บทที่ 37 7/3

“พี่ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ”

อ้อมกอดอบอุ่นแผ่วเบานั้นโอบจากทางด้านหลัง จรรย์ธรชะงักขณะกำลังพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เธอกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ เมื่อรู้สึกถึงใบหน้าคร้ามคมที่ซุกแนบข้างกลุ่มผม เป็นกิริยาอย่างที่เคยเป็นยามเขางอนง้อเมื่อต้องขัดใจเธอ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ด้วยความทรงจำหนหลังรุกเข้าจู่โจมโดยไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ