บทที่ 7 ออกไปหาเพื่อน
หลังจากเดินออกจากโต๊ะอาหาร ธาวินเดินขึ้นห้องของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง ก่อนจะทอดสายตาออกไปยังด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย
เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองหาใคร...
อย่างน้อยก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้น
แต่เมื่อเห็นรถคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน สายตาของเขากลับหยุดนิ่งทันที
เพียงเห็นรถของภาคิน ธาวินก็คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานนัก นิราชาก็เดินออกมาจากตัวบ้านพร้อมกระเป๋าใบเล็กในมือ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
ธาวินมองภาพนั้นเงียบ ๆ มือที่วางอยู่ข้างลำตัวค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
ทั้งที่รู้ว่าเธอมีธุระที่มหาวิทยาลัย ทั้งที่รู้ว่าภาคินเป็นคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก
แต่พอเห็นทั้งคู่กำลังจะออกไปด้วยกันกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“หึ...” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แล้วผละออกจากหน้าต่าง
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น
(“ว่าไง?”)
(“ไอ้ธาวิน เย็นนี้ว่างไหมวะ?”) เสียงเพื่อนดังมาตามสาย
“มีอะไรก็ว่ามา” ธาวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
(“พวกกูว่าจะเลี้ยงต้อนรับมึงกลับไทยหน่อยว่ะ”)
ธาวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง รถของภาคินกำลังเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน
(“เอาสิ”) เขาตอบตกลงทันที
(“โอเค แบบนี้มันต้องอย่างนี้สิมึง”) เพื่อนของธาวินพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
(“คืนนี้เจอกัน เดี๋ยวกูโทรบอกเพื่อน ๆ ก่อน”)
(“อืม เจอกันเพื่อน”)
หลังจากวางสาย ธาวินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนปลายเตียง แต่แทนที่จะคิดถึงเรื่องที่จะออกไปเจอเพื่อนในคืนนี้ ภายในหัวกลับวนเวียนอยู่กับเรื่องของใครบางคนอีกครั้ง
นิราชา...ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำพูดของเธอที่โต๊ะอาหาร
วันนี้นิต้องไปมหาวิทยาลัย
แล้วทำไม ภาคินถึงต้องไปรับเธอที่บริษัท แล้วพาไปถึงโรงพยาบาลด้วย?
“ไปทำอะไรที่โรงพยาบาลวะ...” ธาวินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอนหลังพิงหัวเตียง
เขาพยายามคิดหาเหตุผลให้กับเรื่องนี้ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขัดใจ
หรือจริง ๆ แล้วเธอกับภาคินจะสนิทกันมากกว่าที่เขาคิด? คิ้วเข้มขมวดแน่นขึ้นทันทีเมื่อความคิดนั้นผุดขึ้นมา
ตลอดห้าปีที่เขาอยู่ต่างประเทศ เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของนิราชาบ้าง
บางทีระหว่างที่เขาไม่อยู่ อาจมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่เคยรู้ และหนึ่งในนั้นอาจเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน
“หรือว่า...” ธาวินนิ่งไป ก่อนจะกัดกรามแน่นอย่างหงุดหงิด เขาไม่ชอบความคิดนี้เลยสักนิด
ยิ่งไม่ชอบที่ตัวเองต้องมานั่งคิดว่า
นิราชากับภาคินอาจเป็นอะไรกันมากกว่าที่เขารู้ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะวางลงอย่างหงุดหงิด
“บ้าชะมัด...” เขาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจ แต่สุดท้ายคนที่อยู่ในหัวของเขากลับยังเป็นนิราชาอยู่ดี
ไม่นานนัก รถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าร้าน บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งผับเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเพลงดังคลอไปกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ตามโต๊ะ แสงไฟสลัวส่องกระทบไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางบรรยากาศสนุกสนานของค่ำคืน
ประตูรถเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงของชายหนุ่มจะก้าวลงมา ทันทีที่ปรากฏตัว สายตาหลายคู่ภายในร้านก็หันมามองอย่างไม่รู้ตัว
“เฮ้ย! ธาวิน ทางนี้มึง!” เสียงเพื่อนร้องเรียกทันทีที่เขาก้าวเข้ามาภายในร้าน
ธาวินหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นเพื่อนสนิทของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในกำลังยกมือโบกเรียก
ชายหนุ่มเดินเข้าไปหา ก่อนจะถูกเพื่อนลุกขึ้นมาตบไหล่แรง ๆ ด้วยความดีใจ
“ไง ไอ้เด็กนอก”
“กว่าจะมาได้นะมึง พวกกูนึกว่ากลับมาไทยแล้วจะลืมเพื่อนแล้ว”
“กูเพิ่งกลับมาเมื่อวาน” ธาวินตอบเสียงเรียบ พลางปรายตามองเพื่อนอย่างไม่รู้สึกรู้สา
“ก็รู้ไง ถึงได้ลากมึงออกมาฉลองนี่ไงวะ” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วเครื่องดื่มให้
“เอ้า...รับไป คืนนี้ไม่ต้องคิดเรื่องงาน ดื่มให้เต็มที่ ถือเป็นการต้อนรับการกลับมาของมึง”
ธาวินมองแก้วในมือเพียงครู่เดียว ก่อนจะรับมาอย่างไม่ปฏิเสธ
“ขอบใจ”
“แบบนี้สิวะ ถึงจะสมกับเป็นธาวิน” เสียงหัวเราะของเพื่อนดังขึ้น ก่อนที่ทั้งโต๊ะจะพากันยกแก้วชนกันอย่างครึกครื้น
แต่ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ธาวินกลับยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง
เพราะไม่ว่าเขาจะพยายามทำตัวให้สนุกแค่ไหน ในหัวกลับยังมีภาพของผู้หญิงคนหนึ่งวนเวียนอยู่ไม่หาย
“เฮ้ย แล้วมึงจะเอาไงต่อวะ จะเข้าไปทำงานเลย หรือจะใช้ชีวิตที่เมืองไทยก่อนวะ?”
เพื่อนถามขึ้นพลางยกแก้วขึ้นจิบ
“เฮ้อ...” ธาวินถอนหายใจ ก่อนจะวางแก้วในมือลงบนโต๊ะ
“กูยังขี้เกียจอยู่เลยว่ะ ยังไม่อยากทำอะไรตอนนี้ แต่พ่อกูแม่งเร่งให้เข้าไปทำงานแล้ว กูยังเซ็งอยู่เลยเนี่ย”
เสียงเพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้นพลางยกแก้วขึ้นจิบ
“ก็งี้แหละ ตอนนี้บริษัทพ่อมึงกำลังเป็นที่สนใจในตลาดหุ้นมาก ๆ เลยนะ งานคงเยอะมากแหละ กูว่า”
“อืม...พ่อกูก็บอกแบบนั้น ให้กูรีบเข้าไปช่วย” ธาวินตอบไปตามปกติ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
คำพูดของพ่อวันนั้นผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
บริษัทช่วงนี้งานเยอะ แกเข้าไปช่วยน้องหน่อย
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาไม่ได้พูดออกมาว่า คนที่พ่อหมายถึง ก็คือนิราชา
เพื่อนอีกคนหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยแซวขึ้น
“เฮ้ย...มึงเดี๋ยวค่อยทำก็ได้ ใช้ชีวิตไปก่อน ยังไงพ่อมึงก็มีน้องมึงช่วยอยู่แล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงชื่นชม
“แม่ง...คนอะไรทั้งเก่ง ทั้งสวย มึงนี่โชคดีว่ะ มีน้องสาวดีขนาดนี้”
เพื่อนอีกคนพูดเสริมขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
“เออจริง ขนาดทำงานยุ่งขนาดนั้น ยังมีเวลาไปเรียนต่อหมออีกนะ”
คำพูดนั้นทำให้ธาวินชะงักไปทันที
“...อะไรนะ?” เขาหันขวับไปมองเพื่อน สีหน้าเรียบนิ่งเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตกใจอย่างเห็นได้ชัด
เรียนต่อหมอ?
นิราชาเนี่ยนะ?
เรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน กลับเพิ่งได้ยินจากปากเพื่อนในคืนนี้
ชายหนุ่มนิ่งค้างไปชั่วขณะ ราวกับกำลังพยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
“เดี๋ยวนะ...” เสียงของธาวินดังขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอะไรต่อ
