ดอกไม้ลนไฟ

บทนำ

“วิวจะรีบหาย แล้วรีบกลับมาหาทุกคนนะคะ”

เสียงหวาน ๆ ที่ดังออกมาจากโทรทัศน์แบรนด์ดัง ทำให้คนที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดกองเอกสารในช่วงพักกลางวันต้องหันไปมอง ก่อนมองหารีโมทและเปลี่ยนไปช่องอื่นอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่ดูต่อเหรอ?” สาวรุ่นพี่หันไปถามรุ่นน้องที่นั่งอยู่ด้านหลังตนเอง สีหน้าดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร

“ไม่หรอกค่ะ มีแต่เรื่องไร้สาระ”

ทนายสาววัยยี่สิบห้าปีตอบปัดไม่ใส่ใจ หากเป็นเรื่องของ ‘ชนิศา’ แล้ว ‘ชมจันทร์’ ไม่เคยคิดอยากใส่ใจสักนิด อีกอย่างเธอไม่เคยอยากรับรู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่รู้ทำไมชอบโผล่หน้ามาตามสื่อโซเซียลให้เธอเห็นตลอด ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าหงุดหงิด

แม้กระทั่งขับรถอยู่ตามท้องถนน ใบหน้าผู้หญิงคนนั้นก็เด่นหลาไปทั่ว หากเธอรวยสักหน่อย สัญญาเลยว่าจะเรียกช่างให้มาถอดออกไปทิ้งให้หมด แต่ติดตรงที่เธอไม่ได้รวยสมใจอยากนี่สิ

“นี่ชม”

“คะ?”

“เราไม่ชอบคุณวิวเขาเหรอ พี่เห็นเวลามีข่าวเขาทีไร ชมก็ชอบเปลี่ยนช่องไม่ก็ปิดหนี” กรกนกร้องถามเพราะสงสัย

“ก็ปกตินะคะ ชมแสดงออกแบบนั้นเหรอ?” สงสัยความเกลียดชังที่เธอมีให้ผู้หญิงคนนั้น มันคงจะมากเกินไปจนแสดงออกมาให้ใครต่อใครเห็น

“ชัดเจนเลยค่ะคุณน้อง”

“อย่างชมเหรอคะ? จะไปไม่ชอบคุณวิวที่แสนดีของพี่ไก่ นางฟ้านางสวรรค์ขนาดนั้น ใคร ๆ ก็ชอบค่า” แต่เธอเกลียด เธออาจเป็นส่วนน้อยแต่จะให้เธอทำใจชื่นชอบผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ได้ มันดูเสแสร้งจนอยากจะอาเจียนออกมา

“แหม่ ประชดเก่งนะยัยคนนี้ แล้วนี่เรื่องคดีที่เกาะช้างเป็นไงบ้าง คุยกับลูกความหรือยัง?”

“ชมคุยผ่านข้อความกับผู้ใหญ่บ้านไปแล้วค่ะ แต่เดี๋ยวสัปดาห์หน้าชมจะนั่งรถไปที่เกาะ อยากไปหาข้อมูลเพิ่มเติมด้วย”

“พี่ว่าคดีนี้มันอันตรายไปหน่อยไหมชม เราคิดดีแล้วเหรอ?” สีหน้าของกรกนกเป็นห่วงรุ่นน้องในสำนักงานทนายเดียวกัน แม้รู้จุดประสงค์ว่าชมจันทร์อยากช่วยเหลือชาวบ้าน แต่การที่เอาตัวเองไปเสี่ยงกับพวกผู้มีอำนาจ มันก็น่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ใคร ๆ ต่างรู้ดีหากผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่คิด จุดจบอาจไม่ได้สวยเสมอไป

“ชาวบ้านเดือดร้อน ชมปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ พี่ไก่ไม่ต้องห่วงนะคะ ชมจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี”

เธอเป็นทนายอาสาที่เข้าไปช่วยฟ้องร้องเกี่ยวกับคดีการพัฒนาโครงการสร้างรีสอร์ทในพื้นที่ของเกาะช้าง ตอนนี้ชาวบ้านเดือดร้อนกันมากเพราะพวกนั้นรุกล้ำที่พักอาศัยของชาวบ้าน ทั้งยังส่งผลต่อสิ่งแวดล้อมรวมถึงวีถีชีวิตของชาวบ้าน และติดป้ายไล่ออกจากพื้นที่ภายในสามเดือน

ชาวบ้านที่อยู่มาก่อนไม่คิดยินยอมง่าย ๆ เพราะพื้นที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่สาธารณะไม่ได้ขึ้นตรงกับเจ้าของคนไหน นั่นเท่ากับว่าพวกเขามีสิทธิเพียงพอในการอยู่ที่นั่น พวกนายทุนที่จะมาลงทุนก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมายึดเอาพื้นที่ตรงนั้นไปเป็นของตัวเอง

“รู้ทั้งรู้ว่ามันอันตราย”

“ชมอยากช่วยพวกเขาจริง ๆ ค่ะ ถ้าต้องถูไล่ออกจากที่ที่เคยอยู่มาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ ใครบ้างจะไม่เสียใจ”

“ก็จริงของเรา ถ้าอยากให้พี่ช่วยเรื่องไหนก็บอกได้เลยนะ”

“ได้เลยค่ะพี่ไก่ ขอบคุณนะคะ”

“ชม มีคนมาหาน่ะ” ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกด้วยมือของเจ้าของที่นี่อย่างเขมจิรา ทนายสาววัยสามสิบแปดผู้มากความสามารถอีกคนหนึ่ง

“มาหาชมเหรอคะ?” ชมจันทร์นึกสงสัย โดยปกติเธอไร้ญาติ ส่วนมิตรนั้นก็มีเล็กน้อย นึกไม่ออกว่าใครที่ต้องการพบเธอ

“ใช่ แต่ดูเหมือนไม่ใช่ลูกความเรานะ พี่ก็เพิ่งเคยเห็นหน้า แต่หล่อมาก หุ่นดีสุด ๆ ใจพี่นี่แทบละลายแหนะตอนเห็นเขา” เขมจิราแสดงท่าทีให้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นหล่อเหลาเอาการมากขนาดไหน นั่นยิ่งทำให้ชมจันทร์ขมวดคิ้วแน่น

“ถ้าหล่อขนาดนี้รีบไปเลยค่ะคุณน้อง เผื่อน้องสาวพี่จะได้มีเกณฑ์มีผัวกับคนอื่นเขาสักที”

“พูดอะไรคะเนี่ยพี่ไก่ เขาก็คงมาติดต่อเรื่องคดีนั่นแหละค่ะ มีผงมีผัวอะไรเล่า” เธอตอบยิ้ม ๆ พลางหัวเราะ พวกพี่ ๆ เธอนี่นะ อยากให้เธอมีหนุ่มเหลือเกิน

“โสดมาตั้งแต่เกิด หาหนุ่มมาทำให้ใจกระชุ่มกระชวยบ้างเถอะ จะได้เลิกบ้างานบ้าง” คราวนี้เขมจิราเสริม

“ก็ถ้ามีแล้วมันเฮงซวย เราจะมีมันไปทำไมล่ะคะ”

“ก็จริงของแก” ข้อนี้ทั้งเขมจิราและกรกนกกลับเห็นด้วย

“เดี๋ยวชมออกไปหาเขาก่อนนะคะ เผื่อเขามีเรื่องสำคัญเดี๋ยวจะรอนาน”

“จ้า แต่อย่าลืมขอเบอร์นะ คนนี้พี่ให้เต็มร้อย”

“พี่ไก่ พี่เข็ม!” ทนายรุ่นน้องหันไปเอ็ดพี่สาวทั้งสองด้วยสายตา พลางส่ายหัวเบา ๆ และรีบเดินออกไปนอกห้องเพื่อตรงไปยังห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง ส่วนเขมจิราและกรกนกก็พากันหัวเราะร่าที่ได้แกล้งน้องสาวคนสนิท

“สวัสดีค่ะ มาห- คุณ” เสียงหวาน ๆ ถูกกลืนลงคอ เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นใคร

“ดูเหมือนเธอจะจำฉันได้” ไม่ใช่น้ำเสียงที่ดูเป็นมิตร แต่ ‘ปรรณวัชร’ ก็ไม่ได้แสดงท่าทีความเกลียดชังออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้ขนาดนั้น

“ถ้าจะมาพูดเรื่องเดิม ๆ ก็เชิญกลับไป”

ก่อนหน้านี้ เธอเคยพบกับปรรณวัชรมาก่อนแล้ว ยอมรับว่าถ้าไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้ หากเธอไปเจอเขาข้างนอก ก็คงจะตกหลุมรักแบบที่ไม่ต้องสงสัย ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและมวลกล้ามแข็งแรง เขาคือชายในฝันของสาว ๆ หลายคนรวมถึงเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ผู้ชายคนนี้เป็นคนใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนั้น มองก็รู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับชนิศา

“วิวเป็นพี่สาวเธอนะ เธอก็รู้ว่ามีแค่เธอคนเดียวที่ช่วยวิวได้”

“แล้วยังไง?”

ใช่...

ชนิศา คือพี่สาวแท้ ๆ ของชมจันทร์ เป็นพี่สาวที่ครั้งหนึ่งเคยได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ต่างคนต่างอยู่ ราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตลอดเวลาที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นทำเหมือนว่าเธอไม่เคยอยู่บนโลก มองข้ามไปทุกอย่าง แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้โผล่มา

“แล้วยังไงอย่างนั้นเหรอ?” คิ้วเข้มของปรรณวัชรขมวดเข้าหากัน เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ จะใจดำอำมหิตกับพี่สาวตัวเองได้มากขนาดนี้

“น่าแปลกใจนะ ทนายที่ชอบช่วยคนอื่นอย่างเธอ แต่กลับหมางเมินพี่ตัวเอง”

“ก็ไม่ได้มาให้เงินฉัน แล้วทำไมฉันต้องช่วย คนมีเป็นล้านชื่อเสียงก็มี ลงประกาศหาสิ เดี๋ยวก็มีคนวิ่งกรูเสนอหน้าเข้ามาช่วยนับไม่ถ้วน แล้วก็เลิกมาวุ่นวายกับฉัน”

“เธอพูดแบบนี้… ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?” เสียงของปรรณวัชรแข็งกร้าวขึ้น ดวงตาเข้มเจือทั้งโกรธทั้งผิดหวัง ผู้หญิงคนนี้แย่กว่าที่เขาคิดเอาไว้มากจริง ๆ หากทำอย่างที่ชมจันทร์พูดถ้าทำได้คงทำไปแล้ว แต่โรคที่ชนิศาเป็นอยู่การรักษาจะเป็นผลดีที่สุด หากว่าสิ่งนั้นมาจากคนใกล้ชิดทางสายเลือด

“หรือเธอจะต้องรอให้วิวตายก่อน ถึงจะรู้สึกพอใจ?”

“ใช่ รอให้ตายก่อนแล้วค่อยมาบอกฉัน ถึงตอนนั้นจะช่วยจัดงานศพให้อย่างดี”