บทที่ 8 เรื่องของเธอที่ไม่เคยรู้เลย
“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ?” ธาวินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
“นิราชาเรียนหมอ?”
“เออสิวะ” เพื่อนตอบกลับอย่างไม่ทันสังเกตว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำให้อีกคนตกใจแค่ไหน ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มต่ออย่างสบายใจ
ธาวินยังคงมองเพื่อนนิ่ง ๆ ราวกับกำลังรอให้เจ้าตัวพูดอะไรต่อ
“มึงไม่รู้เหรอ?” เพื่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจ
ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาเสียงเบา
“ไม่รู้...”
เขาไม่รู้จริง ๆ ตลอดห้าปีที่อยู่ต่างประเทศ เขารู้เพียงว่านิราชาทำงานอยู่ที่บริษัทของครอบครัว แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอยังเรียนต่ออีกด้วย
“เรียนมานานแค่ไหนแล้ว?” ธาวินถามขึ้นทันที
“ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะหลายปีแล้วนะ” เพื่อนตอบพลางนึก ก่อนจะพูดต่อ
“ตอนแรกกูก็ไม่คิดว่าน้องมึงจะเอาจริงขนาดนี้หรอก เห็นทำงานที่บริษัทไปด้วย เรียนไปด้วย นึกว่าจะเรียนเล่น ๆ ที่ไหนได้ ตั้งใจมากกว่าที่คิดอีก”
ธาวินนั่งนิ่ง ฟังทุกคำโดยไม่พูดอะไร
ทำงานไปด้วย เรียนแพทย์ไปด้วย
แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยวะ? ทั้งที่นิราชาอยู่ในบ้านเดียวกับเขามาตลอด
ชายหนุ่มก้มมองแก้วในมือ ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
เขากำลังโกรธ แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะโกรธใคร
“เหี้ย...อะไรของมึงวะ อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ทำไมมึงถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย?”
เสียงของเพื่อนดังขึ้น แต่ธาวินแทบไม่ได้สนใจ เพราะในหัวของเขากำลังมีคำถามเดียววนเวียนอยู่
ทำไมเธอถึงไม่บอกเขา?
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ราวกับเรื่องสำคัญขนาดนี้ นิราชาควรจะบอกเขาเป็นคนแรกไม่ใช่หรือไง?
แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แทรกขึ้นมา...แล้วมึงล่ะ...เคยถามเธอหรือเปล่า?
ธาวินชะงักไปเล็กน้อย คำถามนั้นเหมือนกำลังย้อนกลับมาทิ่มตัวเขาเอง
ตลอดห้าปีที่อยู่ต่างประเทศ เขาไม่เคยโทรหา ไม่เคยพูดคุยกับนิราชาอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร
แต่เพราะเขายังจำเรื่องหนึ่งได้ดี ก่อนเดินทางไปเรียนต่อ พ่อกับแม่เคยบอกว่า
จะให้นิราชาไปเรียนที่ต่างประเทศพร้อมกับเขา
ตอนนั้นเขาดีใจมาก แทบเก็บอาการไม่อยู่ อย่างน้อยเขาก็จะได้มีเธออยู่ข้าง ๆ
แต่แทนที่จะพูดออกไป เขากลับทำเพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ได้สนใจอะไร
“จะไปก็ไป แต่ไม่ต้องมาทำตัวเป็นภาระแล้วกัน” เขายังจำได้ดีว่าเคยพูดแบบนั้น
ทั้งที่ความจริง เขากำลังดีใจที่เธอจะไปด้วย
แต่สุดท้าย นิราชากลับปฏิเสธ เธอบอกว่าไม่อยากไป เพราะอยากเรียนแพทย์
ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงต้องเลือกเรียนอะไรที่ดูไม่เกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง เพราะไม่ว่าอย่างไร วันหนึ่งเธอก็ต้องมาทำงานที่บริษัทของครอบครัวอยู่ดี
เขายังจำได้ว่าตัวเองเคยพูดกับเธออย่างไม่ใส่ใจ
“จะเรียนไปทำไม เรียนจบมาก็ไม่ได้ทำงานด้านนั้นอยู่ดี”
และนิราชาก็ไม่ได้เถียงอะไรเขามากนัก
เธอเพียงบอกเหตุผลสั้น ๆ ว่าอยากเรียน เพราะอยากมีความรู้เอาไว้ดูแล
คุณลุงกับคุณป้า และทุกคนในบ้าน เพราะพวกเขาเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก
เธออยากตอบแทนพวกเขา
ตอนนั้นธาวินไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาเพียงคิดว่า ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องกลับมาทำงานที่บริษัท แล้วจะเสียเวลาเรียนไปทำไม
หลังจากนั้น นิราชาจึงเลือกเรียนบริหารธุรกิจอยู่ที่เมืองไทย และเข้ามาช่วยงานที่บริษัทของครอบครัวตามที่ทุกคนคาดหวัง
ส่วนเขาก็เดินทางไปเรียนต่อเพียงลำพัง
ธาวินไม่เคยรู้เลยว่าความฝันเรื่องการเป็นหมอของนิราชาไม่ได้หายไปไหน
เธอเพียงเก็บมันเอาไว้ และในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอกลับค่อย ๆ เดินตามความฝันนั้นด้วยตัวเอง โดยไม่เคยบอกเขาเลยสักคำ
ชายหนุ่มกำแก้วในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เขาโกรธที่นิราชาไม่เคยบอก โกรธที่คนอื่นกลับรู้เรื่องของเธอมากกว่าเขา
แต่ลึก ๆ แล้ว สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดกลับเป็นความจริงอีกข้อหนึ่ง
ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาเองต่างหากที่เป็นคนตัดเธอออกจากชีวิต
เขาไม่เคยโทรหา ไม่เคยถามว่าเธอเป็นอย่างไร
และไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอได้เล่าเรื่องราวของตัวเองให้เขาฟังเลยสักครั้ง
เพราะเขายังงอนเธออยู่ลึก ๆ
งอนที่วันนั้นเธอเลือกไม่ไปกับเขา
ทั้งที่เขาไม่เคยยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำว่าจริง ๆ แล้วเขาอยากให้เธอไปด้วยมากแค่ไหน ธาวินถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม แต่ยิ่งดื่มความหงุดหงิดกลับไม่ได้จางลงเลย
เพราะตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่เขาคิดว่าตัวเองรู้จักนิราชาดีที่สุด
กลับกลายเป็นว่าเขาแทบไม่รู้เรื่องของเธอเลย
“เฮ้ย มึงเป็นไรไปวะ?” เพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นว่าธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง
จึงเอ่ยถามขึ้น
“เอ่อ...ไม่เป็นไร” ธาวินตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว
หลังจากนั้น บทสนทนาบนโต๊ะก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งเรื่องงาน เรื่องชีวิต และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงที่ธาวินอยู่ต่างประเทศ
แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่เพื่อนพูดเลยสักนิด เขานั่งเงียบ
ยกดื่มแก้ว แล้วแก้วเล่า ขณะที่ในหัวกลับยังวนเวียนอยู่กับเรื่องของนิราชา
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเขา?
ทำไมคนอื่นถึงรู้เรื่องของเธอมากกว่าเขา
สุดท้ายธาวินก็วางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
เขาไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ต่อแล้ว ตอนนี้เขาอยากกลับไปถามนิราชาด้วยตัวเอง
อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเขาเรื่องเรียนแพทย์
“เฮ้ย พวกมึง...วันนี้กูกลับก่อนนะ” ธาวินเอ่ยแทรกขึ้นกะทันหัน
“เห้ย ๆ ได้ไงวะ?” เพื่อนรีบหันมามองอย่างแปลกใจ
“เสืออย่างมึงเนี่ยนะจะกลับก่อน? ปกติร้านยังไม่ปิด มึงก็ไม่ยอมกลับนี่หว่า”
“เอ่อ...วันนี้กูขอตัวก่อน เพิ่งกลับมา กูยังเจ็ตแล็กอยู่เลย” พูดจบ ธาวินก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะโดยไม่รอให้เพื่อนพูดอะไรต่อ
“เออ ๆ กลับดี ๆ ละมึง ไว้นัดกันใหม่” เพื่อนคนหนึ่งตะโกนไล่หลังมา
ธาวินที่กำลังเดินออกไปไม่ได้หันกลับมาตอบ เพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ
ตอบกลับ ก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า
