บทที่ 11 เริ่มใหม่
พุดพิชชาพยักหน้า หญิงสาวมองนาฬิกาแล้วเห็นว่าใกล้บ่ายสองเต็มทีเลยชงชานมกุหลาบให้สาวน้อยเพื่อนใหม่ของเธอ
“ชานมกุหลาบใส่น้ำตาลหญ้าหวานสูตรพี่เอง หลิวลองเอาไปชิมนะคะ แก้วนี้ชิมฟรีจ้ะถ้าระหว่างรอเรียนไม่รู้ไปรอที่ไหนก็มานั่งเล่นที่นี่ได้ตลอดนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ” ต้นหลิวยกมือขอบคุณ
“ชิมแล้วอย่าลืมมาบอกพี่นะว่าอร่อยไหม ถ้าถามเพื่อนมาด้วยก็ดีว่าชอบรสไหนกันมากที่สุด”
“ได้ค่ะ หลิวว่าน่าจะอร่อยทุกรส แต่ที่หลิวชอบคือมุกร้าพี่มันหนึบหนับดีค่ะ”
“แล้วแก้วนี่เอามุกเพิ่มไหม”
“ไม่ล่ะคะพี่ ใส่เยอะก็กลัวกินไม่หมด หลิวขอบคุณพี่พุดมากเลย หลิวไปเรียนก่อนนะคะ”
“จ้ะ” เธอโบกมือให้เด็กสาว และเมื่อหันไปมองบนโต๊ะในร้านเธอก็ต้องยิ้มอย่างพอใจ ใบปลิวซื้อสองแถมหนึ่งที่เธอปริ้นใส่กระดาษขนาดเอสี่ถูกตัดออกเป็นขนาดเอห้า ตามที่เธอขีดเส้นแบ่งไว้นั้นได้ตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“รับชาหรือน้ำอะไรดีค่ะ” พุดพิชชาถามลูกค้าวันประมาณ 40 ปีเดินมาหยุดที่หน้าร้าน
“เอาน้ำอะไรก็ได้ ที่ไม่หวานมากค่ะ” ลูกค้าตอบ
“พุดแนะนำคุณพี่เป็นชาเขียวมะลินะคะ กลิ่นจะค่อนข้างหอม รสชาติไม่หวานมากค่ะ คุณพี่จะให้ใช้น้ำเชื่อมธรรมดาหรือน้ำเชื่อมจากหญ้าหวานดีคะ” เธอเสนอทางเลือกให้กับลูกค้าเพราะดูแล้วน้าจะเป็นคนรักสุขภาพ
“พี่ขอเป็นน้ำเชื่อมจากหญ้าหวานนะคะไม่นึกเลยว่าจะมีให้เลือกด้วยอย่างนี้พี่คงดื่มอย่างสบายใจ แล้วของพี่ไม่ต้องใส่มุกเยอะนะคะ”
“พุดอยากให้ลูกค้าได้ทานของอร่อยแต่ก็ต้องดีต่อสุขภาพด้วยค่ะ คุณพี่รอสักครู่นะคะ วันนี้ทางร้านมีโปรโมชั่นซื้อหนึ่งฟรีหนึ่ง คุณพี่จะรับอีกแก้วเป็นอะไรดีคะ” เธอไม่ลืมที่จะแจ้งให้ลูกค้าทราบเพราะถือว่าเป็นสิทธิที่ลูกค้าทุกคนควรจะได้
“พี่มารอรับลูก แต่คงอีกเป็นชั่วโมงเลย พี่ค่อยมารับอีกแก้วที่แถมได้ไหมคะ”
“ได้สิค่ะ คุณพี่รับแก้วนี้ไปทานก่อน แล้วอีกแก้วพุดจะเขียนโน้ตไว้หลังบัตรให้นะคะ ให้พี่มาใช้สิทธิอีกหนึ่งแก้วตอนไหนก็ได้ภายในวันนี้นะคะ ร้านพุดปิด 5 โมงเย็นนะคะ” เธอยื่นนามบัตรที่เธอออกแบบและปริ้นเองพร้อมเขียนว่ารอมารับฟรี 1 และลงวันที่กำกับไว้ด้านหลังก่อนส่งให้ลูกค้า
หญิงสาวยังคงขายได้เรื่อยๆ วันนี้เธอเตรียมของมาเยอะกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เพราะไม่อยากให้ลูกค้ามาซื้อแล้วของไม่พอขาย แม้กระทั่งน้ำแข็งเธอก็โทร. สั่งทางร้านให้มาส่งเมื่อเห็นว่าที่สั่งมาตอนเช้าลดไปเพียงครึ่ง
“พี่มารับชาที่ค้างไว้ 1 แก้วค่ะ เอารสชาติเดิมเลยนะคะ พี่ว่าชาร้านน้องอร่อย พี่ก็ไม่ได้คิดว่าจะกลับมาซื้อ แต่พอชิมแล้วติดใจ ไข่มุกก็ไม่แข็งอย่างที่คิด”
“ขอบคุณมากๆ ค่ะ เดี๋ยวแก้วนี้พุดเพิ่มมุกให้พี่เยอะๆ เลยนะคะ” เธอรีบบอกเพราะไม่คิดว่าคนวัย 40 จะชอบทาน
“หนูแพร หนูพลอย จะสั่งไรก็บอกพี่เค้านะลูก” ลูกค้าคนเดิมบอกกับเด็กสาวที่หน้าตาเหมือนกันจนเธอแทบแยกความแตกต่างไม่ออก
“แพรเอาชานมเผือกค่ะ”
“พลอยเอาขาเขียวนมสดค่ะ”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เธอรีบชงให้ทั้งสามคนอย่างรวดเร็วตามสูตรที่เธอเคยทำ
ตั้งแต่บ่ายสามโมง ชาทุกแก้วพุดพิชชาต้องชงใหม่ เนื่องจากชาที่ชงใส่ถังไว้นั้นหมดไปแล้ว เธอไม่ได้ชงเพิ่มเพราะคิดว่าบ่ายวันอาทิตย์คนคงไม่เยอะ อย่างที่เด็กสาวที่ชื่อต้นหลิวบอกกับเธอ และเธอยังใช้โอกาสนี้คุยกับลูกค้าขณะรอเธอชงอีกด้วย ใบปลิวซื้อ สองแถม หนึ่งที่วางไว้ถูกแจกจ่ายไปเกือบครึ่ง หญิงสาวมองว่าเธอพึ่งมาเปิดร้านที่นี่จึงต้องทำโปรโมชั่นอะไรก็ได้เพื่อให้ลูกค้าให้ได้ลองซื้อชาร้านเธอให้มากที่สุด เธอยังไม่หวังกำไรในช่วงแรก เพียงแต่อยากให้คนรู้จักร้านให้มากที่สุดจากนั้นจึงจะขายในราคาปกติ เธอเชื่อมั่นในรสชาติของทุกแก้วที่เธอขายว่าคนที่ได้ชิมจะต้องชอบและกลับมาซื้ออีกแน่
วันจันทร์ตอนเช้าแทบไม่มีลูกค้าเลย แต่พุดพิชชาก็ทำใจไว้แล้ว เพราะไม่มีเด็กมาเรียนพิเศษ คงต้องรอให้ช่วงเที่ยงๆ เพราะละแวกนี้ก็มีอาคารสำนักงาน ธนาคารและโรงพยาบาล รวมถึงร้านขายเสื้อผ้าต่างๆ อีกมาก ลูกค้าน่าจะมาทานอาหารกลางวันกันบ้าง หญิงสาวให้กำลังใจตัวเอง
พอเห็นว่าเริ่มมีคนเดินผ่านไปมาบ้างแล้ว เธอชงชงกุหลาบ ชามะลิ และชานมไต้หวันใส่แก้วพลาสติกเล็กๆ และเชิญชวนให้คนผ่านไปมาลองชิม
“เชิญชิมฟรีนะคะ ไม่ซื้อไม่เป็นไรค่ะ แค่อยากให้ได้ลองชิมก่อน” เธอบอกลูกค้าที่ยืนมองป้ายที่เธอเขียนไว้ว่าชิมฟรีอย่างลังเล
“นี่ชาอะไรคะ” ลูกค้าคนแรกถามเมื่อชิมไปครึ่งแก้วเล็กๆ
“ชากุหลาบค่ะ อร่อยไหมคะ”
“ค่ะ พี่เอาชานี้สองแก้ว ส่วนแก้วที่แถมน้องแนะนำหน่อยสิ พี่จะซื้อไปให้หัวหน้า”
“ลองเป็นชานมกาแฟไหมคะ ชานมแต่มีกลิ่นของกาแฟผสมอยู่ พี่จะใช้น้ำตาลปกติหรือน้ำตาลจากหญ้าหวานดีคะ”
“แล้วสองอย่างรสชาติต่างกันไหม”
“ไม่ต่างกันเลยค่ะ น้ำเชื่อมจากหญ้าหวานเหมาะสำหรับผู้ที่ควบคุมน้ำหนัก ผู้ป่วยเบาหวานก็ทานได้ค่ะ” เธอแนะนำเพราะกลุ่มลูกค้าวัยทำงานมักจะกังวลเรื่องแคลลอรี่กันมาก
“ดีจัง ถ้าอย่างนั้นพี่เอาน้ำเชื่อมหญ้าหวานทั้ง 3 แก้วเลยนะคะ”
หญิงสาวดีใจเพราะวันนี้เธอได้ลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เป็นพนักงานธนาคาร พยาบาล และยังมีกลุ่มนักศึกษาที่มักจะมาทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งและร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ถัดจากร้านเธอไปอีก 2 ห้อง แม้ยอดขายจะไม่เยอะเท่าวันเสาร์อาทิตย์
“เป็นไงบ้างวันนี้ลูกค้าเยอะไหมพุด” ปราณติญาถามขณะที่นั่งดูทีวีอยู่ด้วยกันที่ห้องรับแขก
“ไม่เยอะเท่าเสาร์ อาทิตย์แล้วกว่าลูกค้าจะมาก็เกือบๆ 11 โมง พรุ่งนี้ฉันว่าจะไปเปิดร้านสัก 10 โมง” พุดพิชชาไม่อยากไปนั่งรอลูกค้าแต่เช้า เธอคิดว่าน่าจะหาเวลาทำอะไรระหว่างที่รอเวลาไปเปิดร้าน
