บทที่ 2 รักแรกพบ
บทที่ 1
รักแรกพบ
‘ปึก!’
แก้ววิกกี้ในมือของ ‘ปรรณวัชร ธุวานันท์’ ทายาทคนรองของตระกูลธุวานันท์ ตระกูลที่โด่งดังและมีอำนาจที่สุดตระกูลหนึ่งในราชบุรี ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง บาเทนเนอร์ที่ยืนอยู่ใกล้จำต้องเหลียวสายตาหันไปมองเจ้านายด้วยความหวั่นเกรง เพราะตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้เกือบเที่ยงคืนเจ้านายเขายังยกแก้วไม่ขาด ท่าทีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
อีกอย่างพักหลังมานี้ ปรรณวัชรกำลังยุ่งอยู่กับการพัฒนาและขยายธุรกิจใหม่ของครอบครัวอย่างสวนอะโวคาโด้ที่เพิ่งเปิดตัวไปได้หนึ่งปีกับอีกสามเดือน ผลตอบรับดีเกินคาดเพราะในยุคปัจจุบันอะโวคาโด้เริ่มเป็นที่ต้องการในตลาดมากขึ้น ในกลุ่มคนรักสุขภาพสิ่งนี้คือสิ่งที่ขาดไม่ได้ เช่นนั้นปรรณวัชรจึงยุ่งในส่วนนั้นเป็นส่วนใหญ่ หนึ่งถึงสองวันต่อสัปดาห์เท่านั้นที่จะเข้ามาดูความเรียบร้อยที่ ‘PRANN’
ธุรกิจร้านอาหารที่ทำเงินเกินแปดหลักต่อปี ส่วนในช่วงกลางคืนเขาจะเปิดเป็นบาร์ ให้นักท่องราตรีได้ออกมาดื่มด่ำ และรื่นรมย์ไปกับเสียงเพลง
“เบา ๆ หน่อยเถอะไอ้ปัตถ์ เดี๋ยวได้ตายห่ากันพอดี”
“เสือก” คนถูกห้ามหันไปมองมือที่รั้งแก้วแอลกอฮอล์ตนเอาไว้ ก่อนจะเห็นว่าเป็น ‘ดนุนัย’ เพื่อนคนสนิทของตน จึงได้พรั่งพรูคำอวยพรส่งไปให้
“มาถึงก็ให้ศีลให้พรกูเลยนะ แล้วนี่เป็นห่าอะไรอีก ไอ้มินมันโทรไปบอกกูว่าเจ้านายมันนั่งแดกเหล้าตั้งแต่หัววันจนตอนนี้ยังไม่ยอมเลิกสักที”
“ไอ้เหี้ยมิน” คราวนี้ชายหนุ่มหันไปหาโกมินทร์ลูกน้องของตนเองที่นั่งยิ้มหน้าแหย่ ๆ อยู่ไม่ไกล
“ก็ผมเป็นห่วงนี่นาย ตั้งแต่ไปหาน้องสาวคุณวิว นายก็มานั่งหน้าอมทุกข์อยู่ตรงนี้”
“มันก็ห่วงมึงนั่นแหละ จะไปว่ามันทำไม แล้วที่มินมันบอกว่ามึงไปหาน้องสาววิวคือยังไงวะ?”
“มึงคงไม่รู้ว่าวิวมีน้องสาว”
“จริงเหรอ?” เรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อนจริง ๆ
“แต่น้องของวิว แม่ง!” ปรรณวัชรสถบออกมา ความไม่พอใจแทบล้นอก พอนึกถึงเรื่องที่ตนไปเจรจากับผู้หญิงคนนั้น แล้วก็นึกโมโห คนอะไรใจดำชะมัดทั้ง ๆ ที่คนนั้นเป็นพี่แท้ ๆ ของตัวเอง
“ทำไมล่ะ เขาไม่ยอมช่วยรึไง”
“เออดิ ถ้าแม่นั่นยอมดี ๆ กูจะมานั่งกลุ้มอยู่ตรงนี้เหรอ” ชนิศาต้องได้รับการรักษา โรคที่หญิงสาวเป็นอยู่ถึงจะหายไป แต่สิ่งที่ต้องการมันดันไม่ได้มาง่าย ๆ
“แล้วทำไมเขาถึงไม่ยอม พี่น้องกันไม่ใช่เหรอ?” ดนุนัยตั้งข้อสงสัย
“พี่น้องกัน แต่ก็เหมือนไม่เป็น วิวกับผู้หญิงคนนั้นแยกกันตั้งแต่วิวสิบห้า” เรื่องนี้เขาไม่ได้รู้สึกตื้นหนาบางเท่าไรนัก รู้แค่ว่า “พ่อแม่หย่ากัน วิวอยู่กับพ่อ ส่วนแม่นั่นก็อยู่กับแม่”
แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมชมจันทร์ถึงได้ทำท่าทีรังเกียจชนิศามากขนาดนั้น ทั้ง ๆ ชนิศาเองก็ไม่ได้มีท่าทีไม่ชอบต่อชมจันทร์เลยสักนิดเดียว
“แปลก ถ้าแยกกันอยู่ปกติพี่น้องเขารักกันไม่ใช่เหรอวะ?”
“กูก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ แม่นั่นโคตรเห็นแก่ตัว”
“แต่จริง ๆ เรื่องนี้มันก็อยู่ที่ความสมัครใจของเขาหรือเปล่า ถ้าเขาเต็มใจเดี๋ยวเขาก็ยอมเอง”
“แต่วิวรอไม่ได้ อาการวิวทรุดลงทุกวัน จะหาไขกระดูกจากคนอื่นมาเปอร์เซ็นต์เข้ากันได้ก็น้อย กูปล่อยให้วิวเป็นอะไรไปไม่ได้จริง ๆ ว่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นกูอยู่ไม่ได้...” ท้ายประโยคเข้ามีน้ำเสียงเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของปรรณวัชรแสดงถึงความกังวล ที่อยู่ภายในออกมาให้ดนุนัยได้เห็นจนหมดสิ้น
“มึงยังรักวิวอยู่เหรอ?”
“แล้วมีเหตุผลอะไรที่กูจะยังรักวิวไม่ได้”
“xวย” คราวนี้ดนุนัยส่งคำอวยพรให้ปรรณวัชร
“ก็กูจะรัก ใครจะทำไม”
ใช่...
ถ้าเขาจะรักแล้วใครจะห้ามได้ ทุกความห่วงใยที่เขามี เขามอบให้ชนิศาไปหมด ในสายตาของชนิศาไม่ได้มีแววผลักไสเท่ากับว่าเขามีสิทธิ์
“กี่ปีแล้ววะไอ้ปัตถ์”
“อะไร?”
“ก็ที่มึงรักวิว”
“ตั้งแต่วันแรกที่กูเจอเขา” ถ้านับก็ราว ๆ สิบห้าปี เขารักและคอยเฝ้ามองชนิศามาตลอด หญิงสาวเป็นรักแรกของเขาก็ว่าได้
จำได้ว่าวันแรกที่เจอชนิศา หญิงสาวมายืนแนะนำตัวอยู่หน้าชั้นเรียน เป็นผู้หญิงนัยน์ตาหวานซึ้งแต่ก็ยังแอบแฝงไปด้วยความเศร้าโศกอยู่ในนั้น เพียงแค่ยิ้มและได้สบตาหญิงสาวก็สามารถดึงให้เขาตกหลุมได้ในทันที เป็นการเจอหน้ากันครั้งแรกที่สร้างความประทับใจให้ไม่รู้ลืม
แต่เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนต้องจบลง เขาจึงเลือกไม่บอกความในใจของตัวเองออกไปก็แค่นั้น การเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ด้วยความรักของเขาคือสิ่งที่เขาอยากมอบให้ชนิศาไปตลอด
“รักแรกพบ ว่างั้น”
“เออ”
“น้ำเน่าจัดเลยว่ะ” เขาไม่ค่อยเข้าใจความรักของเพื่อนสักเท่าไร แต่พูดอะไรไปมันก็คงด่ากลับคืนมาลูกเดียว
“เสือก”
ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออก เท้าหนาก้าวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียงผู้ป่วย ปรรณวัชรเอื้อมมือปัดผมที่ปรกหน้าหญิงสาวออกแผ่วเบา นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าของชนิศาที่ซีดเซียวลงถนัดตา เขาไม่ชอบเลยที่หญิงสาวเป็นแบบนี้เลย ไม่ชอบสักนิดเดียว
ขณะที่ระหว่างนี้เขาก็พยายามเจอตัวของชมจันทร์อยู่ตลอด แต่หญิงสาวก็หลบหน้าไม่ยอมออกมาพบ จนล่วงมาเป็นสัปดาห์ ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีความคืบหน้าใด ๆ
“ปัตถ์” เสียงแหบแห้งของชนิศา เรียกขานชายหนุ่มหลังจากรับรู้ได้ถึงการมาของปรรณวัชร
“ใช่... ปัตถ์เอง เป็นยังไงบ้างวันนี้กินข้าวได้รึเปล่า” น้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยถูกส่งกลับไป
“กินได้สิ ปัตถ์ไม่ต้องเป็นห่วงวิวหรอก”
“โกหกกันรึเปล่า วิวชอบโกหกให้ปัตถ์สบายใจอยู่เรื่อย”
“จริงสิ ไม่เชื่อก็ถามพี่จักกี้ดู ใช่ไหมคะ... พี่จักกี้” ประตูห้องถูกเปิดออกพอดี ผู้จัดการส่วนตัวของดาราสาวเจ้าน้ำตาเดินเข้ามาพอดิบพอดี
“อะไรกันคะ พี่จักกี้พลาดอะไรไปรึเปล่า”
“ปัตถ์เขาบอกว่าวิวโกหก เรื่องกินข้าวค่ะ พี่จักกี้ยืนยันหน่อยว่าวิวไม่ได้โกหก”
“โอ้ย... พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่น้องวิวพูดเรื่องจริงค่ะน้องปัตถ์ พี่จักกี้นะคอยกำชับให้กินข้าวฉ่ำ ๆ เลยค่ะ จะได้หายไว ๆ” ผู้จัดการชายแต่ใจหญิงพูดออกมา ตามที่เตรียมการกันไว้กับชนิศาก่อนหน้านี้
“จริงนะครับ ไม่ได้โกหกผมทั้งสองคนนะ”
“แหม่ จริงสิจ๊ะคนหล่อของพี่จักกี้”
“เห็นไหม วิวพูดจริง ปัตถ์น่ะกังวลเกินไป ถึงวิวจะป่วยแต่วิวก็ยังกินข้าวได้อยู่นะ”
“ปัตถ์เชื่อก็ได้”
“แล้วมาหาวิวแต่เช้าแบบนี้ มีอะไรรึเปล่า”
“พรุ่งนี้ปัตถ์จะไปทำธุระนิดหน่อย อาจจะหายไปสักสัปดาห์”
“เป็นสัปดาห์เลยเหรอ?”
“ใช่ ไปคุยเรื่องส่งอะโวคาโด้น่ะ อยากไปด้วยตัวเองจะได้ตกลงอะไรกันได้ง่าย ๆ”
“เอาสิ ยังไงก็อย่าลืมโทรมาหากันบ้างนะ”
“ครับ ๆ คุณวิว ผมจะไม่ลืมโทรหาคุณหญิงวิวเด็ดขาดเลย”
“ทำเป็นพูดเล่นไปปัตถ์ ถ้าไม่โทรมาล่ะน่าดู”
“ปัตถ์จะลืมได้ยังไงล่ะ”
“ปัตถ์... แล้วเรื่องของน้องวิวล่ะ เป็นไงบ้าง”
“...” การที่ปรรณวัชรไม่พูด มันก็ทำให้ชนิศารู้แล้วว่า ชมจันทร์คงไม่ยินยอม
“ไม่เป็นไรหรอกปัตถ์ ถ้าเขาไม่อยากช่วย ก็ไม่เป็นไร”
“จะไม่เป็นไรได้ยังไง วิวต้องการสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นมีนะ อีกอย่างวิวเป็นคนในครอบครัวแท้ ๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่คิดช่วย” น้ำเสียงปรรณวัชรหงุดหงิดชัดเจน ยามพูดถึงชมจันทร์
“ก็เขาไม่อยากช่วย เราจะไปบังคับเขาได้ยังไงล่ะปัตถ์ ไม่เป็นไรหรอก วิวรอได้ อาจมีสักคนที่ไขกระดูกเข้ากับวิวได้”
“ไม่ต้องห่วงนะวิว ปัตถ์จะยอมทำทุกทาง ไม่ว่ายังไงปัตถ์ก็จะลากผู้หญิงคนนั้นมาให้ได้” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปประคองดวงหน้าของหญิงสาว แววตาเขามุ่งมั่นอยากให้ชนิศาเชื่อใจเขา
“ขอบคุณนะปัตถ์” เธอขอบคุณเขาจากใจจริง ๆ ที่ผ่านมาปรรณวัชรคอยอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดอย่างไรกับตนเอง แต่เธอไม่อาจรับความรักของเขาได้ หน้าที่และการงานของเธอมันดีกว่าหากไม่มีเรื่องความรักมาผูกมัด ทว่ามันก็ดีที่มีปรรณวัชรอยู่แบบนี้
“เพื่อวิว ปัตถ์ทำได้ทุกอย่าง”
การเดินทางมาที่เกาะช้าง ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่นั่งเรือครั้งแรกแบบชมจันทร์สักเท่าไร เพราะกว่าจะถึงเธอก็โก่งคอให้อาหารปลาในทะเลไปเสียหลายรอบ ขนาดยามที่ถึงฝั่งเท้าแตะลงบนพื้นทราย เธอยังรู้สึกเหมือนตัวเองยังยืนอยู่บนเรืออยู่เลย แบบนี้ตายแน่ไอ้ชม
“ไหวไหมครับหนูชม” ลุงคนเรือที่ขับเรือไปรับเธอมาจากฝั่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากเห็นท่าทีไม่ค่อยดี
“ไหวค่ะลุงแมน แต่ขอชมปรับตัวแปบนะคะ” ประสบการณ์การนั่งเรือครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหากนานเข้าคงชินไปเอง
“ครั้งแรกใช่ไหมครับเนี่ย” คนสูงวัยหัวเราะเบา ๆ
“ใช่ค่ะ ไม่คิดว่าจะทรมานมากขนาดนี้ ชมแทบเป็นลม”
“ครั้งแรกส่วนใหญ่ก็แบบนี้แหละครับ มาเถอะเดี๋ยวลุงหาอะไรให้ดื่มแก้เมา แต่ก่อนอื่นเดี๋ยวลุงพาหนูชมไปส่งที่รีสอร์ทก่อน”
“ขอบคุณค่ะลุงแมน”
ชมจันทร์ขนของไปเก็บไว้ยังรีสอร์ท ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากหมู่บ้านที่ตนต้องไปจัดการเรื่องสำคัญไม่ไกลนัก พื้นที่แถวนี้โดยส่วนใหญ่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวก็จริง แต่ในบางส่วนของเกาะก็ยังคงเป็นพื้นที่ธรรมชาติ เป็นที่อยู่อาศัยของชาวบ้านเพื่อทำการประกอบอาชีพประมงควบคู่กับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
คนที่นี่ดำรงชีพและปรับตัวตามยุคตามสมัย ไม่เคยขัดต่อการพัฒนาและวางรากฐานการท่องเที่ยวของเกาะให้แข็งแรง ทว่าในเรื่องพวกนี้อย่างไรก็ต้องมีขอบเขตให้กัน การขยายและสร้างรีสอร์ทเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่ามันอาจดีกว่านี้หากคนพวกนั้นไม่รุกล้ำพื้นที่ทางธรรมชาติ และผลักไสชาวบ้านที่อยู่กันมาอย่างยาวนานให้ออกไป
“ป้ายพวกนี้อยู่นานหรือยังคะ”
“ก็หลังจากที่พวกเราติดต่อคุณทนายไปนั่นแหละครับ” ผู้ใหญ่บ้านบอก
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาบริเวณหมู่บ้าน ชมจันทร์มองเห็นป้ายไม้ขนาดใหญ่ปักอยู่กับทรายละเอียดหน้าทางเข้า เป็นคำสั่งให้ชาวบ้านย้ายออกไปจากพื้นที่ในระยะเวลาสามเดือน ชาวบ้านอยากดึงป้ายออกใจแทบขาดเพราะใครผ่านไปผ่านมาก็ย่อมเห็น แต่เพราะกลัวเรื่องกฎหมายเลยไม่กล้าลงมือ
แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่แบบนั้น ป้ายพวกนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้คำสั่งของรัฐบาล เช่นนั้น... ในทางกฎหมาย เธอมีสิทธิ์ถอดมันออก
“ลุงแมนถ่ายรูปป้ายพวกนี้ไว้แล้วใช่ไหมคะ?” เธอถาม
“เรียบร้อยแล้วครับ”
ทันใดนั้นชมจันทร์มองหาบางอย่าง ก่อนเธอจะเจอกับเป้าหมายแล้วก้าวเท้าอาด ๆ เดินไปหยิบมา เป็นไม้พายเก่า ๆ อันหนึ่งท่ามกลางความสงสัยของทุกคน
“คุณทนายจะทำอะไรครั-”
‘ปัง!’
ยังไม่ทันผู้ใหญ่บ้านถามให้จบ ชมจันทร์ก็ยกไม้พายขึ้นแล้วฟาดเข้าไปที่ป้ายแรง ๆ เธอฟาดมันซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้นราว ๆ ห้าทีได้ ก่อนป้ายไม้จะล้มลงไปกองอยู่บนพื้น
‘ปึก!’
ชมจันทร์เขวี้ยงไม้พายทิ้งตามไป เช็ดเหงื่อที่ผุดผายออกมาจากดวงหน้านิดหน่อย ก่อนจะหันไปหาผู้ใหญ่บ้าน
“ถ้าพวกมันเอามาติด ผู้ใหญ่ก็ถอนออกได้เลยค่ะ ไม่ต้องกลัว ป้ายพวกนี้ไม่ได้มีผลอะไรทางกฎหมาย” เธอไม่เคยกลัวพวกนี้เลยสักนิด สิ่งที่พวกมันทำได้ก็มีแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า แน่นอนว่ามันน่าสมเพช
“แล้วถ้าพวกนั้นจะฟ้อง ชมจะสู้ให้เอง”
