บทที่ 9 ทำไมไม่บอกกัน
หลายชั่วโมงต่อมา เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน
ไม่นานนัก ธาวินก็เดินเข้ามาภายในบ้านด้วยสภาพที่เห็นได้ชัดว่าเมาไม่น้อย ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ดวงตากลับแดงก่ำกว่าปกติ
เมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นพ่อกับแม่นั่งอยู่ด้วยกัน
“อ้าว...กลับมาแล้วเหรอลูก?” แม่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม
“ไปหาเพื่อนมาไม่สนุกเหรอ ถึงได้กลับเร็วกว่าปกติ?”
“นั่นน่ะสิ” พ่อที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยแซวขึ้น “ปกติแกน่ะฟ้าไม่สว่าง
ไม่กลับไม่ใช่หรือไง?”
ธาวินเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“พอดีผมยังเจ็ตแล็กอยู่เลยครับ เลยขอตัวกลับก่อน” ข้ออ้างถูกพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้สนใจเรื่องเจ็ตแล็กอะไรทั้งนั้น
ในหัวของเขามีเพียงเรื่องเดียว ตอนนี้อยากคุยกับนิราชา
ชายหนุ่มเหลือบมองไปรอบห้อง ก่อนจะถามขึ้นเหมือนเป็นคำถามธรรมดา
“เอ่อ...แม่ครับ นิกลับมายัง?”
“ยังเลยลูก”
คำตอบนั้นทำให้ธาวินขมวดคิ้วทันที
เขาหันไปมองนาฬิกาบนข้อมือทันที
“นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะครับ” น้ำเสียงของชายหนุ่มเริ่มแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ปกติออกไปข้างนอกกลับดึกขนาดนี้เลยเหรอครับ?”
พ่อที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ถึงกับปิดหนังสือลง ก่อนจะหันมองลูกชาย
“อะไรของแก? ทำไมต้องทำท่าโมโหน้องขนาดนั้น”
ธาวินนิ่งไป
“น้องโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อน” พ่อพูดต่ออย่างใจเย็น ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค
“แล้วอีกอย่าง น้องก็ไปกับภาคิน ไม่เห็นมีอะไรต้องห่วง”
คำว่า “ภาคิน” ทำให้สีหน้าของธาวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จึงพูดเสริมขึ้น
“ใช่จ้ะลูก นิราชาไปไหนมาไหนกับพี่ภาคินตลอด น้องไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางอะไรหรอก”
“ไว้ใจได้ เชื่อแม่เถอะลูก”
ธาวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมืออีกครั้ง
“ครับ...” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาเรียบนิ่งกว่าปกติ แต่สีหน้ากลับบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้รู้สึกสบายใจอย่างที่พยายามแสดงออก
“แล้ว...นิจะกลับกี่โมงครับ?”
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ น่าจะอีกไม่นานหรอกมั้งลูก”
คำตอบนั้นยิ่งทำให้คิ้วเข้มของธาวินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา
“ผมขึ้นห้องก่อนนะครับ”
“อ้าว...ไม่รอน้องเหรอลูก?” แม่ถามขึ้น
ธาวินชะงักฝีเท้าไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับโดยไม่หันมา
“ไม่ครับ” พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไปทันที
พ่อกับแม่มองตามแผ่นหลังของลูกชายที่เดินหายขึ้นไปชั้นบน ก่อนจะหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ
“เป็นอะไรของมันอีกล่ะ?” พ่อพึมพำ
แม่เพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า
“ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
แต่สำหรับธาวิน...เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร
และยิ่งคิดถึงเรื่องที่ได้ยินจากเพื่อนในคืนนี้ ความรู้สึกบางอย่างในใจก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ชายหนุ่มเดินขึ้นมาถึงหน้าห้อง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วปิดลงเบา ๆ
เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
“แม่ง...” ไม่รู้ว่ากำลังหงุดหงิดใครกันแน่
หงุดหงิดนิราชาที่ไม่เคยบอก หรือหงุดหงิดตัวเองที่ไม่เคยถาม และคำตอบนั้นเองที่ทำให้เขายิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิม
ธาวินเดินกลับขึ้นห้องไปด้วยอารมณ์ที่ยังคงขุ่นมัวอยู่เล็กน้อย
เขาใช้เวลาอยู่ในห้องไม่นาน ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้ร่างกายสดชื่นขึ้นหลังจากดื่มมาไม่น้อย
เวลาผ่านไปพักใหญ่หลังอาบน้ำเสร็จ ธาวินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
แต่แทนที่จะเข้านอน ชายหนุ่มกลับเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่างห้องนอน
สายตาคมทอดมองออกไปยังบริเวณหน้าบ้าน ก่อนจะไล่ไปหยุดอยู่ที่ประตูรั้ว
ธาวินยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างอยู่อย่างนั้น
เงียบ ๆ เหมือนกำลังยืนดูอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
ทั้งที่จริงแล้วเขากำลังรอ รอว่าเมื่อไรนิราชาจะกลับมา
ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง
“กี่โมงแล้วเนี่ย...” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจ สายตายังคงจับจ้องไปยังประตูรั้วหน้าบ้านไม่วาง
จนกระทั่ง...แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบริเวณหน้าบ้าน
ธาวินที่ยืนกอดอกอยู่ถึงกับชะงัก สายตาคมจับจ้องรถคันนั้นทันที
ก่อนที่ริมฝีปากจะเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว
“กลับมาแล้วเหรอ...” เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ธาวินยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินกลับมาที่เตียง
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังแว่วมาตามโถงทางเดินหน้าห้อง
ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันไปมองทางประตูทันที เสียงนั้นค่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
จนกระทั่ง...ธาวินเดินไปเปิดประตูห้องออกพอดีกับที่นิราชาเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง
หญิงสาวชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อเห็นธาวินยืนอยู่ตรงหน้าห้อง ทั้งสองสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ธาวินยังคงวางสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่นิราชามองเขาด้วยแววตาสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
“พี่ธาวินมีอะไรกับนิหรือเปล่าคะ?”
ธาวินมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“มี...” เสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อยจนคนฟังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
“ทำไมกลับดึกจัง”
นิราชานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามความจริงโดยไม่ได้คิดอะไร
“พอดีนิออกจากมหาวิทยาลัยแล้วไปแวะกินข้าวกับพี่ภาคินมาค่ะ”
“ไอ้ภาคินอีกแล้ว” ธาวินหลุดพูดออกมาทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
นิราชาถึงกับชะงัก ก่อนจะมองเขาด้วยแววตางุนงง
“คะ?”
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแค่เอ่ยชื่อพี่ภาคิน ถึงทำให้คนตรงหน้าอารมณ์เสียได้ขนาดนี้
ธาวินเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกไป แต่เมื่อเห็นสายตาสงสัยของนิราชา เขาก็รีบเก็บสีหน้าแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเข้ม
