บทที่ 2 2

ปกป้องตัวเองเท่านั้น

โรเจอร์ยังคิดต่อ เหมือนอย่างเช่นครั้งนี้ที่ชายหนุ่มชาวไทยผู้ไม่รู้ว่าชะตากรรมตัวเองว่ากำลังจะถึงฆาตที่กล้าไปทำลายแก้วตาดวงใจของครอบครัวเฮลตันให้ต้องอับอายเสียใจจากการตั้งครรภ์โดยไม่มีพ่อของเด็ก และนี่คือสาเหตุสำคัญของการเดินทางมาประเทศไทย หลังจากเจ้านายเขาเค้นถามจากคุณหนูวิโอเล็ตมาได้ว่าใครเป็นพ่อ โดมินิกก็สั่งให้เขาสืบประวัติไอ้หนุ่มดวงจู๋อย่างเร่งด่วน ทันทีที่เจ้านายเขารู้ก็วางแผนการเดินทางมาประเทศไทยทันที

“ผมเตรียมรถกับคนขับที่ชินเส้นทางไว้เรียบร้อยแล้วครับ นักสืบที่เราให้คอยตามก็ให้ข้อมูลบ้านกับที่ทำงานมาหมดแล้ว วันนี้ไอ้หนุ่มนั่นไปทำงานครับ เราไปดักเจอตอนเย็นรับรองต้องได้ตัวมาอย่างแน่นอน งานนี้ไม่พลาด”

โดมินิกแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ดีมาก ฉันอยากเจอหน้ามันเร็วๆ ไอ้คนสารเลว ทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ฉันอยากเจอหน้ามันนัก ฉันจะอัดมันให้เละด้วยตัวฉันเอง แล้วฉันจะลากคอมันไปขอโทษวิโอเล็ตให้ได้ มันจะต้องรับผิดชอบสิ่งที่มันทำไว้อย่างสาสมไอ้เจตนิพัทธ์”

ภายในร้านกาแฟแบรนด์ดัง โดมินิกลงจากเครื่องบินแล้วกำลังนั่งรอให้โรเจอร์นำรถมารับ โดยระหว่างนั้นเขาก็อ่านแฟ้มประวัติของครอบครัวเจตนิพัทธ์ไปด้วย เขาอ่านจบและปิดลงอย่างไม่สนใจอีกต่อไปเนื่องจากสมองชาญฉลาดจดจำได้หมดในเวลาเพียงไม่กี่นาที โดมินิกเหยียดยิ้ม ครอบครัวเจตนิพัทธ์มีจุดโหว่ให้เขาเล่นงานได้หลายอย่างอย่างแรกก็คือเรื่องธุรกิจที่เริ่มขาดสภาพคล่อง เขาก้มมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ใกล้ได้เวลาที่จะไปสะสางเรื่องเจตนิพัทธ์ให้เสร็จเสียที

ร่างสูงลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่ ดันประตูออกไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ไม่สนว่าจะมีสาวๆมองตามตาปรอยพร้อมจะทอดสะพานคอนกรีตมาให้อย่างไร เพราะเขามีจุดมุ่งหมายอย่างอื่นที่สำคัญกว่า ทว่าดวงตาสีฟ้าต้องเบิกกว้าง นิ่งงันอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างบอบบางคุ้นตาเดินผ่านหน้าไปในอีกฟากถนน เขาเพ่งมองอยู่ครู่ถึงมั่นใจว่าเขาจำคนไม่ผิด

“ไม่คิดว่าจะมีโชคสองชั้น” โดมินิกหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายพราวระยับ

อีกฟากตรงข้ามหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางในชุดเดรสทำงานพอดีตัวสีดำสนิทกำลังเดินเร็วๆ ออกมาจากร้านอาหารร้านหนึ่ง เธอเดินปะปนกับคนอื่นๆที่เป็นเพื่อนร่วมทาง แต่ความสวยเปล่งปลั่งของเธอกระจายออกแผ่รอบตัวจนสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง

โดมินิกรีบก้าวออกมาจากประตู แล้ววิ่งข้ามถนนตรงไปทางที่เธอเดินปะปนกับคนอื่นๆ โดมินิกคิดว่าเขาจำไม่ผิดเธอคือ พบขวัญ ทวีกานต์ คู่นอนคืนเดียวที่หนีหายจากเขาไปทันทีในวันรุ่งขึ้น เธอเป็นอดีตพนักงานของเขาด้วยอีกหนึ่งตำแหน่งแต่ก็ลาออกไปทันทีหลังจากผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนด้วยกันซึ่งเขาอยากรู้นักว่ามันเกิดอะไรขึ้น

พบขวัญทำให้เขาเสียความมั่นใจพอควร เขาทำอะไรพลาดไปเธอถึงได้รีบร้อนจากไปไม่แม้กระทั่งบอกลา โดมินิกเสียดายที่ยังรู้จักเธอไม่เต็มที่ กินเธอไม่เต็มคราบ แต่เธอก็มาชิงลาออกหนีกลับบ้านเกิดเมืองนอนเสียก่อน

แม้ไม่รู้ว่าเธอจะเดินไปสิ้นสุดที่ไหน แต่เขาจะต้องตามไปคุยกับเธอให้รู้เรื่อง เขารีบสาวเท้าเร็วๆจนทันเธอขณะเธอเดินเข้าไปภายในศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง ด้วยเสียงดังจอแจ กับความพลุกพล่านของคนที่มาช้อปปิ้งทำให้คนที่ถูกตามมานานไม่ทันสังเกต

โดมินิกจำดวงตาคู่หวาน กับรอยยิ้มสดใสของพบขวัญได้ เธอน่ากินและถ้ามีโอกาสได้กินซ้ำสองเขาจะไม่ปล่อยโอกาสนั้นแน่ ร่างสูงใหญ่เดินตามร่างเล็กบางเข้าไปถึงด้านในศูนย์การค้า โดมินิกเห็นเธอหายเข้าไปในมุมที่เป็นห้องน้ำหญิง จะเดินตามเข้าไปก็ต้องชะงักฝีเท้าไว้อย่างใจเย็น ก็พอดีกับเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น โดมินิกกดรับเขารู้ว่าเป็นโรเจอร์ตั้งแต่ยังไม่มองชื่อคนโทรเข้ามาด้วยซ้ำ

“ว่าไง มาถึงแล้วหรือ รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันทำธุระเสร็จจะตามไป เท่านี้ก่อน” โดมินิกวางสายทันทีอย่างไม่มีอารมณ์จะคุยต่อ ตอนนี้มีอารมณ์อย่างเดียวคืออยากสานสัมพันธ์กับเธอคนนั้น พบขวัญ เขาจะต้องถามถึงสาเหตุที่เธอหนีหายไปพร้อมกับต้อนเธอขึ้นเตียงให้ได้อีกครั้ง

เสียงน้ำในอ่างถูกก็อกดันปิด พบขวัญหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือก่อนสะพายกระเป๋าแนบลำตัวแล้วผลักประตูห้องน้ำออกมา เธอเดินเร็วๆไปที่ลานจอดรถ วันนี้เธอออกมากินข้าวกลางวันนอกบริษัทฯเพราะต้องมาซื้อของใช้เข้าบ้าน เลยต้องยอมฝ่ารถติดออกมา ทั้งนม ทั้งแพมเพิร์สหมดพร้อมกันพอดีจนไม่สามารถรอได้อีกต่อไป หัวอกคนเป็นแม่กลัวลูกจะอดก็ต้องรีบออกมาหาซื้อไว้แม้นมจะมีราคาแพงขึ้นตลอดแต่ทุกๆเดือนมันคือสิ่งแรกที่เธอจะซื้อเข้าบ้านก่อน ส่วนตัวเธออดได้แต่ลูกอดไม่ได้

และด้วยความรีบเร่งกลัวเข้างานไม่ทันพบขวัญจึงไม่ทันระวังตัว ไม่รู้ว่ามีใครเดินตามออกมาด้วย พอหันกลับไปร่างบางก็ถูกมือหนาของใครไม่รู้คว้าตัวไว้แล้วดึงเข้าไปที่ประตูหนีไฟด้านหนึ่ง

ด้วยความตกใจพบขวัญหวีดร้องลั่น แต่ถูกมือหนาปิดปากไว้ ร่างบอบบางใช้ปลายรองเท้าส้นสูงกระแทกลงไปบนรองเท้าอีกฝ่ายเพื่อให้ร่างกายหลุดพ้นพันธนาการแต่เขาหลบทัน เธอมองคนทำเรื่องอุกอาจด้วยดวงตาหวาดผวาก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจตามด้วยประหลาดใจ