บทที่ 106 18/6

“ฉันไม่เป็นไร” ตรัสเบาแต่ลมหายพระทัยยังเป็นปกติ “ฉัน... ปล่อยอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ ท่านชายทรงฟั่นเฟือนไปแล้ว เห็นทีฉันต้องจัดการอะไรบางอย่าง พยุงฉันกลับเข้าไปในห้องทีแล้วก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใคร”

ทรงไว้พระทัยนางสนองโอษฐ์คนนี้เพียงผู้เดียว เพราะตามกันมานับแต่เป็นสาว หญิงวัยใกล้กันคอยพยุงพากันกลับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ