บทที่ 6 เช้าวันรุ่งขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวตั้งแต่เช้าตรู่
นิราชายืนอยู่หน้าเตาในชุดสบาย ๆ มือหนึ่งกำลังคนอาหารในหม้อ อีกมือคอยจัดเตรียมจานอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่ว
“หอมจังเลยคุณหนู” ป้าพรเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะมองอาหารตรงหน้าด้วยความเอ็นดู
“วันนี้คุณหนูลงมือทำเองเลยเหรอคะ”
“ค่ะป้าพร วันนี้วันหยุด นิเลยอยากทำอาหารเช้าให้ทุกคนทานค่ะ”
“โอ๊ย...แบบนี้คุณธาวินต้องชอบแน่ ๆ เลยค่ะ”
นิราชาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้า
“ก็แค่อาหารเช้าธรรมดาเองค่ะป้า”
“ธรรมดาที่ไหนล่ะคะ กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านแล้ว”
นิราชายิ้ม ก่อนจะตักอาหารใส่ชามเป็นอย่างสุดท้ายแล้ววางลงบนถาด
“เสร็จแล้วค่ะป้า งั้นป้าพรเอาไปจัดที่โต๊ะได้เลยนะคะ เดี๋ยวนิจะตามไปค่ะ”
“ได้เลยค่ะคุณหนู”
ป้าพรรับถาดอาหารไป ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไปจัดเตรียมโต๊ะอาหาร
ไม่นานนัก อาหารเช้าหลายอย่างก็ถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารอย่างน่ารับประทาน
ธาวินเดินลงมาจากชั้นบนในเวลาต่อมา ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตามปกติ
ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าอย่างไม่ได้คิดอะไรมากนัก
จนกระทั่งแม่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“วันนี้อาหารเช้าฝีมือน้องนะลูก”
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย
“นิทำเหรอครับ?”
“ใช่จ้ะ”
เขามองอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากอย่างไม่พูดอะไร
เพียงคำแรกที่ได้ชิม ชายหนุ่มก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
อร่อย...อร่อยกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ธาวินตักคำที่สองตามมาแทบจะทันที ก่อนจะตามด้วยคำที่สามอย่างไม่รู้ตัว
พ่อที่นั่งมองลูกชายอยู่ก็หลุดหัวเราะออกมา
“เมื่อคืนเห็นทำหน้าไม่สบอารมณ์กับอาหารเย็น เช้านี้กินอย่างกับหิวโหยอาหารไทยมานาน” พ่อเอ่ยแซวลูกชาย
ธาวินที่กำลังตักอาหารเข้าปากชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาอย่างลืมตัว
“ก็เมื่อคืนผมยังเหนื่อยกับการเดินทางอยู่เลยกินอะไรไม่ค่อยอร่อยครับ”
พูดจบก็รีบก้มหน้าก้มตากินต่อ ราวกับคำตอบเมื่อครู่ไม่มีอะไรน่าสงสัย
แต่ในใจกลับตรงกันข้าม อาหารเช้ามื้อนี้ที่อร่อย ไม่ใช่เพราะเป็นอาหารพิเศษอะไร
แต่เพราะคนที่ลงมือทำมันคือ...นิราชา
เพียงแค่คิดถึงตรงนั้น มุมปากของชายหนุ่มก็เผลอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บ
สีหน้ากลับมาเป็นปกติ เมื่อรู้ตัวว่ากำลังเผลอแสดงอาการมากเกินไป
บนโต๊ะอาหารยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของคนในบ้าน
ต่างจากเมื่อคืนที่บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาอย่างเห็นได้ชัด
ธาวินที่นั่งกินเงียบ ๆ กลับตักอาหารเพิ่มเป็นครั้งที่สองโดยไม่รู้ตัว
จนแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดมองด้วยความเอ็นดูไม่ได้
“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอลูก”
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“แค่หิวครับ เมื่อคืนทานได้น้อย”
“หรา...” แม่ลากเสียงยาว พลางมองลูกชายด้วยสายตารู้ทัน
ธาวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ
พ่อกับแม่มองหน้ากัน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
ส่วนป้าพรที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดู
ธาวินยังคงทำเป็นไม่สนใจสายตาของทุกคน แต่ในใจกลับรู้ดีว่า เหตุผลที่ทำให้มื้อเช้าวันนี้อร่อยเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะเขาหิว แต่เป็นเพราะคนที่ลงมือทำอาหารเช้ามื้อนี้ต่างหาก
นิราชาที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่เงียบ ๆ วางช้อนลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“อืม...คุณลุงคุณป้าคะ วันนี้นิต้องขอตัวออกไปข้างนอกนะคะ พอดีนิจะไปที่มหาวิทยาลัยค่ะ”
ธาวินที่กำลังตักอาหารเข้าปากชะงักไปทันที มือที่ถือช้อนค้างอยู่กลางอากาศ
ก่อนจะค่อย ๆ วางลงบนจาน แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจกลับไม่ใช่คำว่า มหาวิทยาลัย
“จ้ะลูก” ป้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเบา ๆ
“ถ้าอย่างนั้นให้ลุงภพขับรถไปให้นะลูก”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เดี๋ยวพี่ภาคินทำธุระเสร็จแล้วจะมารับนิค่ะ”
ทันทีที่ธาวินได้ยินชื่อพี่ภาคิน
ชายหนุ่มวางช้อนลง ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด แล้ววางลงอย่างเรียบร้อย
จากนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกไปจากโต๊ะอาหาร
พ่อที่หันไปท่าทีเรียบร้อยของลูก จึงเอยถามขึ้น
“อ้าว...อิ่มแล้วเหรอธาวิน?”
ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับไปตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ครับ”
พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที
ทิ้งให้คนที่เหลืออยู่บนโต๊ะอาหารมองตามหลัง ก่อนจะหันมาสบตากันอย่างพร้อมเพรียง
โดยเฉพาะพ่อกับแม่...ที่ต่างก็รู้ดีว่า ลูกชายของพวกเขาไม่ได้อิ่มเพราะอาหารอย่างแน่นอน
พ่อส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะ
“เมื่อกี้ยังบอกว่าอร่อยอยู่เลย”
แม่ได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปมองนิราชา
“นิไม่ต้องคิดมากนะลูก พี่เขาคงยังไม่ค่อยชินกับเวลาที่กลับมา”
“ค่ะคุณป้า”
นิราชาพยักหน้ารับโดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะหันกลับไปสนใจอาหารตรงหน้า
ธาวินเดินขึ้นบันไดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในหัวกลับมีเพียงคำพูดของนิราชาวนซ้ำไปซ้ำมา
เดี๋ยวพี่ภาคินธุระเสร็จแล้วจะมารับค่ะ
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“วันหยุดทั้งที...ยังจะมารับกันอีก”
พูดจบก็เดินเข้าห้องไปทันที
แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่กำลังรบกวนใจเขาไม่ใช่เรื่องที่นิราชาจะไปมหาวิทยาลัย
แต่เป็นเรื่องที่เธอมีคนอื่นคอยไปรับไปส่งอยู่ตลอดต่างหาก
