนกัน
