บทที่ 36 7/2

“บุ้ง อยู่คุยกับมันหน่อยสิ โต ๆ กันแล้วน่า”

จีรัณอยู่เป็น เขาเดินผ่านธารณ์ หยุดและวางมือลงบนบ่าหนา

“ไม่นึกว่าแกจะทำจริงว่ะ” คำพูดกับรอยยิ้มมุมปาก และดวงตาวิบวับนั่นช่างกวนโอ๊ยเหลือเกิน แต่โทษทัณฑ์อาจจะลดลงกึ่งหนึ่งก็ได้เพราะจีรัณก้าวยาว ๆ ไปดักหน้าจรรย์ธรไว้ “ห้าปีแล้วนะบุ้ง ถามใจตัวเองดี ๆ ก่อน ถ...