บทที่ 10 ฝันร้าย

รัตติกาลนั้น เกล็ดหิมะเบื้องนอกเรือนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แม้จะเบาบางลงกว่ายามกลางวัน ทว่าความหนาวเหน็บกลับมิได้บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย มู่หนานเสวี่ยทอดกายอยู่บนเตียงไม้ในเรือนพัก ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนาหนักที่คลุมกระชับขึ้นมาจนถึงทรวงอก เปลวไฟในเตาผิงค่อย ๆ ริบหรี่ใกล้มอดดับ เหลือเพียงถ่านแดงเรื...