บทที่ 8 8

โดมินิกเหยียดยิ้ม ก่อนจะหันไปหาหลักฐาน “ไม่เชื่อเหรอ ไม่เชื่อผมมีหลักฐานให้คุณดู”

พบขวัญมองผ่านไหล่ของโดมินิกออกไปนอกรถเมื่อเห็นตัวช่วย “คุณตำรวจคะ ทางนี้ค่ะทางนี้”

พบขวัญโบกไม้โบกมือแล้วตะโกนสุดเสียง โดมินิกหันหลังไปมองนอกระจก แค่แวบเดียวเท่านั้นแต่แม่สาวมือไวก็ตะครุบเอาน้ำหอมทรงสามเหลี่ยมปิรามิดที่วางหน้าคอนโซลทุบเข้าให้ที่ศีรษะของเขาอย่างแรงแล้วรีบเปิดประตูวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต 

“โอ๊ย!” โดมินิกร้อง มือกุมศีรษะ เลือดสีแดงเข้มซึมเส้นผมจนชุ่มแล้วไหลย้อยลงมาจากหน้าผากเป็นทางยาว

หากว่าเขามีลูกน้องติดตามมาด้วยป่านนี้พวกนั้นคงลากตัวเธอกลับมาให้เขาลงโทษได้แล้ว แต่เพราะเขาควบขี่พาหนะคู่ใจมาเพียงลำพัง หลังรู้ว่าผู้หญิงที่เจตนิพัทธ์ขอแต่งงานเป็นใครแล้วพักอาศัยอยู่แถวไหนแต่โชคเข้าข้างเขาเสียก่อนเพราะยังไม่ทันจะไปถึงที่พักของเธอก็เจอหน้ากันเสียก่อนครั้งหน้าถ้าเจอกันอีก รับรองเขาเอาคืนแน่อาจจะมีเหตุการณ์เลือดไหลแต่มันจะไม่ใช่เลือดที่ออกมาจากร่างกายเขาแต่มันจะเป็นเลือดซิบๆ ที่จะไหลซึมออกมาบ้างยามที่เขาขับเคลื่อนในร่างกายเธออย่างสุดมันสักสองสามชั่วโมง

“โธ่โว้ย! แสบนักเจออีกทีเถอะจะเอาคืนให้สาสม รับรองจะทำให้เดินไม่ได้ไปอีกหลายวัน ดูสิคราวนี้จะบ่นอีกไหมว่าผมไม่ได้เรื่อง” โดมินิกฟาดกำปั้นกระแทกกับคอนโซลรถด้วยความรู้สึกหลากอารมณ์

“น้องแทนอาการกำเริบอีกแล้วหรือคะ เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ ทำไมถึงป่วยขึ้นมาอีก โธ่ น้องแทน” เสียงปริ่มจะขาดใจของพบขวัญที่รีบบึ่งรถตรงมาที่โรงพยาบาลหันมาถามพี่เลี้ยงวัยเกือบห้าสิบที่เธอจ้างให้ดูแลลูกชาย

เธอกำลังขับรถกลับบ้านด้วยความหวาดกลัวเพราะกลัวใครบางคนจะตามมาแต่สายพิณก็โทรเข้ามาบอกเสียก่อนว่าแทนคุณเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคปอดอักเสบ

“คุณหมอบอกว่าโตขึ้นก็จะหายมีเด็กจำนวนมากเป็นโรคนี้ ถ้ายังไงน้องแทนโตขึ้นให้พาไปว่ายน้ำบ่อยๆ ออกกำลังกายเยอะๆให้ปอดขยายก็จะหายเร็วขึ้น ตอนนี้คุณขวัญต้องเข้มแข็ง มีกำลังใจมากๆนะคะ อย่าท้อไม่อย่างนั้นน้องแทนจะไม่เหลือใคร”

พบขวัญพยักหน้ารับอย่างคิดได้ ยกมือป้ายน้ำตาออก เธอจะอ่อนแอไม่ได้ เธอยังมีลูกน้อยที่ต้องเลี้ยงดูให้เติบใหญ่หากขาดเธอไปสักคนลูกชายจะเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่รู้ทำไมยามอากาศเปลี่ยนที่ไร หนูน้อยจะมีอาการหอบบ่อยๆ สังเกตง่ายๆ คือชายโครงที่มีการยุบขยายตัวผิดปกติ คนเป็นแม่ก็จะต้องรีบหอบลูกไปโรงพยาบาลเพื่อพ่นยาเป็นอันดับแรกแล้วหนูน้อยก็จะหวาดกลัวร้องเสียงดัง ก่อนจะรักษาอาการอื่นตามลำดับต่อไป

“ขอบคุณป้าพิณมากนะคะที่เตือนสติขวัญแล้วนี่น้องแทนหลับไปนานหรือยังคะ” 

“หลับไปก่อนคุณขวัญมาถึงครู่เดียวเองค่ะ เดี๋ยวนี้มีหมอเก่งมากมาย หยูกยาก็ทันสมัยยังไงน้องแทนก็ต้องหาย” สายพิณพูดปลอบใจอีกครั้ง แต่ในใจก็คิดหางานใหม่ไปด้วย ถึงจะสงสารเด็กแต่ก็รักตัวเองมากกว่า ระยะหลังมานี้คุณแม่ยังสาวผู้เป็นนายจ้างมักจ่ายค่าเลี้ยงดูล่าช้าจนนางไม่ค่อยชอบใจเท่าไร ตอนนี้เพื่อนของนางที่ทำงานเป็นแม่บ้านในโรงงานโทรมาบอกว่ามีแม่บ้านลาออกกำลังขาดคนอยู่ นางจึงอยู่ในระหว่างการตัดสินใจแต่ที่ยังไม่ไปกะทันหันเพราะยังนึกเห็นใจอยู่เพราะพบขวัญก็ไม่ได้ใจจืดใจดำไม่เคยพูดจาดูถูกเลยสักครั้งติดแค่ปัญหาเรื่องเงิน 

ร่างเพรียวบางละสายตาจากลูกชายที่นอนหลับพริ้มอยู่มาพึมพำขอบคุณพี่เลี้ยงสูงวัย ร่างเล็กป้อมอยู่ในชุดคนไข้ลายตุ๊กตาหมีน่ารักแต่เธอไม่อยากให้ลูกชายต้องอยู่ในชุดแบบนี้เลยหากเลือกได้ แต่ทำอย่างไรได้เธอกำหนดชะตาชีวิตให้ลูกหรือแม้แต่ตัวเองไม่ได้

แทนคุณป่วยเป็นโรคปอดอักเสบ หมอตรวจพบตั้งแต่คลอดออกมาได้หนึ่งเดือนและเป็นซ้ำอยู่บ่อยๆ หมอบอกว่าติดจากเชื้อไวรัสชนิดหนึ่งทำให้หลอดลมอักเสบจากนั้นก็ลงปอด ปอดจะเริ่มเป็นฝ้าขาว เธอตกใจกับสิ่งที่คุณหมอบอกในเวลานั้นแล้วเร่งหาเงินมาเป็นค่ารักษาพยาบาลให้ลูกชายทันที ค่าใช้จ่ายเกือบห้าหมื่นบาทต่อการรักษาหนึ่งครั้งบางครั้งหากต้องนอนหลายวันก็มากกว่านั้น เงินเดือนเธอสูงก็จริงแต่เจอค่ารักษาพยาบาลแบบนี้บ่อยๆ พบขวัญก็ชักหน้าไม่ถึงหลังเช่นกัน บางเดือนเธอต้องใช้วิธีรูดบัตรเครดิตไปก่อนแล้วค่อยผ่อนจ่ายทีหลัง จะหวังพึ่งญาติพี่น้องเธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่ บุพการีทั้งสองเสียชีวิตลงแล้วจากอาการป่วยหนัก บิดาเครียดจากธุรกิจรับเหมาก่อสร้างล้มละลายจนทำให้เส้นเลือดในสมองแตกเสียชีวิตขณะส่งโรงพยาบาล ส่วนมารดาก็ตรอมใจจากเรื่องบิดาและป่วยด้วยโรครุมเร้าเสียชีวิตตามไปอีกคนในอีกหนึ่งเดือนถัดมาทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียวโดยไร้ที่พึ่ง

ตอนนั้นเธอกลับถึงเมืองไทยแล้ว เธอเสียใจเรื่องบิดามารดาอยู่นานเป็นเดือน จนพบว่าตัวเองตั้งท้องได้สามเดือน นับว่าเป็นช่วงชีวิตที่เจอเรื่องหนักที่สุด สมองของเธอวนเวียนระหว่างความคิดชั่วร้ายถ้าไม่อยากอับอายก็ต้องทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแต่ในที่สุดสมองฝ่ายดีบอกว่าแม้แต่สัตว์มันยังรักลูกของมันแต่เธอเป็นคนทำไมไม่รักลูก ทารกในครรภ์ไม่มีความผิดเธอต่างหากที่เป็นคนผิดเขาคือของขวัญที่สวรรค์ประทานมาให้หลังเสียบิดามารดาไป