บทที่ 8 เรื่องของเธอที่ไม่เคยรู้เลย

“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ?” ธาวินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง

“นิราชาเรียนหมอ?”

“เออสิวะ” เพื่อนตอบกลับอย่างไม่ทันสังเกตว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำให้อีกคนตกใจแค่ไหน ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มต่ออย่างสบายใจ

ธาวินยังคงมองเพื่อนนิ่ง ๆ ราวกับกำลังรอให้เจ้าตัวพูดอะไรต่อ

“มึงไม่รู้เหรอ?” เพื่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจ

ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาเสียงเบา

“ไม่รู้...”

เขาไม่รู้จริง ๆ ตลอดห้าปีที่อยู่ต่างประเทศ เขารู้เพียงว่านิราชาทำงานอยู่ที่บริษัทของครอบครัว แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอยังเรียนต่ออีกด้วย

“เรียนมานานแค่ไหนแล้ว?” ธาวินถามขึ้นทันที

“ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะหลายปีแล้วนะ” เพื่อนตอบพลางนึก ก่อนจะพูดต่อ

“ตอนแรกกูก็ไม่คิดว่าน้องมึงจะเอาจริงขนาดนี้หรอก เห็นทำงานที่บริษัทไปด้วย เรียนไปด้วย นึกว่าจะเรียนเล่น ๆ ที่ไหนได้ ตั้งใจมากกว่าที่คิดอีก”

ธาวินนั่งนิ่ง ฟังทุกคำโดยไม่พูดอะไร

ทำงานไปด้วย เรียนแพทย์ไปด้วย

แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยวะ? ทั้งที่นิราชาอยู่ในบ้านเดียวกับเขามาตลอด

ชายหนุ่มก้มมองแก้วในมือ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ

เขากำลังโกรธ แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะโกรธใคร

“เหี้ย...อะไรของมึงวะ อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ทำไมมึงถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย?”

เสียงของเพื่อนดังขึ้น แต่ธาวินแทบไม่ได้สนใจ เพราะในหัวของเขากำลังมีคำถามเดียววนเวียนอยู่

ทำไมเธอถึงไม่บอกเขา?

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ราวกับเรื่องสำคัญขนาดนี้ นิราชาควรจะบอกเขาเป็นคนแรกไม่ใช่หรือไง?

แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แทรกขึ้นมา...แล้วมึงล่ะ...เคยถามเธอหรือเปล่า?

ธาวินชะงักไปเล็กน้อย คำถามนั้นเหมือนกำลังย้อนกลับมาทิ่มตัวเขาเอง

ตลอดห้าปีที่อยู่ต่างประเทศ เขาไม่เคยโทรหา ไม่เคยพูดคุยกับนิราชาอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร

แต่เพราะเขายังจำเรื่องหนึ่งได้ดี ก่อนเดินทางไปเรียนต่อ พ่อกับแม่เคยบอกว่า

จะให้นิราชาไปเรียนที่ต่างประเทศพร้อมกับเขา

ตอนนั้นเขาดีใจมาก แทบเก็บอาการไม่อยู่ อย่างน้อยเขาก็จะได้มีเธออยู่ข้าง ๆ

แต่แทนที่จะพูดออกไป เขากลับทำเพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ได้สนใจอะไร

“จะไปก็ไป แต่ไม่ต้องมาทำตัวเป็นภาระแล้วกัน” เขายังจำได้ดีว่าเคยพูดแบบนั้น

ทั้งที่ความจริง เขากำลังดีใจที่เธอจะไปด้วย

แต่สุดท้าย นิราชากลับปฏิเสธ เธอบอกว่าไม่อยากไป เพราะอยากเรียนแพทย์

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงต้องเลือกเรียนอะไรที่ดูไม่เกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง เพราะไม่ว่าอย่างไร วันหนึ่งเธอก็ต้องมาทำงานที่บริษัทของครอบครัวอยู่ดี

เขายังจำได้ว่าตัวเองเคยพูดกับเธออย่างไม่ใส่ใจ

“จะเรียนไปทำไม เรียนจบมาก็ไม่ได้ทำงานด้านนั้นอยู่ดี”

และนิราชาก็ไม่ได้เถียงอะไรเขามากนัก

เธอเพียงบอกเหตุผลสั้น ๆ ว่าอยากเรียน เพราะอยากมีความรู้เอาไว้ดูแล

คุณลุงกับคุณป้า และทุกคนในบ้าน เพราะพวกเขาเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก

เธออยากตอบแทนพวกเขา

ตอนนั้นธาวินไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาเพียงคิดว่า ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องกลับมาทำงานที่บริษัท แล้วจะเสียเวลาเรียนไปทำไม

หลังจากนั้น นิราชาจึงเลือกเรียนบริหารธุรกิจอยู่ที่เมืองไทย และเข้ามาช่วยงานที่บริษัทของครอบครัวตามที่ทุกคนคาดหวัง

ส่วนเขาก็เดินทางไปเรียนต่อเพียงลำพัง

ธาวินไม่เคยรู้เลยว่าความฝันเรื่องการเป็นหมอของนิราชาไม่ได้หายไปไหน

เธอเพียงเก็บมันเอาไว้ และในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอกลับค่อย ๆ เดินตามความฝันนั้นด้วยตัวเอง โดยไม่เคยบอกเขาเลยสักคำ

ชายหนุ่มกำแก้วในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เขาโกรธที่นิราชาไม่เคยบอก โกรธที่คนอื่นกลับรู้เรื่องของเธอมากกว่าเขา

แต่ลึก ๆ แล้ว สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดกลับเป็นความจริงอีกข้อหนึ่ง

ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาเองต่างหากที่เป็นคนตัดเธอออกจากชีวิต

เขาไม่เคยโทรหา  ไม่เคยถามว่าเธอเป็นอย่างไร

และไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอได้เล่าเรื่องราวของตัวเองให้เขาฟังเลยสักครั้ง

เพราะเขายังงอนเธออยู่ลึก ๆ

งอนที่วันนั้นเธอเลือกไม่ไปกับเขา

ทั้งที่เขาไม่เคยยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำว่าจริง ๆ แล้วเขาอยากให้เธอไปด้วยมากแค่ไหน ธาวินถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม แต่ยิ่งดื่มความหงุดหงิดกลับไม่ได้จางลงเลย

เพราะตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่เขาคิดว่าตัวเองรู้จักนิราชาดีที่สุด

กลับกลายเป็นว่าเขาแทบไม่รู้เรื่องของเธอเลย

“เฮ้ย มึงเป็นไรไปวะ?” เพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นว่าธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง

จึงเอ่ยถามขึ้น

“เอ่อ...ไม่เป็นไร” ธาวินตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว

หลังจากนั้น บทสนทนาบนโต๊ะก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งเรื่องงาน เรื่องชีวิต และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงที่ธาวินอยู่ต่างประเทศ

แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่เพื่อนพูดเลยสักนิด เขานั่งเงียบ

ยกดื่มแก้ว แล้วแก้วเล่า ขณะที่ในหัวกลับยังวนเวียนอยู่กับเรื่องของนิราชา

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเขา?

ทำไมคนอื่นถึงรู้เรื่องของเธอมากกว่าเขา

สุดท้ายธาวินก็วางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

เขาไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ต่อแล้ว ตอนนี้เขาอยากกลับไปถามนิราชาด้วยตัวเอง

อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเขาเรื่องเรียนแพทย์

“เฮ้ย พวกมึง...วันนี้กูกลับก่อนนะ” ธาวินเอ่ยแทรกขึ้นกะทันหัน

“เห้ย ๆ ได้ไงวะ?” เพื่อนรีบหันมามองอย่างแปลกใจ

“เสืออย่างมึงเนี่ยนะจะกลับก่อน? ปกติร้านยังไม่ปิด มึงก็ไม่ยอมกลับนี่หว่า”

“เอ่อ...วันนี้กูขอตัวก่อน เพิ่งกลับมา กูยังเจ็ตแล็กอยู่เลย” พูดจบ ธาวินก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะโดยไม่รอให้เพื่อนพูดอะไรต่อ

“เออ ๆ กลับดี ๆ ละมึง ไว้นัดกันใหม่” เพื่อนคนหนึ่งตะโกนไล่หลังมา

ธาวินที่กำลังเดินออกไปไม่ได้หันกลับมาตอบ เพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ

ตอบกลับ ก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า

บทก่อนหน้า
บทถัดไป